ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΑΦΕΙ ΣΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΕΑ
Ναι.
Η εντολή μου είναι...
η οικονομική εξυγίανση του ιδρύματος.
Κι για να είμαστε ειλικρινείς, ξέρουμε εδώ και πολύ καιρό...
πως αυτό το φεστιβάλ είναι μια ακριβή άσκηση νοσταλγίας.
Αν οι καθηγητές Κλίαρι και Βάσερμαν δεήσουν και εμφανιστούν...
μπορείτε να τους το μεταφέρετε.
Συγγνώμη που άργησα. Πρόβλημα με το άλογο.
Δρ Βάσερμαν, αποφάσισα ότι το πανεπιστήμιο...
πρέπει να αποσύρει τη στήριξή του για το ετήσιο λογοτεχνικό φεστιβάλ.
Ξέρω ότι απογοητεύεστε όλοι, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς...
δεν μπορούμε να προσελκύσουμε έναν συγγραφέα με εκτόπισμα...
που θα εμπνεύσει έστω και μέτρια συμμετοχή.
Θυμάμαι την εποχή που έρχονταν όλοι οι σπουδαίοι.
Ο Απντάικ! Αυτή ήταν καλύτερη χρονιά.
-Αυτόν να καλέσουμε. -Έχει πεθάνει, Άρθουρ.
Πολύ λυπηρό.
Σταθείτε! Πού πάτε; Περιμένετε!
Άργησες. Έπεσε ο πέλεκυς στο λογοτεχνικό μας εγχείρημα.
Και μπροστά σου στέκεται ο βλοσυρός δήμιος.
Θα καταργήσετε το λογοτεχνικό γεγονός της δεκαετίας;
-Λυπάμαι, πήρα την απόφασή μου. -Αλήθεια;
Κι αν σας πω ότι αυτός που θα έρθει στο φετινό φεστιβάλ...
θα μας βάλει ξανά στον λογοτεχνικό χάρτη;
-Δεν μπορώ να φανταστώ ποιος. -Συγγνώμη, η δουλειά σας δεν είναι;
Εντάξει, Σιμόν. Ποιος είναι;
Ποιος συγγραφέας εξαφανίστηκε για είκοσι χρόνια...
μετά την κυκλοφορία του αριστουργήματός του;
Ο Σάλιντζερ είναι!
Έχει πεθάνει, Άρθουρ.
Ο Σράιβερ.
-Ο Σράιβερ; -Νόμιζα ότι είχε πεθάνει.
Σράιβερ, η αναθεματισμένη τουαλέτα πάλι!
ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΡΙΝ
Μπορείς να κάνεις γρήγορα; Δεν έχω πολύ χρόνο.
Έλαβα αυτό το γράμμα.
Έλαβες ένα γράμμα;
Έχεις μπλέξει;
"Αγαπητέ κ. Σράιβερ"...
"εκ μέρους της επιτροπής φεστιβάλ του Πανεπιστημίου Άτσερον"...
"σας προσκαλούμε στο φετινό λογοτεχνικό μας φεστιβάλ".
"Προσκαλούμε"; Κάτσε ένα λεπτό. Εσύ να συμμετάσχεις;
"Καθώς το έργο σας είναι αμφιλεγόμενο".
-Τι εννοούν; -Δεν ξέρω.
Μάλλον με περνούν για κάποιον άλλον.
"Το θέμα είναι Αλήθειες, Μυθοπλασίες και Εναλλακτικά Γεγονότα".
"Επίσης, είναι η 20η επέτειος"...
"της κυκλοφορίας του αριστουργήματός σας"...
"Η Σπουδαιότερη Εποχή".
"Επίσης, θα σας απονείμουμε το Βραβείο Λογοτεχνικής Προσφοράς".
"Θερμούς χαιρετισμούς, Καθηγήτρια Σιμόν Κλίαρι".
Τι τίτλος είναι αυτός; Ξέρεις τη "Σπουδαιότερη Εποχή";
-Όχι, δεν το ξέρω. -Όλοι το έχουν διαβάσει.
Αυτή η κυρία, αυτός εκεί...
Έχεις διαβάσει τη "Σπουδαιότερη Εποχή";
"Η Σπουδαιότερη Εποχή;" Τι θέμα έχει;
-Τι; -"Η Σπουδαιότερη Εποχή."
Δεν το έχω διαβάσει.
Κάποιος μου κάνει πλάκα.
-Ίσως καμιά φίλη της πρώην μου. -Ίσως.
-Μπα... -Τι;
Ξέρω πώς θα το λύσουμε.
-Τελειώσατε; -Ναι, πώς είσαι; Ευχαριστώ.
Θα ανακαλύψουμε τι συμβαίνει.
"Αγαπητή κυρία"...
Όχι, δεν ακούγεται ωραίο.
"Αγαπητή καθηγήτρια". Σωστά;
Όχι.
"Αγαπητή Δρ Κλίαρι"...
"Θα ήταν"...
"χαρά μου να παρευρεθώ στο αξιόλογο και υψηλού κύρους φεστιβάλ σας"...
"και να μιλήσω για Μυθοπλασίες, Αλήθειες κι Εναλλακτικά Γεγονότα"...
"που είναι απολύτως ο τομέας μου".
"Μάλιστα, μιλούσα στον φίλο μου Λένι"...
"για το ανωτέρω θέμα, σήμερα το πρωί".
"Επίσης, μήπως το βραβείο είναι αυτοκίνητο";
"Απλώς αναρωτιέμαι, γιατί"...
Εντάξει, συνεχίζει να μιλάει για το αυτοκίνητο και...
Είμαστε όλοι εξοικειωμένοι...
με το ανατρεπτικό χιούμορ του Σράιβερ.
Θυμάμαι που είχα διαβάσει ένα άρθρο για τον Σράιβερ...
πριν από αρκετά χρόνια, δεν θυμάμαι σε ποιο περιοδικό.
"Το Περιοδικό Συγκριτικής Γλωσσολογίας".
Δεν έχει σημασία.
Αλλά το άρθρο έκανε μία ενδιαφέρουσα σύγκριση...
-Εγώ το έγραψα. -Με τον "Οδυσσέα" του Τζόις.
-Εγώ το έγραψα, γαμώτο. -Αλήθεια;
-Δεν το θεωρώ πολύ καλή ιδέα. -Ναι, μιλάει σαν τρελός.
"Κι αυτό, όλοι το λένε φρενίτιδα".
"Αλλά οι σοφοί έχουν μία πολύ βαθύτερη τρέλα"...
"και το βλέμμα της μελαγχολίας είναι ένα τρομακτικό δώρο".
-Λόρδος Βύρωνας, σωστά; -Ας το αφήσουμε.
Ας μοιράζουμε άχρηστα πτυχία σε όποιον πληρώνει τα δίδακτρα.
Μια χρονιά, κάλεσα τον Φίλιπ Ροθ.
Καλώς.
Αλλά το αναλαμβάνεις εσύ, Σιμόν.
Φέρε τον Σράιβερ και κόσμο...
γιατί αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία του φεστιβάλ.
Δεν μου απάντησε καν.
"Αγαπητέ κ. Σράιβερ, χαιρόμαστε πολύ που αποδεχθήκατε την πρόσκλησή μας".
-Γράψ' της ότι δεν θα πάω. -Εσύ να της γράψεις.
Δεν είμαι συγγραφέας.
"Δύσκολα μένει ζωντανό το φεστιβάλ. Η ανταπόκρισή σας μας εμψύχωσε".
Όλοι είναι συγγραφείς σήμερα. Από πότε έχεις να πας στα Starbucks;
"Σας ευχαριστώ, εκ μέρους των εραστών της λογοτεχνίας".
"Ελπίζω, χωρίς να γίνομαι αναιδής"...
"να μοιραστείτε κάτι καινούργιο που έχετε γράψει".
-Δεν γράφω. -Όπως οι περισσότεροι συγγραφείς.
Γκρινιάζουν για αυτό και γράφουν για το ότι δεν γράφουν.
Και έχουν κατάθλιψη, όπως εσύ.
Φαίνεται πως έχουμε κρίση έμπνευσης.
Ξέρω, φταίει που είσαι μέθυσος και απατεώνας.
Έχεις ένα κοινό όνομα με τον συγγραφέα.
Την αλαζονεία.
-Μου ζήτησαν να γράψω κάτι. -Είναι γελοίο.
Άσε κάτω το μολύβι και βάλε να πιείς.
"Ο λεκές εμφανίστηκε στο ταβάνι"...
"τη βροχερή μέρα που με παράτησε η γυναίκα μου".
"Στην αρχή, ήταν μόνο ένα σημάδι, στο μέγεθος ενός κέρματος"...
"ακριβώς πάνω από το κρεβάτι όπου έκλαιγα ξαπλωμένος".
"Άκουγα τη βροχή να πέφτει και έβλεπα τον λεκέ να μεγαλώνει"...
Θεέ μου. Συγγνώμη, γλύκα μου.
-Κυρία... -Τι; Συγγνώμη.
-Θέλεις να πας τουαλέτα; -Όχι.
Θα κάνεις εμετό;
Αναρωτιόμουν μήπως μπορείτε να μου κάνετε μια χάρη.
-Μπορείτε να διαβάσετε αυτό; -Τι διάολο; Μου κάνεις τεστ;
Όχι, εννοώ, είναι ευανάγνωστο;
Κάνεις χάλια γράμματα.
"Ο λεκές εμφανίστηκε στο ταβάνι"...
Ακριβώς.
Συγγραφέας είσαι;
Μπα.
-Ξέρω ποιος είσαι. -Αλήθεια;
Ναι, ξέρω. Βλέπεις;
Δεν σου μοιάζει ακριβώς, βέβαια.
Φαίνεται ότι παράτησες λίγο τον εαυτό σου.
Αλλά αυτή είναι η μόνη φωτογραφία του μυστηριώδους Σράιβερ.
-Είμαι η Ντέλτα Τζόουνς. -Γεια.
Κι εγώ γράφω τα απομνημονεύματά μου.
Πάω κάθε χρόνο σ' αυτό το φεστιβάλ. Και αν δεν έχεις πρόβλημα...
Θα χαιρόμουν πολύ αν το υπέγραφες αυτό.
Είναι τρελό. Δεν σκόπευα να έρθω στο φεστιβάλ φέτος.
Μετά έμαθα ότι θα έρθεις και σκέφτηκα, "Αυτό είναι σημάδι".
"Αυτό είναι το σημάδι".
"Γιατί ο Σράιβερ θα καταλάβει τη δουλειά μου".
Έλα να σε βοηθήσω τώρα. Γράψε απλώς εδώ "Στην Ντέλτα".
Και σε παρακαλώ, να είναι πιο ευανάγνωστο.
-Δεν μπορώ, λυπάμαι. -Τι;
-Ίσως αργότερα. -Εντάξει.
Ετοιμαστείτε για προσγείωση.
Λοιπόν, θα ήθελες να ρίξεις μια ματιά στα απομνημονεύματά μου;
Γρήγορα διαβάζεται. Ορίστε.
Ελπίζω να μη σε προσβάλλουν οι περιγραφές του σεξ.
Μα τι λέω; Όχι βέβαια.
ΑΦΙΞΕΙΣ
Ο κύριος Σράιβερ;
Με συγχωρείτε. Πρέπει να επιστρέψω στη Νέα Υόρκη με την επόμενη πτήση.
Ναι, για να δούμε.
Υπάρχει πτήση σε μία ώρα.
Βότκα μαρτίνι με τρεις ελιές, παρακαλώ.
Κανγκουρό.
Ορίστε;
Το μαρτίνι με τζιν και βότκα ονομάζεται "Κανγκουρό".
Λοιπόν, θα απολαύσω αυτό το βότκα μαρτίνι...
και μετά μπορεί να παραγγείλω άλλο ένα βότκα μαρτίνι.
Βέβαια.
Αν ζητήσεις "Κανγκουρό" σε μπαρ, σου δίνουν ένα ψυγειάκι με μπίρες.
Και o μπάρμαν σε κοιτάζει σαν να είσαι τρελή.
Άρα, καλύτερα να το λες...
έτσι.
Τώρα που έχω την άδειά σου, όλη αυτή η συνομιλία ήταν ανούσια.
Μάλλον ναι.
Ευχαριστώ.
-Συγγνώμη, δεν ήθελα να σε διακόψω. -Μπορούμε να μη μιλάμε;
Σου αρέσει να διαβάζεις;
-Όχι ιδιαίτερα. -Δοκίμασέ το.
Ή δώσε το σε κάποιον.
Συγγνώμη...
είσαι η Καθηγήτρια Κλίαρι;
Μάλλον σου χρωστάω μια συγγνώμη.
Τίποτα από αυτά δεν έγινε.
Θέλω να φέρεσαι κόσμια για τρεις μέρες.
Μπορείς να το κάνεις αυτό;
Ναι.
Θέλω να είσαι αυτός που έγραψε ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα.
Και μετά, μπορείς να γυρίσεις στην τρύπα...
όπου κρύβεσαι.
Και δεν υπάρχει αυτοκίνητο.
Το βραβείο είναι μία άθλια κρυστάλλινη πλακέτα.
Σράιβερ...
-Πόση ώρα... -Εδώ είστε, κύριε Σράιβερ.
Το δωμάτιο είναι πληρωμένο...
αλλά θέλω μια κάρτα για παρεπόμενες δαπάνες.
Δεν έχω.
Νομίζω πως δεν είναι δυνατόν.
Και όμως, είναι δυνατόν.
Ποτέ δεν είχα.
Αυτό κάνει μια χαρά. Ευχαριστώ.
Η υπηρεσία δωματίου είναι ως τις 8 μ.μ.
Το μπαρ από τις 7 π.μ. ως τα μεσάνυχτα.
-Κι αυτή η τσάντα για εσάς. -Ευχαριστώ.
Ό,τι χρειάζεσαι είναι εδώ μέσα.
Θα βρεις το πρόγραμμά σου.
Και εκπτωτικά κουπόνια σε επιχειρήσεις της πόλης.
-Ναι, βέβαια. -Θα έρθω να σε πάρω το πρωί.
Ευχαριστώ.
Τι είναι οι παρεπόμενες δαπάνες;
Για την υπηρεσία δωματίου και έξτρα χρεώσεις.
Σωστά.
Δεν θα το κάνω αυτό.
Σκατά.
Εδώ.
Τι διάολο; Γαμώτο.
Έλα τώρα. Χριστέ μου.
Γεια σου. Τι συμβαίνει; Χρειάζεσαι βοήθεια;
Προσεκτικά με τις παλιές κλειδαριές, το κλειδί γυρίζει προς τα αριστερά.
Αυτό είναι.
Θεέ μου.
Γιατί δεν σου έδωσαν πιο ωραίο δωμάτιο;
Μια χαρά θα είμαι.
Ξέρεις κάτι; Πάρε το δωμάτιό μου.
Σε παρακαλώ, πάρε το δικό μου. Είναι πολύ πιο ωραίο.
Δες την παλιά τηλεόραση. Εγκληματικό.
Θα είμαι μια χαρά.
-Σίγουρα; -Ναι, ευχαριστώ.
Πες μου αν χρειαστείς κάτι. Εντάξει.
Παραλίγο να τα κάνεις μαντάρα με την υπέροχη καθηγήτρια.
Για πόσο ακόμα θα πουλάς αυτή τη φάρσα στους άλλους;
Όχι για πολύ, φαντάζομαι.
Το ταμπελάκι στον λαιμό είναι ωραία πινελιά.
Αναρωτιέμαι αν η απάτη σου είναι κωμωδία ή τραγωδία.
Ποια η διαφορά;
Ο λεκές εμφανίστηκε στο ταβάνι...
τη βροχερή μέρα που με παράτησε η γυναίκα μου.
Στην αρχή, ήταν μόνο ένα σημάδι, στο μέγεθος ενός κέρματος...
ακριβώς πάνω από το κρεβάτι όπου έκλαιγα ξαπλωμένος.
Άκουγα τη βροχή να πέφτει και έβλεπα τον λεκέ να μεγαλώνει...
μέχρι που έγινε στο μέγεθος μιας μπάλας του μπέιζμπολ.
Μετά από λίγες ώρες, το σημάδι είχε το μέγεθος πεπονιού.
-Τι; -Γεια, θα είμαι εκεί σε δέκα.
-Ποιος είναι; -Η Σιμόν.
Γεια, Σράιβερ.
Σράιβερ.
Γεια. Βάσερμαν.
-Μπορείς να με λες Τ. -Τέλεια.
Είμαι συγγραφέας, όπως κι εσύ.
Θα συντονίζω το πάνελ σου αύριο.
-Το πάνελ; -Ναι, το γράφει στο πρόγραμμά σου.
Στην πάνινη τσάντα.
Πάμε να πιούμε τίποτα και να συζητήσουμε τι θα πούμε;
Καλημέρα, Σιμόν.
Ξέρεις, είχαμε τις αμφιβολίες μας, όταν η Σιμόν είπε ότι θα σε έφερνε.
Αλλά τώρα είσαι εδώ.
-Εδώ είμαι. -Εδώ είναι.
Εκτός και αν ο πραγματικός Σράιβερ κρύβεται ακόμα...
και σε έστειλε να μας κάνεις πλάκα.
Θύμισέ μου να σου στείλω κάποιο βιβλίο μου.
-Γενναιόδωρο εκ μέρους του. -Δεν έχει να πληρώσει την απόσυρση.
Στο τελευταίο του βιβλίο 80 σελίδες αφορούσαν διαλογισμό κόβοντας άχυρο.
Κι αυτός εκεί, του ανήκει επίσης. Δεν οδηγεί, για προφανείς λόγους.
Συγγνώμη που ήμουν ευέξαπτη μαζί σου χθες.
Απλώς μου έχουν πέσει πολλά με το φεστιβάλ.
Το καταλαβαίνω. Εγώ φταίω.
Λοιπόν; Έτοιμος;
Όχι.
Και βέβαια όχι.
Θα προσπαθήσω να το κάνω όσο πιο ανώδυνο γίνεται.
Το υπόσχομαι.
Ναι, το εννοώ.
Είμαι συγγραφέας. Κατανοώ τη μοναχική δραστηριότητα...
Δεν ήξερα ότι είσαι συγγραφέας.
Τώρα είμαι διευθύντρια σπουδών...
με πολύ φορτωμένο διδακτικό πρόγραμμα.
Αλλά ξεκλέβω λίγο χρόνο κάθε μέρα και γράφω.
Συγγνώμη που διακόπτω.
Έχω τα λεφτά για τα έξοδα του κ. Σράιβερ.
-Η Τερίζα είναι βοηθός καθηγητή. -Συγγνώμη για τα κέρματα.
-Για μένα; -Ναι, παρακαλώ.
Παίρνουμε λεφτά απ' τους αυτόματους πωλητές.
-Και επίσης, τώρα... -Ωραία.
Δεν σας πειράζει, ωραία.
Ξέρεις με ποιον μίλησα όταν σε άφησα; Με τον κ. Τσίνταμ.
-Ποιον; -Τον ατζέντη σου.
Τέλος πάντων, είναι ενθουσιασμένος με την επιστροφή σου.
Ήθελε να είναι έκπληξη...
αλλά θα έρθει για την παρουσίασή σου.
Σράιβερ.
-Να πάρει. -Δεν πειράζει.
Σράιβερ, δεν χρειάζεται. Γι' αυτό είναι εδώ η Τερίζα.
-Συγγνώμη. -Τερίζα, μάζεψέ τα, παρακαλώ.
"ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΙ ΑΣ ΜΗ ΣΥΝΕΒΗ"
Κύριε Σράιβερ, θα διαβάσετε το χειρόγραφό μου;
Μην το διαβάσετε.
Απλώς γράψτε κάτι να το στηρίξετε. Μπορώ να το γράψω κι εγώ.
Το εκτιμώ πολύ αυτό. Ευχαριστώ πολύ. Ευχαριστώ.
-Χριστέ μου. -Συγγνώμη.
Ήταν λίγο τρομακτικό.
Κύριε Σράιβερ, είσαι νεκρός ή ζωντανός;
Είσαι σε κάποιο υπόγειο και γράφεις μυθιστόρημα;
Πολύ ωραίο, αλλά...
Σταμάτα.
-Ξέρεις το έργο της Μπλάιθ Μπράουν; -Όχι, δεν το ξέρω.
Θα φροντίσω...
Τερίζα, κανόνισε να πάρει ένα αντίτυπο του βιβλίου.
Εντάξει, κράτησέ τα εσύ. Ευχαριστώ.
"Ήρθε σε σένα, μαύρε άντρα"...
"καυλιάρη, προστάτη του δυνάστη"...
"το όπλο σου, το μπαστούνι σου, έπιασες το χέρι της"...
"έσφιξες τον λαιμό της, εισέπνευσες το πρόσωπό της"...
"και την πήρες και την πήρες, ώσπου δεν άντεχε να πάρει άλλο".
Πολύ δυνατή ανάγνωση.
Θα έχετε πολλές ερωτήσεις για την κα Μπράουν.
Παρακαλώ, σταθείτε στη σειρά πίσω από τα δύο μικρόφωνα.
Κανείς;
Μην ντρέπεστε.
Κάποιος;
Ο κ. Σράιβερ έχει μια ερώτηση.
Ποια είναι;
Έχεις ποτέ...
Έχεις σκεφτεί ποτέ να γράψεις μέσα από την αντρική οπτική;
Ξέρετε, κύριε Σράιβερ...
η ερώτησή σας είναι ακριβώς αυτή που περίμενα από τον άντρα...
που έγραψε την πολυδιαφημισμένη, εφηβική, φαλλοκρατική ονείρωξη...
που ονομάζετε μυθιστόρημα.
Πόσο σκανδάλισε τις νοικοκυρές και μάγεψε τους φοιτητές.
Ας παραδεχτούμε πως ο μόνος λόγος που μιλάμε για τον κ. Σράιβερ...
...είναι το διάσημο κόλπο εξαφάνισής του.
Και για να απαντήσω στην ερώτησή σας...
γιατί να κάνω κάτι τέτοιο, γαμώτο;
Άσ' το, σίγουρα έχεις δίκιο. Ευχαριστούμε για την ποίησή σου.
Άλλη μία ερώτηση εκεί και μετά εδώ.
Σράιβερ, μπαγασάκο!
Ακόμα δημιουργείς προβλήματα;
Τζακ Μπλαντ.
Σου είχα πάρει συνέντευξη για το "Rolling Stone".
Μπλαντ, πάει καιρός. Δεν σε αναγνώρισα.
-Μα στο τηλέφωνο μιλήσαμε μόνο. -Φυσικά, συγγνώμη, το ξέχασα.
Κανένα πρόβλημα. Έχεις λίγα λεπτά να τα πούμε;
Γιατί αποφάσισες να εμφανιστείς ξανά στη λογοτεχνική σκηνή.
-Δεν δίνω συνεντεύξεις. -Τέλεια, δώσε μου αποκλειστικό.
Δεν έχω τίποτα να πω.
Έλα λίγο εδώ. Θα σου μιλήσω ανοιχτά.
Όταν σου πήρα τη συνέντευξη, ανήκα στο προσωπικό του περιοδικού.
Θες να μάθεις τι κάνω τώρα;
Δουλεύω σε διαδικτυακό κωλοπεριοδικό και φτιάχνω προφίλ...
για κάτι 20άρηδες κωλοσυγγραφίσκους...
που δεν μπορούν να γλείψουν ούτε τον ιδρώτα απ' τα αχαμνά σου.
Νιώθεις αυτό που λέω;
Βλέπω ότι συνάντησες έναν παλιό φίλο.
Αυτόν.
Δεν σε πειράζει να δώσεις τη συνέντευξη;
Άλλωστε, μου το χρωστάς.
Τα λέμε στο δείπνο.
-Χρειάζομαι ένα ποτό. -Είμαι ο άνθρωπός σου.
Πριν από είκοσι χρόνια, έκανες πάταγο
με αυτό το τεράστιο μυθιστόρημα.
Είσαι παντού, σε μεγάλες κριτικές στο Time, στο Newsweek.
Καμία φωτογραφία.
Όσο κρύβεσαι τόσο πιο πολύ πουλάει το βιβλίο.
Αλλά ποιος είσαι;
Δεν πας να παραλάβεις το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου.
Ούτε το Εθνικό Βραβείο Ανθρωπιστικών Σπουδών.
Ο ίδιος ο Πρόεδρος Μπιλ Κλίντον θα κρεμάσει μετάλλιο στον λαιμό σου.
Σίγουρα θα σκάσεις μύτη γι' αυτό. Μέχρι και σμόκιν νοίκιασα.
-Και μετά... -Και μετά;
Τίποτα. Εξαφανίστηκες. Πουθενά ο Σράιβερ.
Όπως ο Κάιζερ Σόζε. Έψαξα παντού να σε βρω.
Πού ήσουν τόσο καιρό; Τι έκανες;
-Άκου, φίλε. -Έγραφες;
-Λίγο. -Τι; Βιβλία;
Μυθιστόρημα, απομνημονεύματα, διηγήματα; Τι;
Τώρα έρχεσαι σε αυτό το πανηγύρι που παριστάνει το φεστιβάλ;
Έλα τώρα. Δεν βγάζει νόημα.
Σε έχω καταλάβει.
Δεν είμαι ο Σράιβερ.
-Αυτό είναι χαριτωμένο. -Θέλω να πω...
Είμαι ο Σράιβερ, αλλά όχι αυτός που έγραψε το βιβλίο.
-Δεν είμαι αυτός ο Σράιβερ. -Και βέβαια όχι.
Είσαι ο Σράιβερ που μεταμορφώνεται στο βιβλίο σου...
που υφαίνει ένα κουκούλι γύρω του και μετά αναδύεται.
-Δεν είμαι αυτός. -Απαράλλαχτος.
Αναβιώνεις τη μη επανεφεύρεση του πρωταγωνιστή σου!
Δεν είμαι ο Σράιβερ!
Έλα τώρα, εντάξει. Φύγε.
Αλλά να ξέρεις ότι αυτό θα παίξει απόψε.
-Τι θα παίξει; -Αυτό το ρεπορτάζ.
Μα δεν σου είπα τίποτα.
Δεν ξέρεις την ομορφιά της διαδικτυακής δημοσιογραφίας.
Το απολύτως τίποτα είναι παραπάνω από αρκετό.
Κι εγώ μόλις ήπια ποτά με τον Σράιβερ.
Αυτό είναι το ρεπορτάζ. Όλα τα άλλα είναι ειδησούλες.
-Μα δεν το έκανες. -Ποιο πράγμα;
-Δεν ήπιες ποτά με τον Σράιβερ. -Μην παίζεις μαζί μου, Σράιβερ.
Εντάξει.
-Εγώ πληρώνω. -Με παρακολουθείς;
Κρατήστε τα ρέστα.
Από εδώ ο Βίκτορ Σάστρι Μπένετ, θεατρικός συγγραφέας.
Όχι επισημότητες. Λέγε με Βι-Ες-Μπι.
Συζητούσαμε για τον Φούγκαρντ, τον Σογίνκα...
και τη διακειμενικότητα στο έργο μου.
Σε παρακαλώ.
-Συνέχισε. -Ο άνθρωπος χρειάζεται ένα ουίσκι.
-Μπορώ να έχω ένα Κανγκουρό; -Ορίστε;
Ο μπάρμαν θα ξέρει.
Δεν ξέρω αν έχεις συστηθεί με την Μπλάιθ Μπράουν.
Από εδώ είναι η σύντροφός της, η Λέιλα.
Σράιβερ, σου αρέσει το θέατρο;
Έχεις δει τίποτα αξιόλογο τελευταία;
Ναι, πολλά. Έχω δει πολλά.
-Τι; -Όπως;
Ναι, έχω δει κάποια πράγματα.
Κάτι πρόσφατο;
Κάποιο έργο που σε συγκλόνισε; Πες μου.
Ναι, λοιπόν... Έφτασε.
-Εσύ με τι ασχολείσαι, Λέιλα; -Είμαι γλύπτρια.
Και τι γλυπτά κάνεις;
Με βελούδινα κορδόνια; Με πλαστελίνη;
-Με τούρτες. -Τούρτες, είπες;
-Ναι, τούρτες. -Συχνά, τις τρώμε κιόλας.
Τούρτες είπε, Σράιβερ. Άκουσες;
Ναι, παράξενο.
Παράξενο;
Όχι, δεν είναι... Σκατά. Ακούστηκε λάθος, χωρίς παρεξήγηση.
Δεν ξέρω αν είναι πιο προσβλητική η επιμονή σου...
να βλέπεις τον κόσμο από το πρίσμα της σεξιστικής πατριαρχίας...
ή η εχθρική άρνησή σου να πάρεις σοβαρά...
το έργο των στρατευμένων γυναικών καλλιτεχνών.
Ναι, μάλλον είναι και τα δύο εξίσου προσβλητικά.
Ναι.
Εις υγείαν.
-Είσαι καλά; -Ναι, μια χαρά.
Μήπως θυμάσαι πότε θα έρθει αυτός ο ατζέντης;
Ο ατζέντης μου.
-Δεν το διευκρίνισε. -Εντάξει.
Τα έχει κανονίσει μόνος του.
Γαμώτο. Ήρθε η ώρα.
Πάμε πίσω στην πανεπιστημιούπολη, για ένα έργο του Βίκτορ Μπένετ μας.
Αλήθεια;
Περίμενε.
"ΣΡΑΪΒΕΡ: ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Ο ΣΡΑΪΒΕΡ"
Σίγουρα είναι εντάξει αυτό;
Αρκεί να μη μας πιάσει η Σιμόν, η Καθηγήτρια Κλίαρι.
Ναι, δεν θέλω να τη θυμώσω.
Τη γουστάρεις, Σράιβερ;
Μπα...
Να είσαι καλός μαζί της. Έχει πληγωθεί.
Την πρόδωσε ο άντρας που αγαπούσε.
Κάποια χρόνια πριν, με τα τραύματά της νωπά ακόμα...
η Σιμόν ερωτεύτηκε έναν ποιητή τρίτης κατηγορίας.
"Ένας ταξιδιώτης περνά".
"Αόρατα και σιωπηλά".
"Με έναν αναστεναγμό την κατακτά".
Ήταν εξοργιστικά όμορφος, όμως.
Πήγαινε, καλύτερα. Θα σε ψάχνουν.
Εντάξει.
Σράιβερ, πες μου. Πώς σου φάνηκε;
Δεν το είδα, συγγνώμη.
Αλλά ίσως να μου έκανες την τιμή να το διαβάσω;
Ευχαριστώ. Θα σήμαινε πολλά για μένα.
Ευχαρίστησή μου.
Λοιπόν, με περιμένει το κοινό μου.
-Θα σας δω μετά. -Γεια.
-Συγχαρητήρια. -Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ για τον Βίκτορ Μπένετ.
Ελπίζω να ξέρεις πόσα σημαίνει για το Πανεπιστήμιο που είσαι εδώ.
Και για μένα.
Για χρόνια, διχαζόμουν...
ανάμεσα στο να κάνω αυτό το μέρος καλύτερο...
ή να αφιερώσω όλη μου την ενέργεια στο να τα καταφέρω σαν συγγραφέας.
Όπως και να έχει, κονταροχτυπιέμαι με ανεμόμυλους.
Καλύτερα απ' το να τρέχεις καταπάνω τους.
Κύριε Σράιβερ;
ΕΙΜΑΙ ΣΤΟ ΜΠΑΡ. ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ. ΜΠΛΑΪΘ.
ΜΠΑΡ ΚΑΙ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ "THE RABBIT HOLE"
-Σε έχω καταλάβει, φιλαράκο. -Γιατί;
Κάτι δεν μου κολλάει με σένα.
Τους εξαπάτησες την πρώτη μέρα. Αλλά τώρα, θα γίνει πιο δύσκολο.
Δεν ξέρω τι να κάνω.
Εγώ θα πρόσεχα αυτήν με τις τούρτες, μπορεί να είναι μπελάς.
-Και τη φίλη της την ποιήτρια. -Αυτή μισεί σίγουρα το βιβλίο μου.
Το βιβλίο σου; Άκου τι λες. Πιστεύεις τις μαλακίες σου.
Μπορείς να λες ψέματα σ' αυτούς, αλλά όχι σε μένα.
Ανοίξτε. Αστυνομία.
Τι;
Τι συμβαίνει;
Δεν κοιμόμαστε εδώ, Σράιβερ.
Φέρε μερικά ποτήρια. Ευχαριστώ.
-Με αποφεύγεις; -Ναι.
-Δεν σε κατηγορώ. -Πού είναι η Λέιλα;
Στο δωμάτιό μας, κάνει μούτρα ως συνήθως.
Γεια μας.
Πώς τολμάς;
Κάνεις πάρτι και δεν με καλείς; Έλα τώρα.
Τι αγένεια.
Έλα να δεις...
Ελάτε κάτω.
Νομίζω, θα ήμασταν ανόητοι αν απορρίπταμε τέτοια πρόσκληση.
-Είμαι λίγο κουρασμένος. -Σράιβερ.
Πού είναι το πνεύμα του μπον βιβέρ...
που περίμενα απ' τον συγγραφέα της "Σπουδαιότερης Εποχής";
Αηδία, είσαι πολύ γέρος και ετοιμόρροπος για να λες τέτοια.
Δάγκωσε τη γλώσσα σου.
Μπορεί να είμαι γέρος, αλλά έχω την ποίηση με το μέρος μου.
Εγώ είμαι μέσα.
Εγώ θα πέσω για ύπνο.
Με απογοητεύεις, Σράιβερ.
-Έλα, Τερίζα. -Εντάξει.
Μάλλον τελείωσε η δουλειά μου εδώ. Τα λέμε το πρωί.
Πού πάνε όλοι;
Γρήγορα το διαλύσατε.
Να σου πω κάτι; Όλα καλά. Ξέρεις πού να με βρεις.
Μένω εκεί όλη νύχτα ξαπλωμένος, ξάγρυπνος...
να αναρωτιέμαι πώς θα φαίνεται ο λεκές στο φως της μέρας.
Καληνύχτα, κ. Μποτζάνγκλς.
Καθώς ξημέρωνε, είδα ότι το σημάδι είχε μεγαλώσει κι άλλο.
Καληνύχτα, κ. Μποτζάνγκλς.
Είχε πλέον, το μέγεθος και το σχήμα ανθρώπου...
Καληνύχτα, κ. Μποτζάνγκλς.
Μιας γυναίκας με μακριά, κυματιστά μαλλιά.
Καληνύχτα, κ. Μποτζάνγκλς.
-Παρακαλώ; -Η Τερίζα είμαι. Είμαι στο λόμπι.
Ποια; Τι;
Μιλάς στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής μου.
-Κάποιο λάθος έχει γίνει. -Όχι. Είναι στο πρόγραμμα.
-Δεν σου έδωσαν πρόγραμμα; -Όχι, δεν μου έδωσαν.
Μάλιστα. Το μάθημα αρχίζει σε 20 λεπτά.
Σκατά...
Ήταν στο μπαρ και θα ερχόταν πάνω μετά.
-Είδατε κάτι χθες το βράδυ; -Δεν ξέρω.
-Με συγχωρείτε... -Σράιβερ.
-Σράιβερ, πρέπει να φύγουμε. -Καλημέρα.
-Άφησα το κλειδί στο δωμάτιο. -Η Μπλάιθ δεν γύρισε χθες.
-Εξαφανίστηκε. -Πάμε. Μας περιμένουν.
-Τι κρίμα... -Μπορεί να πήγε μια βόλτα.
Βόλτα; Πού μπορεί να πήγε βόλτα;
Η βόλτα δεν έχει απαραίτητα συγκεκριμένο προορισμό.
"Εγώ βαδίζω με τη γλυκιά νύχτα που σιγά σιγά πέφτει".
Ουίτμαν.
-Λοιπόν, πρέπει να φύγουμε. -Θεέ μου...
Δεν ήταν στο δωμάτιό σου χθες βράδυ;
-Ναι, αλλά έφυγε. -Τι ώρα;
-Δεν έχω ιδέα. -Πώς γίνεται;
Δεν ξέρει. Έχει πιο σημαντικά πράγματα να σκεφτεί.
-Θα καλέσω την αστυνομία! -Άσχημα τα πράγματα.
-Τι περιμένουν οι φοιτητές από μένα; -Είπα ότι είσαι ιδιοφυΐα.
Θα τα χάψουν όλα. Τους έβαλα να διαβάσουν το βιβλίο.
Κάποιοι πρέπει να το διάβασαν όντως.
Θέλουν να γίνουν συγγραφείς...
και σε κανέναν δεν αρέσει να διαβάζει.
Γιατί είναι μισογυνιστικό το βιβλίο;
-Εγώ νομίζω ότι είναι ερωτικό. -Είναι απλά πρόστυχο.
Και; Όπως κι η ζωή.
Θέλω να ρωτήσω γιατί δώσατε το όνομά σας στον κεντρικό ήρωα.
Δεν μπορούσα να σκεφτώ άλλο και το δικό μου ήταν βολικό.
Τι συνέβη στη σύζυγο; Πώς γίνεται και εξαφανίζεται;
-Τη σκότωσε, σωστά; -Όχι, δεν τη σκότωσε.
Τι είναι αληθινό;
Τι βγάλατε απ' τη φαντασία σας και τι προέρχεται απ' τη ζωή σας;
Για να είμαι ειλικρινής...
δυσκολεύομαι να διακρίνω την πραγματικότητα απ' τη φαντασία.
Πώς κατανοεί κανείς τις εμπειρίες του δίχως φαντασία;
Οι φανταστικές ιστορίες είναι ένα εργαλείο...
που χρησιμοποιούμε οι άνθρωποι και κανένα άλλο πλάσμα...
για να κατανοήσουμε την ύπαρξή μας.
Δημιουργούμε τον φανταστικό κόσμο σαν εργαστήριο...
για να κατανοήσουμε τον πραγματικό κόσμο.
Ευχαριστώ.
Χαίρομαι που οι φοιτητές γνώρισαν έναν αληθινό συγγραφέα.
-Δεν υπάρχουν πολλοί εδώ; -Ο Τ., η Σιμόν...
Αλλά βρίσκεις τα βιβλία τους μόνο στο πανεπιστημιακό βιβλιοπωλείο...
στο τμήμα συγγραφέων της περιοχής.
Δεν ήξερα ότι η Σιμόν είχε βγάλει βιβλίο.
Βασικά, έχει βγάλει δύο.
Και μάλιστα, δεν είναι κακή. Είναι πολύ καλή συγγραφέας.
-Είναι κάτι σαν διδακτικό παραμύθι. -Δηλαδή;
Στην ηλικία της, θέλω να έχω καριέρα συγγραφέα στο Μπρούκλιν.
Δεν θέλω να είμαι στο Άτσερον, γαμώτο.
Α, εδώ είσαι. Πρέπει να φύγουμε.
-Τι; -Αργήσαμε, πρέπει να φύγουμε.
-Μπορώ να τα πάρω αυτά; -Ναι.
Τα βάζετε στον λογαριασμό μου; Ευχαριστώ πολύ.
Έχασες φοβερό πάρτι χθες, Σράιβερ!
Απίθανο!
Ό,τι συμβαίνει στο "Ξενοδοχείο 99", μένει στο "Ξενοδοχείο 99".
Θα γράψω ένα μπεστ σέλερ γι' αυτό το μέρος, κάποια μέρα.
Ήλπιζα να σου αφιερώσω ένα κεφάλαιο.
Τώρα δεν είπες πως ότι συμβαίνει εκεί, μένει εκεί;
-Γεια, παιδιά. -Γεια, Βίκτορ.
Η αγαπημένη λεσβία ποιήτριά μας έχει εξαφανιστεί.
Οι αρχές είναι σε επιφυλακή, άκουσα.
Ποιες αρχές;
Φαίνεσαι ανήσυχος, Σράιβερ. Μήπως πρέπει να μου πεις κάτι;
-Τα έχεις διαβάσει αυτά; -Ναι. Βέβαια.
Είναι πολύ ωραία. Είναι οικιακά δράματα.
Γυναίκες που αγωνίζονται να βρουν τη θέση τους.
-Το λες κάπως απαξιωτικά. -Όχι.
Είναι απλά...
Θέλω να πω, συγγραφείς όπως εμείς...
Πάμε για σπουδαία πράγματα, έτσι;
Να ανασύρουμε την αλήθεια απ' τα σκοτεινά βάθη.
Λοιπόν...
Γεια σας, καλώς ήρθατε.
Ξέρω ότι χαιρόμαστε όλοι που είμαστε εδώ.
Εγώ, σίγουρα.
Ξεκινώ συστήνοντας τον κύριο δεξιά μου...
που δεν θα χρειαζόταν συστάσεις...
αν το πρόσωπό του ήταν λίγο πιο γνωστό.
Είναι ο συγγραφέας ενός σπουδαίου μυθιστορήματος.
Κυρίες και κύριοι, ο Σράιβερ.
Έπειτα, να σας συστήσω τον θεατρογράφο Βίκτορ Μπένετ...
που έρχεται απ' την άλλη πλευρά του ωκεανού.
Απολαύσαμε όλοι το εξωφρενικά αστείο...
και ταυτόχρονα βαθιά συγκινητικό έργο του, χθες βράδυ, εδώ.
Ο Βίκτορ Μπένετ.
Το θέμα που θα συζητήσουμε σήμερα είναι...
"Οι λέξεις στη σελίδα αποτελούν πραγματικότητα ή ψευδαίσθηση;"
Κύριοι;
Η πραγματικότητα δεν είναι, έτσι κι αλλιώς, ψευδαίσθηση;
-Ανοησίες. -Πραγματικότητα/ψευδαίσθηση.
Η κάθετος υπονοεί κάποιο συνώνυμο, όχι;
Αν έγραφα μυθιστορήματα θα ήμουν θεατρογράφος/μυθιστοριογράφος.
Κανείς δεν θα έφερνε αντίρρηση. Όπως λέμε μαιευτήρας/γυναικολόγος.
AC/DC.
Είδα ότι σημείωνες μερικές σκέψεις σου, Σράιβερ.
Θα ήθελες να μας διαφωτίσεις;
Χθες βράδυ, απ' το δωμάτιό μου...
είδα μια ομάδα από μαζορέτες.
Νεαρές να χορεύουν και να παίζουν σαν παιδιά στην πισίνα.
Και τότε μία απ' αυτές άρχισε να αιωρείται στον αέρα.
Απαλά, σαν φτερό που το φύσηξε ένα αεράκι.
Είχε μακριά, ξανθά μαλλιά και γαλανά μάτια.
Απ' το παράθυρο μπορούσα να τη φτάσω και να αγγίξω το πρόσωπό της.
Και πέρα απ' αυτή την όμορφη κοπέλα...
δεν μπορούσα να ξεχωρίσω...
πού η έρημος συναντούσε τον νυχτερινό ουρανό.
Μόνο μια αόρατη γραμμή...
εκεί που τελείωνε η γη...
και ξεκινούσαν τα εκατομμύρια αστέρια.
Και καθώς συνέβαιναν όλα αυτά, πέρασε ένα μακρύ φορτηγό τρένο...
και οι ρόδες του έκαναν αυτό το καθησυχαστικό κροτάλισμα.
Με ρυθμό, όπως χτυπάει η καρδιά μας.
Ή μπορεί και να τα έβγαλα όλα από το μυαλό μου.
Υπέροχος.
Ο άνθρωπος που έψαχνα. Για δες αυτό.
Πάνω από 100.000 επισκέψεις, 600 σχόλια προς το παρόν.
Αυτή η κυρία από το Τολίντο...
Κύριε Σράιβερ, είμαι ο ντετέκτιβ Κάρπας.
-Έχεις μπλεξίματα, Σράιβερ; -Δεν ξέρω.
Παρακαλώ.
Διάβασα το βιβλίο σας, κ. Σράιβερ. Ενδιαφέρουσα αντίληψη για τη ζωή.
-Αλήθεια; -Θα την έλεγα μηδενιστική. Εσείς;
Δεν μ' αρέσουν οι ταμπέλες.
-Κουβανέζικο είναι; -Βέβαια.
Οι χαρακτήρες σας δεν έχουν ηθική.
Δεν υπάρχει καλό ή κακό. Δεν υπάρχει Θεός.
Μόνον ακολασία και αίσχη, και αχαλίνωτη απιστία.
Και φόνος, φυσικά.
Ναι.
Άκουσα πως είστε ο τελευταίος που είδατε την κα Μπράουν ζωντανή.
-Είναι νεκρή; -Όχι, δεν είπα ότι είναι νεκρή.
Γιατί, έχετε να μου πείτε κάτι;
-Είναι νεκρή; -Όχι. Αγνοείται.
Όμως, σπάνια μετά από 24 ώρες κάτι τέτοια έχουν καλή κατάληξη.
Το ξενοδοχείο λέει ότι η κα Μπράουν σάς άφησε σημείωμα...
νωρίτερα εκείνο το βράδυ.
-Ήθελε να πιούμε ένα ποτό στο μπαρ. -Ενδιαφέρον αυτό.
Γιατί έχω 400 άτομα που σας είδαν να μαλώνετε εκείνο το βράδυ.
-Τελικά πήγατε στο μπαρ; -Όχι, ήμουν κουρασμένος.
Όχι τόσο ώστε να μην κάνετε πάρτι στο δωμάτιο.
-Σράιβερ, χρειάζεσαι δικηγόρο; -Δεν νομίζω.
-Εντάξει. -Εντάξει.
-Τα λέμε στο σουαρέ. -Ποιο σουαρέ;
Πλάκα έχει.
Άκου, ερευνούσα το παρελθόν σου και κάποια πράγματα δεν κολλάνε.
Ξέρεις πού είναι η πρώην γυναίκα σου;
Όχι.
Καλά. Αν βρω κάτι, θα σου πω.
Γαμώτο.
Ωχ, ρε φίλε! Πιστεύει ότι τη σκότωσες.
-Ποια σκότωσα; -Την ποιήτρια, φυσικά.
-Ίσως και τη γυναίκα σου. -Δεν το έκανα.
Ξέρεις, έχουν ενδιαφέρον οι παραλληλισμοί...
μεταξύ της δικής σου ζωής και του ήρωα στο βιβλίο του Σράιβερ.
Δεν νομίζεις;
Εντάξει. Άσε με ήσυχο να σκεφτώ.
Σράιβερ.
-Συγγνώμη. -Πάμε.
Θα κάνω κάτι δουλειές...
και μετά πάμε σπίτι μου να αλλάξω ρούχα.
Εγώ; Τα χάλια μου έχω.
Εσύ είσαι ο συγγραφέας. Επιτρέπεται να είσαι ο εαυτός σου.
Γιατί; Κι εσύ δεν είσαι συγγραφέας;
Οι άνθρωποι εδώ δεν με βλέπουν έτσι.
-Μακάρι να μην πηγαίναμε στο πάρτι. -Ας μην πάμε.
-Δεν γίνεται. -Γιατί;
Γιατί η δρ Μπεντρόζιαν είναι η βασική ευεργέτιδα του φεστιβάλ.
Είναι η βραδιά που πάμε σπίτι της για να νιώσει πολύ σημαντική.
Για την ακρίβεια, εσύ θα την κάνεις να νιώσει πολύ σημαντική.
-Έτσι βγάζουμε το ψωμί μας. -Κατάλαβα.
Πάντως, δεν χρειάζεται να χορεύεις...
στον ρυθμό της δρος Μπεντρόζιαν.
-Καταλαβαίνεις τι εννοώ. -Τι διδάσκει η δρ Μπεντρόζιαν;
Δεν είναι στο πανεπιστήμιο. Είναι γυναικολόγος εδώ.
Πήγες και τα αγόρασες;
Θέλω να μου τα υπογράψεις.
Θα μπορούσα να σου δώσω αντίτυπα. Έχω ολόκληρες κούτες.
Αλήθεια;
Έπρεπε να κυκλοφορούν τα βιβλία σου, γιατί όσο διάβασα μέχρι στιγμής...
είναι πραγματικά εξαιρετικό.
Είχα πολλά όνειρα.
Αλλά μετά, έπρεπε να αποδεχτώ την πραγματικότητα.
Με συμβουλεύουν να φτιάξω ιστοσελίδα...
να δημιουργήσω πλατφόρμα.
Λένε ότι είναι πιο σημαντικό από τη συγγραφή. Πόσο κυνικό.
Και μετά είσαι εσύ. Δεν σε βρίσκει πουθενά κανείς.
Αρνείσαι ότι είσαι ο συγγραφέας του ίδιου σου του βιβλίου.
Παίζεις παιχνίδια με το μυαλό όποιου σε ρωτάει κάτι ευθέως.
Και περισσότερο από κάθε άλλον...
άφησες το έργο σου να μιλάει από μόνο του.
Αφήνω το δικό μου έργο να μιλήσει από μόνο του...
και κανείς δεν ακούει.
Πάω να ετοιμαστώ. Θα αργήσουμε.
Θα κάνουμε μια συμφωνία.
Θα μου διαβάσεις από το βιβλίο σου, μόνο για μένα...
και θα υπογράψω τα βιβλία σου.
-Τι θέλεις να σου διαβάσω; -Κάτι από τις τσακισμένες σελίδες.
-Δυνατά; -Όχι, από μέσα σου... Ναι, δυνατά.
"Στις μέρες, εβδομάδες, μήνες από τότε που έφυγε η γυναίκα μου"...
"περίμενα να νιώσω κάτι".
"Αλλά δεν ένιωθα τίποτα. Ούτε θλίψη ούτε απώλεια ούτε λύπη".
"Μόνο εξάντληση ένιωσα"...
"σα να σήκωνα έναν βαρύ κουβά από ένα απύθμενο πηγάδι".
"Και μετά, μια μέρα που ήμουν στο λεωφορείο"...
"πηγαίνοντας να γευματίσω με τον Φραντς στην πόλη"...
"είδα έναν άντρα".
"Είχαμε περίπου ίδια ηλικία και ύψος και φορούσε μακρύ τουίντ παλτό".
"Ακριβώς ίδιο με αυτό που είχα ξεχάσει"...
"σ' έναν σταθμό τρένου χρόνια πριν".
"Τότε, η μέρα είχε ξεκινήσει"...
"με μια παγωνιά που εξελίχθηκε σε ζέστη"...
"όσο πλησίαζε το μεσημέρι".
"Έβγαλα το παλτό και το άφησα διπλωμένο στον πάγκο δίπλα μου".
"Μετά πήρα έναν υπνάκο, βλέποντας όνειρο νομίζω".
"Ξύπνησα με την τελευταία αναγγελία αναχώρησης".
"Σηκώθηκα και έτρεξα, αφήνοντας πίσω μου το παλτό".
"Μόλις τον επόμενο χειμώνα κατάλαβα ότι το είχα χάσει".
"Όσο περιεργαζόμουν το παλτό του άντρα"...
"τόσο πιο βέβαιος ήμουν ότι ήταν το δικό μου".
"Γιατί να το φοράει; Ήταν Απρίλιος. Εγώ ήμουν με ένα ελαφρύ σακάκι".
"Όταν το λεωφορείο έφτασε στη στάση μου, κατέβηκε".
"Αποφάσισα να τον ακολουθήσω".
"Διέσχισε την 7η Λεωφόρο και προχώρησε στην 21η Οδό".
"Σταμάτησε για λίγο στο περίπτερο"...
"και διάβασε τα πρωτοσέλιδα των ταμπλόιντ".
"Κοίταξε το ρολόι του. Κοίταξα το δικό μου".
"Ακολούθησα τον άντρα για εκατό μέτρα"...
"και τον είδα να μπαίνει στο ίδιο καφέ"...
"όπου θα συναντούσα τον Φραντς".
"Τον παρακολούθησα από το τζάμι καθώς περνούσε από τα τραπέζια"...
"και τότε, προς σοκ και κατάπληξή μου"...
"σταμάτησε και χαιρέτησε τον Φραντς".
"Οι δύο άντρες αγκαλιάστηκαν"...
"κι αυτός κάθισε απέναντι στον Φραντς"...
"σαν να ήταν εκείνος που είχε το ραντεβού για γεύμα".
"Έμεινα να τους κοιτάω να τρώνε".
"Ο άντρας πήρε ομελέτα, ενώ ο Φραντς σαλάτα Νισουάζ"...
"κι ένα μπουκάλι Sancerre, το αγαπημένο μου κρασί".
"Μίσησα αυτόν τον ξένο εκεί, μέσα στον κόσμο"...
"που ζούσε τη δική μου ζωή"...
"που έτρωγε το φαγητό μου, που ανέπνεε το οξυγόνο μου".
"Θα ερχόταν η ώρα"...
"που οι συνθήκες θα με έκαναν να του ζητήσω εξηγήσεις".
"Γύρισα σπίτι περπατώντας".
Συγγνώμη...
Όμορφη είσαι.
Απλά όμορφη;
Όχι. Εννοώ, κούκλα.
-Ευχαριστώ. -Εντυπωσιακή... Λαμπερή.
Σίγουρα πρέπει να πάμε σ' αυτό το πάρτι;
-Ναι. -Εντάξει.
Η τσάντα μου.
Μου υποσχέθηκες ότι θα υπογράψεις το βιβλίο.
Γιατί δεν το κάνουμε αυτό μετά το πάρτι;
-Εντάξει. Μια χαρά. -Εντάξει.
Ένα μπέρμπον, παρακαλώ.
Μπορούμε να φύγουμε τώρα;
Έρχεται. Κάνε της τη χάρη.
-Γεια σου, Σιμόν. -Γεια.
Κύριε Σράιβερ.
Τιμή μου που ήρθατε...
στην όχι και τόσο ταπεινή κατοικία μου.
-Ευχαριστώ. -Ελπίζω να νιώθετε άνετα εδώ.
Προσπάθησα να κρατήσω μια αστική φινέτσα...
σ' αυτή την πολιτισμική ερημιά.
Ναι, το βλέπω.
Πιστεύω πως είναι σημαντικό να δίνουμε το παράδειγμα.
Και η παρουσία σας εδώ παίζει μεγάλο ρόλο.
Αξίζει την κάθε δεκάρα της δωρεάς μου.
Βλέπετε... Έχω μια τρέλα με τη λογοτεχνία.
-Ποιος είναι αυτός; -Ιδέα δεν έχω.
Δείτε τη βιβλιοθήκη μου.
Δεν μοιάζει για βιβλιοθήκη.
Ναι, αλλά εδώ κάνω την καλύτερη δουλειά μου.
Ορίστε. Πρώτη έκδοση, ολοκαίνουργιο.
Περιττό να πω ότι πλήρωσα μία περιουσία γι' αυτό.
Τι θα μπορούσα να κάνω για να μου το υπογράψετε;
Είσαι καλά;
Ξέρω ποιος είσαι.
Οτιδήποτε.
Στιλό.
Νομίζω πως πρέπει να πάω στο μπάνιο.
Χριστέ μου.
Οικία Σράιβερ. Εδώ Τζιβς.
-Λένι, εγώ είμαι. -Τι έκπληξη...
-Νομίζω πως είμαι ο Σράιβερ. -Ναι, είσαι. Και;
Όχι. Ο αληθινός Σράιβερ.
Είναι τρελό αλλά όλα ταιριάζουν. Θυμάμαι τη ζωή του.
Τη ζωή μου.
Τι καπνίζεις εκεί πέρα; Είναι τρελό αυτό.
Όλα καλά;
Ναι, καλά είμαι.
Τι;
Όλα βγάζουν νόημα.
Δεν είμαι απατεώνας. Εγώ έγραψα το βιβλίο.
Όλα είναι μέσα μου.
Ξεχνάς ότι έγραψες βιβλίο και ότι είσαι διάσημος;
Τι να πω; Αλήθεια;
Η συγγραφή αυτού του βιβλίου μου κόστισε τα πάντα.
Αν μπορώ να ξεχάσω αυτό, πιστεύεις...
ότι είναι πιθανό να ξεχάσω ότι διέπραξα φόνο;
Υποθετικά μιλάς, έτσι;
Δεν ξέρω, ξέρω μόνο ότι είμαι ο Σράιβερ...
και μπορεί να έχω μπελάδες.
-Εντάξει. -Όχι. Είμαι ο Σράιβερ.
Είμαι ο Σράιβερ.
-Εντάξει. Πάρε κανένα χάπι, φίλε. -Είμαι ο Σράιβερ!
Εμπρός;
Είχα αρχίσει ν' ανησυχώ.
Συγγνώμη.
Λοιπόν...
-Πάμε για δείπνο; -Ας περιμένει.
Τώρα λυσσάω της πείνας.
Σας παρακαλώ, μιλήστε μου για λογοτεχνία.
Μου έστειλαν το κρεβάτι από το Ποζιτάνο.
Είναι τόσο βαρύ που έπρεπε να ενισχύσουμε το πάτωμα.
Διαβάστε το μυθιστόρημά μου. Είναι σίγουρο μπεστ σέλερ.
Έχει τα πάντα. Βία και σεξ.
Είναι για μία όμορφη γυναικολόγο που έχει ένα σκοτεινό μυστικό.
Ναι, είναι για μένα. Ξέρετε τι λένε. Γράψε για κάτι που ξέρεις.
Θέλω να είστε σκληρός μαζί μου.
Ναι. Πάνω μου λιοντάρι της λογοτεχνίας!
-Εσύ. -Τι;
Εμπιστευθείτε με γιατρέ.
Αυτό το πρόσωπο δεν αξίζει να είναι στον τοίχο της δόξας.
Σιμόν.
Πρέπει να φύγω.
Χριστέ μου.
Ξεχάσατε το μυθιστόρημά μου.
Σιμόν.
Κάτι θα υπάρχει. Κάποιο δωμάτιο.
-Σιμόν. -Εγώ είμαι αυτή. Εσύ ποιος είσαι;
Ο Σράιβερ.
Αναρωτιόμουν γιατί φερόσουν έτσι από τότε που ήρθες...
μέχρι που εμφανίστηκε κάποιος και μου είπε.
-Άρα δεν θύμωσες με τη γυναικολόγο; -Σε παρακαλώ.
Ευτυχώς. Αλλά, Σιμόν...
Μη μου λες "Σιμόν" εμένα, όποιος κι αν είσαι.
Θες να πεις ότι δεν μου λες ψέματα από τότε που ήρθες εδώ;
Πολύπλοκη ερώτηση αυτή.
Η αλήθεια είναι ότι έλεγα ψέματα.
Αλλά αποδεικνύεται ότι τα ψέματα είναι η αλήθεια.
Θεέ μου. Αυτό το μέρος είναι σιχαμένο, Σιμόν.
Δεν έχει ούτε χάρτινες πετσέτες.
-Ποιος είναι αυτός; -Ο Σράιβερ είμαι.
Καλώς τον! Το πρόσωπο της ημέρας. Ο σωσίας μου.
Εσείς, κύριε, μου έχετε προκαλέσει πονοκέφαλο.
Ήμουν σε ένα όμορφο άσραμ και απείχα μόνο τόσο...
από την ευδαιμονία και την ευτυχία, μέχρι που έλαβα ένα τηλεφώνημα.
Δεν ξέρω ποιος λες ότι είσαι, αλλά αυτός είναι ο Σράιβερ.
Σίγουρα όχι και καλύτερα να συρθείς εκεί που ήσουν...
γιατί ταράζεις αυτή την ιδιαίτερα όμορφη κυρία.
Μακριά της. Απατεώνα.
Απατεώνας; Εσύ είσαι ο απατεώνας.
Πώς μπορείς να αποδείξεις ότι είσαι ο πραγματικός Σράιβερ;
Δες το δίπλωμα οδήγησης ή στις πιστωτικές μου κάρτες.
Το εθνικό βραβείο βιβλίου.
Η πρόσκληση των Κλίντον για το Εθνικό Βραβείο Φιλανθρωπίας.
Ο Μπιλ είναι προσωπικός φίλος μου.
Εντάξει, με έπεισες.
-Τα κουβαλάς πάντα μαζί σου αυτά; -Ναι.
Και σκέψου πως είχα αρχίσει...
-Σιμόν. -Ευχαριστώ.
Αν θες έλα να με ακούσεις να διαβάζω...
αν μπορείς να αντέξεις τον εξευτελισμό.
Εσύ πού πας;
Σράιβερ, ποιος είναι αυτός ο τύπος;
Είναι εγώ, φαντάζομαι.
Δεν πειράζει.
Κάποιος άλλος Σράιβερ θα είναι τώρα μαζί της.
Θα τον φιλάει λέγοντας, "Ω, Σράιβερ".
Πάψε. Αποκλείεται.
Νομίζω πώς έχει αδυναμία στους συγγραφείς.
Ναι. Ποιος δεν θα είχε; Φυσικά.
Ξεχνάτε, κ. Σράιβερ ότι ξέρω την κα Κλίαρι από παλιά...
από τότε που λεγόταν Σιμόν Βάσερμαν.
Δεν το γνωρίζατε.
-Ώστε αυτός της ράγισε την καρδιά. -Όχι.
Τον πέταξε σαν παλιό παπούτσι πριν από χρόνια.
Δεν ήταν πάντα ο μέθυσος ποιητής που βλέπετε σήμερα.
Ήταν ο δάσκαλός της, ο μέντοράς της.
Μέχρι που έγινε καλύτερή του σε όλα.
Ο κόσμος άρχισε να την προσέχει κι αυτός δεν το άντεχε.
Υπονόμευε την αυτοπεποίθησή της και τη διέσυρε σε κάθε ευκαιρία.
Είναι τρελό, γιατί την κατάλαβα διαβάζοντας ένα άρθρο...
για το σύνδρομο του απατεώνα στις επιτυχημένες γυναίκες.
Δεν θα το καταλάβετε, γιατί είστε άντρας, αλλά...
πίστεψε τις βλακείες του, όταν έχασε την αυτοπεποίθησή της.
Αλλά στο τέλος, βρήκε το κουράγιο να του δώσει τα παπούτσια στο χέρι.
Τα τελευταία πέντε χρόνια προσπαθεί απεγνωσμένα να επανορθώσει.
Και το κάνει πίνοντας.
-Εδώ είσαι. -Χριστέ μου.
-Τι; -Σε γύρευα παντού, Σράιβερ.
Τι νέα, ντετέκτιβ;
Είχα μια ωραία συζήτηση...
με μία από τις μαζορέτες που ήρθαν για τον διαγωνισμό.
Σόφι κάτι. Πολύ συμπαθητική. Όμορφη κοπέλα.
Αν είχα κόρη, έτσι θα τη φανταζόμουν σ' αυτή την ηλικία.
Είδε την κα Μπράουν στο δωμάτιό σου, αργά εκείνη τη νύχτα.
Είπε ότι είδε την κα Μπράουν;
Ήταν... Έκανε τούμπα στον αέρα.
Ακριβώς όπως είπες νωρίτερα σήμερα.
Είπε ότι η κα Μπράουν ήταν λιπόθυμη στο κρεβάτι σου.
Δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο.
Είσαι ο τελευταίος που είδε την ποιήτριά μας.
-Υπονοείτε ότι ο κ. Σράιβερ... -Όλοι είναι ύποπτοι.
Όλοι.
Τότε γιατί δεν διεξάγετε έρευνα και για τον απατεώνα...
που παριστάνει τον Σράιβέρ μας;
-Απατεώνα; -Ναι.
Και μιας και κοιτάτε το σημειωματάριο...
σημειώστε ότι η κα Μπράουν έφυγε από το δωμάτιο, όσο ήμουν εγώ εκεί.
-Η Σόφι δεν ανέφερε ότι σας είδε. -Θα ήμουν μέσα σε κανένα δοχείο.
Μάλιστα.
Ντετέκτιβ...
δεν προσπαθείτε να βρείτε την πρώην γυναίκα μου;
Ναι, είναι μία ενδιαφέρουσα υπόθεση.
Αλλά πιστεύω πως υπάρχουν απαντήσεις.
Κάποιες, ίσως εδώ μέσα.
Αυτό πρέπει να είναι το καλύτερο φεστιβάλ που έχω πάει.
Είναι τρελό.
-Γεια. -Γεια.
Κλειδώθηκα έξω από το δωμάτιό μου.
Λυπάμαι. Φαίνεστε αγχωμένος.
Μου πάνε όλα χάλια.
Λένε ότι είστε ο διάσημος συγγραφέας Σράιβερ.
Φαίνεται να υπάρχει κάποια διαφωνία πάνω σ' αυτό.
Θα σας φτιάξω τη διάθεση.
Σράιβερ, Σράιβερ, ετοιμάσου να γράψεις
Ετοιμάσου να παλέψεις
Πιο δυνατή η πένα από το σπαθί
Και μπορεί να συντρίψει το καθετί
-Αυτό τώρα βοηθάει τον κόσμο; -Έτσι φαίνεται.
-Ο τελικός είναι σήμερα. -Καλή τύχη.
Δεν τη χρειάζομαι.
Με συγχωρείτε...
Θέλω ένα κλειδί για το δωμάτιό μου. Κλειδώθηκα έξω χθες.
Δεν βλέπω να έχω.
Η καμαριέρα; Μήπως έχει εκείνη;
Γιατί δεν πάτε για πρωινό όσο ψάχνω να τη βρω;
Μισό λεπτό... Είναι άρρωστη σήμερα.
Τι εννοείτε;
Τι ξενοδοχείο είναι αυτό; Μία μόνο καμαριέρα;
Ναι, είναι γρήγορη στη δουλειά.
-Ποιος είναι αυτός ο τύπος; -Είναι εγώ, προφανώς.
Τι;
Άκουσα ότι εξερεύνησες τη βιβλιοθήκη της Μπεντρόζιαν.
-Ορκίζομαι πως δεν έκανα τίποτα. -Αλήθεια; Πρέπει να είσαι ο πρώτος.
Μην πεις πως είμαι εδώ.
-Τερίζα. Τον έχεις δει; -Ποιον;
-Ξέρεις ποιον. -Στοίχημα πως αυτό είναι δικό του.
-Λοιπόν; Δικό του είναι; -Έφυγε.
Η κυρία από το Πανεπιστήμιο λέει να αφήσετε το δωμάτιο.
-Πότε πρέπει να το αφήσω; -Πριν μισή ώρα.
Θα σας χρεώσουμε μία επιπλέον μέρα. Μου δίνετε την πιστωτική σας;
Μπορείς να μείνεις σε μένα μέχρι να βρεθεί το κλειδί.
-Να πάρει. -Δεν είναι και τόσο χάλια.
Δεν εννοώ αυτό.
Μου έφτιαξες τον μήνα, φίλε.
Μου έδωσες τη λογοτεχνική είδηση της χρονιάς.
Ένας απατεώνας εμφανίζεται...
προσποιούμενος τον εσωστρεφή συγγραφέα.
Το ρεπορτάζ μου κάνει τον αληθινό συγγραφέα να πάψει να κρύβεται.
Είναι απίστευτα ειρωνικό αυτό. Θα το πουλήσω στον "New Yorker".
-Καλά. Πάμε. -Με συγχωρείς.
-Όλα καλά εκεί μέσα; -Μια χαρά.
Πού είναι;
Σράιβερ.
-Τι σκοπεύεις να κάνεις γι' αυτό; -Θέλω πετσέτα!
Είναι μία από τις μεγαλύτερες λογοτεχνικές απάτες όλων των εποχών.
Ανάμεσά μας υπάρχει ένας θρασύτατος απατεώνας.
Μιλάς για μένα ή για εκείνον;
Όταν πρωτάκουσα για τον τσαρλατάνο, ήθελα τόσο να τον πιστέψω.
Εντάξει, προς στιγμήν σε αμφισβήτησα.
Ζήλεψα.
Έβλεπα ότι η πρώην γυναίκα μου άρχισε να σ' ερωτεύεται.
Ποτέ μου δεν έχω δει αληθινό συγγραφέα...
να κυκλοφορεί νομίζοντας...
πως τα σκατά του δεν μοσχοβολάνε κολόνια.
Αλλά εσύ περιφέρεσαι σαν ανασφαλής μεταπτυχιακός φοιτητής...
που περιμένει κάποιον να του πει, "Εντάξει, άφησε το στιλό."
"Ξεκίνα να ψαρεύεις για να βγάλεις τα προς το ζην."
Τι σου συνέβη;
-Έχω θεωρίες. -Κι εγώ. Είσαι τρελός.
Ξέρεις πώς το ξέρω; Γιατί κι εγώ είμαι τρελός.
Αλλά όχι τόσο, ώστε να πιστέψω πως δεν έχεις γράψει εσύ το βιβλίο.
Τώρα βγες από εκεί. Άντε.
Σε 15 λεπτά, το Πανεπιστήμιο θα τιμήσει αυτόν τον απατεώνα.
Μετά θα τον συνοδεύσουν στο αμφιθέατρο όπου θα διαβάσει...
από το δικό σου βιβλίο και θα διεκδικήσει το βραβείο σου.
Και, όχι, δεν είναι αυτοκίνητο. Είναι μία άθλια τιμητική πλακέτα.
Φύγαμε.
Πού είναι η Τερίζα;
Πήγε να τακτοποιήσει το θέμα σου στο ξενοδοχείο.
Πώς θα πάμε στο Πανεπιστήμιο;
Ορίστε, καλέ μου άνθρωπε.
Ήρθε ο Λάστιγκ να μας πουλήσει φούμαρα.
Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζω τον Σράιβερ.
-Τι συμβαίνει; -Έχετε πολύ θράσος κι οι δύο.
-Ήθελα μόνο να ζητήσω συγγνώμη. -Για ποιον λόγο;
-Ήρθα εδώ με ψευδή προσχήματα. -Δεν δέχομαι τη συγγνώμη σου.
-Αυτός εδώ είναι απατεώνας. -Έλα τώρα.
-Υποκριτής. Απατεώνας. -Θα το βουλώσεις, παλιομεθύστακα;
Πες ό,τι είναι να πεις και φύγε.
Πάνω της, Σράιβερ.
Πρώτα απ' όλα θα ήθελα να πω...
ότι είναι τιμή μου να βρίσκομαι εδώ.
Να βρίσκομαι ανάμεσά σας.
Κύριε Μπένετ...
ανυπομονώ να παρακολουθήσω επιτέλους μία παράστασή σας.
Μακάρι να ήταν η κα Μπράουν εδώ.
Θα διαβάσω τα ποιήματά της ένα-ένα.
Κυρία Λέιλα...
ελπίζω μία μέρα να έχω την τιμή να φάω κι άλλα γλυπτά σας.
Τ., κυρία Τερίζα, όλοι σας είστε τόσο εξαιρετικοί άνθρωποι.
Μου φερθήκατε με σεβασμό και ευγένεια.
Και θα σας θυμάμαι για πάντα.
Με μεγάλη αγάπη.
Κυρίως, θέλω να ευχαριστήσω την Καθηγήτρια Κλίαρι...
που μου έδωσε την ευκαιρία να βρω τον εαυτό μου.
Αυτό είναι υπέροχο.
Ό,τι πιο ωραίο έχω διαβάσει εδώ και καιρό.
Ήταν κρυμμένη στο δωμάτιό σας.
Ήμουν κάτω από το κρεβάτι και ξύπνησα χθες το απόγευμα.
Δεν ήθελα να δω τη Λέιλα κι άρχισα να γράφω ποιήματα.
Κι όταν δεν επιστρέψατε χθες βράδυ, σκέφτηκα να μείνω άλλη μία μέρα.
Και τότε βρήκα αυτό.
Αυτό το αριστούργημα.
-Τι έφαγες; Από περιέργεια ρωτάω. -Κάτι μπάρες δημητριακών.
Από την πάνινη τσάντα σας.
Ωραία, μπορούμε να σταματήσουμε αυτές τις γελοιότητες;
Συγγνώμη, καταντάει γελοίο. Έλα, Σιμόν.
Ποιος είναι αυτός;
-Νομίζω πως ο Σράιβερ... -Ναι. Είμαι ο Σράιβερ.
-Αυτό είναι τρελό. -Εσύ είσαι τρελή.
Σας παρουσιάζω τον κ. Τσίνταμ. Τον ατζέντη του Σράιβερ.
-Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω, Σράιβερ. -Κι εγώ χαίρομαι.
-Τακτοποιήθηκε το θέμα. -Τι τακτοποιήθηκε;
Αυτός είναι ο αληθινός Σράιβερ.
-Συγγνώμη. -Γιατί ζητάς συγγνώμη;
Δεν γνωρίζεις τον πελάτη σου;
Έχουμε συναντηθεί μόνο μία φορά. Και τότε ήμουν 15.
Ο πατέρας μου ήταν ο ατζέντης του κ. Σράιβερ.
Τον κληρονόμησα με την εταιρεία.
Μην κουνηθεί κανείς.
Έλεος, Σιμόν. Πού μας έμπλεξες;
Θα μπορούσε ο αληθινός Σράιβερ να κάνει ένα βήμα μπροστά;
Κανείς δεν είναι ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου;
Αυτής της καλειδοσκοπικής ανατομίας της ανθρώπινης φύσης;
Της φαντασμαγορικής αλληγορίας;
Αυτός είναι ο Σράιβερ.
-Και θέλω να πω πως λυπάμαι πολύ... -Μη βιάζεστε.
Αυτός δεν είναι ο Σράιβερ.
Κυρία Μπράουν, σημειώνω ότι είστε ζωντανή.
-Ισχυρίζεστε ότι είστε ο Σράιβερ; -Φυσικά.
-Τι συμβαίνει; -Τι κάνετε στον κ. Σράιβερ;
-Είναι τρελό. -Δεν είναι αυτός ο κ. Σράιβερ.
-Γιατί το κάνετε αυτό; -Είναι γελοίο. Σιμόν...
Σκασμός, παρακαλώ.
Αυτός ο άντρας είναι επαγγελματίας απατεώνας.
Το αληθινό του όνομα είναι Χέρμπερτ Ντέιβις.
-Από τη Βαλτιμόρη. -Δεν έχω πάει.
Παρίστανε ότι είναι και ο Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας...
-Δεν καταλαβαίνω. -Κι ο Αρχιεπίσκοπος του Κάντερμπερι.
Απ' ό,τι φαίνεται, έτσι έριξε πολλές γυναίκες και αρκετούς άντρες.
Τον έπιασαν.
Μην αντιστέκεσαι άλλο.
Νομίζω πως αυτό μας επαναφέρει στον χάρτη της λογοτεχνίας.
Ντρέπομαι πολύ.
Ήμουν έτοιμη να σε αμφισβητήσω. Όχι...
Τον εαυτό μου αμφισβήτησα.
Όταν είπες ότι θα έρθεις...
μου φάνηκε πως ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό.
Δεν άκουγα τον εαυτό μου που ήξερε...
ότι μόνο εσύ θα μπορούσες να γράψεις αυτό το βιβλίο.
Πώς θα μπορούσες να το ξέρεις αφού δεν το ήξερα εγώ;
Το ήξερες πως το έγραψες.
Δεν πίστευες πως το έγραψες.
Γι' αυτό ήρθες εδώ.
Μπορούμε να ξαναρχίσουμε;
Τι;
Ξέρεις...
Από την αρχή. Να ξαναρχίσουμε. Σαν να μην συνέβη τίποτα.
Γεια.
Είμαι η Σιμόν Κλίαρι.
-Έτοιμος; -Έχω τρακ.
Δεν θα ξεχάσω την πρώτη μας συνάντηση.
Μου είπε ο πατέρας μου, "Ντόνι, ο κ. Σράιβερ."
"Ο καλύτερος συγγραφέας που θα γνωρίσεις".
Μερικά χρόνια μετά...
Μια χαρά θα τα πας.
Ευχαριστώ.
Κι εγώ είμαι...
ο Σράιβερ.
"Ο λεκές εμφανίστηκε στο ταβάνι"...
"τη βροχερή μέρα που με παράτησε η γυναίκα μου".
"Στην αρχή, ήταν μόνο ένα σημάδι, στο μέγεθος ενός κέρματος"...