Ώστε θέλεις να σου πω την ιστορία της ζωής μου.
Αυτή είναι η δουλειά μου, όπως σου είπα. Παίρνω συνεντεύξεις.
Συλλέγω ζωές.
Από τον ραδιοφωνικό σταθμό KFRC.
Θα χρειαστείς πολλές κασέτες για την ιστορία μου.
Μη σε νοιάζει. Έφερα μια γεμάτη τσάντα.
Μ' ακολούθησες εδώ, έτσι;
Ναι, μάλλον.
Φαινόσουν πολύ ενδιαφέρων.
Εδώ μένεις;
Όχι.
Αυτό είναι απλώς ένα δωμάτιο.
Τι θα 'λεγες ν' αρχίζαμε;
Λοιπόν, με τι ασχολείσαι;
Είμαι βρικόλακας.
Αυτό δεν το 'χω ξανακούσει.
Το εννοείς; Να το πιστέψω, δηλαδή;
Απολύτως.
Σε περίμενα σ' εκείνο το δρομάκι.
Σε παρακολουθούσα που με παρακολουθούσες.
Και μετά άρχισες να μιλάς.
Πολύ τυχερός στάθηκα.
Ίσως και οι δυο μας.
Είπες ότι...
με περίμενες.
Τι θα έκανες; Θα με σκότωνες για να πιεις το αίμα μου;
Ναι.
Μην αγχώνεσαι, όμως, τώρα.
Το πιστεύεις στ' αλήθεια ότι είσαι βρικόλακας;
Δεν μπορούμε ν' αρχίσουμε έτσι.
Περίμενε ν' ανάψω το φως.
-Αρέσει το φως στους βρικόλακες; -Το λατρεύουν.
Απλώς ήθελα να σε προετοιμάσω.
Χριστέ μου!
Μην τρομάζεις.
Θέλω αυτήν την ευκαιρία.
Πώς στην οργή το 'κανες αυτό;
Όπως κι εσύ.
Με μερικές απλές κινήσεις.
Μόνο που δεν πρόλαβες να με δεις.
Έχω σάρκα και οστά,
αλλά δεν είμαι άνθρωπος.
Τα τελευταία 200 χρόνια δεν είμαι άνθρωπος.
Παρακαλώ...
Πώς θα σε κάνω να νιώθεις άνετα;
Ν' αρχίσουμε όπως στο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ;
"Γεννήθηκα,
μεγάλωσα".
Ή ν' αρχίσουμε από τότε που ξαναγεννήθηκα στο σκοτάδι, όπως το λέω εγώ;
Από κει θα 'πρεπε ν' αρχίσουμε, δεν νομίζεις;
Δεν μου λες ψέματα, έτσι;
Γιατί να σου πω;
Όλα έγιναν το 1791.
Ήμουν 24 χρονών.
Πιο νέος απ' ό,τι είσαι εσύ τώρα.
Οι εποχές, όμως, ήταν διαφορετικές. Τότε θεωρούμουν άντρας.
Ιδιοκτήτης μιας μεγάλης φυτείας νότια της Νέας Ορλεάνης.
Έχασα τη γυναίκα μου στη γέννα.
Την είχαμε θάψει με το μωρό ούτε έξι μήνες πριν.
Ήθελα πολύ να πάω να τους βρω.
Δεν άντεχα τον χαμό τους.
Ήθελα ν' απαλλαχτώ απ' τον πόνο.
Ήθελα να ξεφορτωθώ τα πάντα.
Τα πλούτη μου,
τη φυτεία μου,
το μυαλό μου.
Πόσους άσους έχει μια τράπουλα;
Με λες κλέφτη;
Όχι, σε λέω βρομερό σκουπίδι.
Δεν έχεις τα κότσια. Κάν' το.
Πάνω απ' όλα, επιθυμούσα τον θάνατο.
Τώρα το ξέρω.
Τον προσκαλούσα.
Να μ' ανακουφίσει απ' τον πόνο μου.
Η πρόσκλησή μου ήταν ανοιχτή για όλους.
Στην πόρνη πλάι μου.
Στον σωματέμπορο που ακολουθούσε.
Τελικά, όμως, τη δέχτηκε ένας βρικόλακας.
Τα λεφτά σου ή πέθανες.
Θες ακόμα τον θάνατο;
Ή τον δοκίμασες αρκετά;
Αρκετά.
Μ' άφησε εκεί, στην όχθη του Μισισιπή,
κάπου μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Ποιος είσαι; Τι γυρεύεις στο σπίτι μου;
Ήρθα να εκπληρώσω τις προσευχές σου.
Η ζωή δεν έχει πια νόημα, έτσι δεν είναι;
Το κρασί δεν έχει γεύση.
Το φαγητό σ' αναγουλιάζει.
Τίποτα πια δεν έχει νόημα, έτσι δεν είναι;
Τι θα 'λεγες να σ' τα ξαναδώσω όλα πίσω;
Να σου πάρω τον πόνο
και να σου δώσω καινούρια ζωή;
Μια ζωή που δεν θα φανταζόσουνα ποτέ.
Και θα είναι παντοτινή.
Η αρρώστια
κι ο θάνατος
δεν θα σε ξαναγγίξουν.
Μη φοβάσαι.
Θα σου δώσω τη δυνατότητα της επιλογής,
κάτι που εγώ
δεν είχα ποτέ.
Εκείνο το πρωί δεν ήμουν ακόμα βρικόλακας
και είδα τον ήλιο ν' ανατέλλει για τελευταία φορά.
Το θυμάμαι πολύ καλά.
Αν και δεν θυμάμαι καμία άλλη ανατολή πιο πριν.
Παρατηρούσα το μεγαλείο της ανατολής για τελευταία φορά,
σαν να ήταν η πρώτη.
Μετά αποχαιρέτησα το φως του ήλιου
και έγινα
ό,τι έγινα.
Αποχαιρέτησες το φως;
Σου στράγγιξα το αίμα
μέχρι θανάτου.
Αν σ' αφήσω εδώ,
θα πεθάνεις.
Ή...
μπορείς να μείνεις για πάντα νέος, φίλε μου.
Όπως είμαστε τώρα.
Πρέπει, όμως, να μου πεις.
Θα έρθεις ή όχι;
Ναι.
Το σώμα σου πεθαίνει.
Μη δίνεις σημασία.
Σ' όλους μας συμβαίνει.
Κοίτα τώρα
με τα μάτια του βρικόλακα.
Και τι είδες;
Δεν περιγράφεται με λέξεις.
Ρώτα τον Παράδεισο τι βλέπει.
Κανείς άνθρωπος δεν ξέρει.
Το άγαλμα φαινόταν να κινείται, αλλά ήταν ακίνητο.
Ο κόσμος είχε αλλάξει, αν και παρέμενε ο ίδιος.
Ήμουν ένας νεογέννητος βρικόλακας που έκλαιγε από την ομορφιά της νύχτας.
Μήπως θέλεις κι άλλο τσιγάρο;
-Θα το ήθελα. Δεν σε πειράζει, έτσι; -Όχι.
Το φαντάστηκα. Αφού δεν κινδυνεύεις από καρκίνο εσύ.
Δεν νομίζω.
-Και τους σταυρούς; -Τους σταυρούς;
Μπορείς και τους κοιτάζεις;
Τρελαίνομαι να κοιτάω σταυρούς.
Και το παλούκι στην καρδιά;
Βλακείες.
Και τα φέρετρα;
Τα φέρετρα.
Τα φέρετρα, δυστυχώς, είναι απαραίτητα.
Μην ανησυχείς.
Σε λίγο θα κάνεις τον καλύτερο ύπνο που έχεις κάνει ποτέ.
Κι όταν ξυπνήσεις,
θα σε περιμένω.
Όπως κι όλος ο κόσμος.
Το αίμα, ανακάλυψα, ήταν κι αυτό απαραίτητο.
Το επόμενο πρωί ξύπνησα με μια πείνα που δεν είχα ξανανιώσει.
Έτσι και το δοκιμάσεις αυτό,
δεν θα ξαναπάς σε άλλο καπηλειό.
Λες;
Γιατί να μη δοκιμάσω καλύτερα τα χείλια σου;
Αυτά είναι ακόμη πιο γλυκά.
Φίλε μου...
Πρέπει να δοκιμάσεις αυτά τα χείλια.
Είναι...
το φιλί του...
βαθύ...
σαν το δικό σου;
Ακόμα πιο βαθύ, καλή μου.
Δεν θέλω να της πάρω τη ζωή.
Το έκανα εγώ για σένα.
Είναι νεκρή...
πέρα για πέρα, φίλε μου.
Είναι τόσο εύκολο, που σχεδόν τους λυπάσαι.
Θα συνηθίσεις να σκοτώνεις.
Ξέχνα τους ενδοιασμούς μπροστά στον θάνατο.
Θα τα συνηθίσεις όλα πολύ γρήγορα.
Δεν πεινάτε, κύριε;
Αντιθέτως, καλή μου.
Θα μπορούσε να φάει ολόκληρη την αποικία.
Θα το τελειώσω.
Άφησέ μας τώρα.
Δεν μπορείς να προσποιηθείς, χαζέ;
Μην εγκαταλείπεις το παιχνίδι.
Είμαστε τυχεροί να έχουμε τέτοιο σπίτι.
Κάνε πως πίνεις, τουλάχιστον.
Τέτοιο κρύσταλλο δεν θα 'πρεπε να πάει χαμένο.
Ξέρω.
Κρυώνει πολύ γρήγορα.
Μπορούμε να ζούμε έτσι;
Με αίμα ζώων;
Εγώ δεν θα έλεγα ότι ζούμε, αλλά ότι επιζούμε.
Χρήσιμο κόλπο αν βρεθείς σε πλοίο επί έναν μήνα.
Δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που να μην έχει κάποια...
Γοητεία.
Ναι.
-Βαρέθηκα αυτήν τη συζήτηση. -Ζούμε και χωρίς να σκοτώνουμε.
-Είναι εφικτό. -Τα πάντα είναι εφικτά.
Για δοκίμασέ το για μια βδομάδα!
Έλα στη Νέα Ορλεάνη να σου δείξω επιδόσεις.
Ο Λεστάτ σκότωνε δυο, μπορεί και τρεις τη νύχτα.
Μια γεμάτη φρεσκάδα παιδούλα
ήταν το αγαπημένο του πρώτο πιάτο.
Για δεύτερο, προτιμούσε μια ροδοκόκκινη νεαρή.
Σαν σνομπ που ήταν, όμως, προτιμούσε τις κοσμικές εκδηλώσεις.
Το αίμα των αριστοκρατών τον γοήτευε πάνω απ' όλα.
Το κόλπο είναι να μην το σκέφτεσαι καθόλου.
Βλέπεις αυτήν εκεί;
Είναι η χήρα Σεντ-Κλερ.
Έβαλε αυτόν τον τρομερό λιμοκοντόρο να σκοτώσει τον άντρα της.
Πού το ξέρεις;
Διάβασε τις σκέψεις της.
Δεν μπορώ.
Το σκοτεινό χάρισμα είναι διαφορετικό για τον καθέναν μας.
Πάντως, ένα πράγμα ισχύει για όλους. Γινόμαστε πιο δυνατοί με τον καιρό.
Πίστεψέ με.
Κατηγόρησε έναν σκλάβο για τον φόνο.
Φαντάσου τι του έκαναν.
Οι κακοί είναι πιο εύκολοι και πιο νόστιμοι.
Πού πάμε;
Πουθενά.
Με εκπλήσσεις, νεαρέ.
Θα μπορούσα να είμαι γιαγιά σου.
Αχ, ναι, αυτή είναι η μελωδία.
Τη θυμάμαι.
Δολοφόνε!
Τα σκυλάκια μου!
Σκότωσε τα σκυλάκια μου!
Όχι!
Ηλίθιε, δειλέ βρικόλακα,
πας και σκοτώνεις ποντίκια και σκυλάκια. Θα μπορούσαμε να την πατήσουμε.
Με καταδίκασες στην Κόλαση!
Εγώ δεν ξέρω καμιά κόλαση.
Έτσι μπράβο!
Θυμός! Μανία!
Γι' αυτό σε διάλεξα.
Δεν μπορείς να με σκοτώσεις, Λούι.
Τρώγε...
ό,τι θες.
Ποντίκια, κοτόπουλα,
σκυλάκια.
Σ' αφήνω ν' αποφασίσεις μόνος,
να δω πώς θα τα καταφέρεις.
Να θυμάσαι, όμως,
η ζωή χωρίς εμένα
μπορεί να είναι ακόμα πιο αβάσταχτη.
Πρέπει να θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό.
Στο Παρίσι, ένας βρικόλακας πρέπει να είναι έξυπνος για πολλούς λόγους.
Στο Παρίσι;
Εδώ σου αρκεί ένα ζευγάρι κυνόδοντες.
Ήρθες απ' το Παρίσι;
Όπως κι αυτός που με έκανε.
Μίλα μου γι' αυτόν. Κάτι θα σου έμαθε.
Δεν έμαθα απολύτως τίποτα.
Δεν είχα δυνατότητα επιλογής, θυμάσαι;
Πρέπει, όμως, να ξέρεις τη σημασία όλων αυτών.
Γιατί; Γιατί θα 'πρεπε να τα ξέρω;
Τα ξέρεις εσύ;
Αυτός ο θόρυβος
με τρελαίνει. Αυτός ο θόρυβος!
Είμαστε τόσες εβδομάδες εδώ κι αυτός ο θόρυβος δεν λέει να σταματήσει!
Ξέρουν για μας.
Μας βλέπουν να τρώμε με άδεια πιάτα και να πίνουμε από άδεια ποτήρια.
Έλα, τότε,
στη Νέα Ορλεάνη.
Είναι εκεί η Όπερα του Παρισιού. Μπορούμε να δοκιμάσουμε γαλλική κουζίνα.
Με συγχωρείς αν επιμένω να σέβομαι τη ζωή.
Σε λίγο δεν θα βρίσκεις πια κοτόπουλα, Λούι.
Μεσιέ Λουί;
Δεν θα δειπνήσετε;
Όχι, καλή μου.
Όλοι ανησυχούμε για σας, αφέντη.
Πότε θα πάτε στους αγρούς;
Πόσο καιρό έχετε να πάτε στις καλύβες των σκλάβων;
Ο θάνατος υπάρχει παντού.
Είστε ακόμα ο αφέντης μας;
Δεν σε χρειάζομαι άλλο, Ιβέτ.
Δεν φεύγω αν δεν μ' ακούσετε.
Πρέπει να διώξετε αυτόν σας τον φίλο.
Όλοι οι σκλάβοι τον φοβούνται.
Φοβούνται κι εσάς.
Κι εγώ φοβάμαι τον εαυτό μου.
Ακούστε με όλοι!
Αυτό το σπίτι είναι καταραμένο!
Στοιχειωμένο!
Αφέντης σας είναι ο Διάβολος.
Φύγετε όσο μπορείτε. Είστε όλοι ελεύθεροι!
Ακούσατε;
Τρέξτε!
Σωθείτε!
Τέλεια!
Κάψε το σπίτι. Κάψε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε!
Να ζούμε στα χωράφια, σαν τα ζώα!
Νόμιζες ότι μπορείς να έχεις τα πάντα.
Πάψε, Λούι.
Έλα τώρα!
Πού είμαστε;
Πού νομίζεις, ηλίθιε φίλε μου;
Σ' ένα όμορφο, βρομερό νεκροταφείο.
Ικανοποιήθηκες τώρα;
Είναι πιο ταιριαστό αυτό, πιο κατάλληλο;
Ανήκουμε στην Κόλαση.
Κι αν δεν υπάρχει Κόλαση;
Κι αν δεν μας θέλουν εκεί; Το σκέφτηκες ποτέ;
Κι όμως, υπήρχε Κόλαση.
Όπου κι αν πηγαίναμε, την κουβαλούσα μέσα μου.
Νοικιάσαμε δωμάτια στη Νέα Ορλεάνη, στην προκυμαία.
Το δέρμα σου είναι παγωμένο.
Η φίλη σου δεν το σηκώνει το κρασί.
Μην ανησυχείς.
Θα σου ζεστάνω εγώ το παγωμένο δέρμα σου καλύτερα απ' αυτήν.
Έτσι νομίζεις;
Μα...
τώρα είσαι ζεστός!
Το τίμημα, όμως, είναι υψηλό.
Την εξάντλησα τη φιλενάδα σου.
Απαλό.
Τόσο απαλό.
Σε βλέπω πάνω σε σατινένιο κρεβάτι.
Τι μου λες!
Ξέρεις, όμως, τι κρεβάτι;
Να σβήσουμε το φως;
Να σβήσουμε το φως.
Και μόλις σβήσω το φως σου...
δεν μπορώ...
να σου ξαναδώσω τη ζωογόνο του δύναμη.
Οι ανάγκες του σβήνουν.
Για σένα, Λούι.
Mπορείς να προσποιηθείς ότι είναι κρασί.
Δεν πέθανε.
Αγαπάς τη θνητή σου φύση. Αντιστέκεσαι σ' ό,τι θα σου φέρει ηρεμία.
Ηρεμία το λες εσύ αυτό;
Είμαστε κυνηγοί. Τα μάτια μας που βλέπουν τα πάντα μάς αποστασιοποιούν.
-Την κοπέλα, Λεστάτ. -Σβήσε την πείνα σου.
Όχι!
Τώρα, καλή μου.
Είσαι κουρασμένη. Θες να κοιμηθείς!
Φέρετρο είναι!
Φέρετρο! Βγάλε με από δω!
Δεν είμαι νεκρή!
Είναι δικό σου. Μπορείς να το χαρείς. Λίγοι παίρνουμε αυτήν τη χαρά.
Γιατί το κάνεις αυτό;
Μ' αρέσει, το διασκεδάζω. Να είσαι εστέτ σε πιο αγνά πράγματα.
Σκότωνέ τους απαλά, αν προτιμάς, αλλά να τους σκοτώνεις.
Να μην αμφιβάλλεις! Είσαι δολοφόνος, Λούι!
-Τι είναι αυτό; -Φέρετρο.
Άρα, πρέπει να έχεις πεθάνει.
Δεν έχω πεθάνει.
Δεν έχεις πεθάνει.
Ακόμα.
Αποτέλειωσέ την αμέσως!
Να το κάνεις εσύ.
Γλίτωσέ με!
Σώσε με!
Θα μ' αφήσεις να φύγω;
Δεν μπορώ να πεθάνω έτσι.
Χρειάζομαι ιερέα.
Ο φίλος μου είναι ιερέας. Θ' ακούσει τα αμαρτήματά σου.
Εκτός... Εκτός κι αν την κάνω μία από μας.
Όχι!
Πάρ' την, τότε, Λούι. Δώσε τέλος στα βάσανά της. Και τα δικά σου!
Όχι!
Ορίστε.
Ικανοποιήθηκες τώρα;
Λούι.
Θεέ μου!
Και μόνο που σκέφτομαι
ότι από σένα πρέπει να τα μάθω όλα.
Παλιά,
το έλεγαν "σκοτεινό δώρο".
Σ' το έδωσα.
Μην πάτε από κει. Έχει πανούκλα!
-Πηγαίνετε από κει που ήρθατε. -Από κει που ήρθα...
Μαμά.
Βοηθήστε μας, σας παρακαλώ.
Ο μπαμπάς έφυγε και δεν ξανάρθε.
Ξυπνήστε, σας παρακαλώ, τη μαμά.
Ο φιλόσοφός μου. Ο οσιομάρτυρας.
"Μην παίρνεις ποτέ μια ανθρώπινη ζωή".
Ναι! Αυτό αξίζει να το γιορτάσουμε.
Υπάρχει ακόμα ζωή μέσα της.
Έλα πίσω.
Είσαι ό,τι είσαι!
Φιλεύσπλαχνε θάνατε!
Πώς αγαπάς τις ακριβές σου ενοχές!
Το αίμα της κυλούσε στις φλέβες μου
πιο γλυκό κι απ' την ίδια τη ζωή.
Τότε απέκτησαν νόημα τα λόγια του Λεστάτ.
Ηρεμούσα μόνο όταν σκότωνα.
Όταν άκουγα την ξέφρενη καρδιά της, ήξερα τι είναι η ηρεμία.
Αρκεί ν' ακολουθήσω τα νεκρά ποντίκια για να σε βρω.
Ο πόνος που νιώθεις είναι τρομερός.
Τον νιώθεις όσο κανένα άλλο πλάσμα, επειδή είσαι βρικόλακας.
Δεν θέλεις να συνεχίσεις να πονάς.
Όχι.
Κάνε, τότε, ό,τι προστάζει η φύση σου,
και θα νιώσεις όπως ένιωσες με το κοριτσάκι στα χέρια σου.
Το Κακό είναι μια άποψη.
Ο Θεός σκοτώνει αδιακρίτως.
Το ίδιο κι εμείς.
Δεν υπάρχουν άλλα πλάσματα σαν εμάς. Ο Θεός είναι μοναδικός,
το ίδιο κι εμείς.
Έχω ένα δώρο για σένα.
Έλα.
Σε παρακαλώ.
-Είναι εδώ. -Τι λες;
Χρειάζεσαι...
συντροφιά,
πιο ευχάριστη απ' τη δική μου.
Θυμάσαι πώς την ήθελες;
Τη γεύση της;
Νόμιζα ότι την είχα σκοτώσει.
Μην ανησυχείς.
Η συνείδησή σου είναι καθαρή.
Κλαούντια.
Ναι.
Άκουσέ με.
Είσαι άρρωστη, καλή μου.
Θα σου δώσω ό,τι χρειάζεσαι για να γίνεις καλά.
Όχι.
Θέλεις να πεθάνει, τότε;
Έτσι μπράβο.
Ναι.
Σταμάτα.
Σταμάτα!
Αρκετά!
Θέλω κι άλλο.
Φυσικά και θέλεις.
Απαλά, καλή μου.
Είναι τόσο αθώες.
Δεν πρέπει να υποφέρουν.
Μπράβο.
Ναι.
Εντάξει τώρα.
Σταμάτα.
Αρκετά, καλή μου.
Πρέπει να σταματάς πριν σταματήσει η καρδιά.
Θέλω κι άλλο.
Το ξέρω.
Στην αρχή είναι καλύτερα,
για να μη σε πάρει ο θάνατος μαζί του.
Τα κατάφερες περίφημα. Κοίτα εδώ.
Δεν έσταξε ούτε σταγόνα. Μπράβο.
Πού είναι η μαμά;
Η μαμά... Η μαμά πήγε
στον Παράδεισο, καλή μου, όπως κι αυτή η γλυκιά κυρία.
Όλοι πάνε στον Παράδεισο.
Όλοι εκτός από μας.
Θες να τρομάξεις την κόρη μας;
Δεν είμαι κόρη σου.
Βεβαίως και είσαι.
Δική μου και του Λούι.
Βλέπεις, ο Λούι θα μας άφηνε.
Ήθελε να φύγει.
Τώρα, όμως, δεν θα φύγει.
Θα μείνει
και θα σε κάνει ευτυχισμένη.
Λούι.
Διαβολεμένε!
Μια ευτυχισμένη οικογένεια.
Σ' ανάγκασε να μείνεις μαζί του.
Ίσως.
Με ήξερε. Ήξερε ότι θα την αγαπούσα περισσότερο από τους ζωντανούς.
Δεν ήταν, όμως, μόνο αυτό.
Της έδινε απλόχερα τρυφερότητα, χωρίς καμιά αμφιβολία.
Τελικά, ίσως το έκανε επειδή ένιωθε κι αυτός μόνος.
-Θέλω κι άλλο φως. -Θέλει κι άλλο.
-Θα τυφλωθώ χωρίς άλλο ένα κερί. -Θα τυφλωθεί.
Άφησέ με να το κάνω την ημέρα.
Λυπάμαι, μαντάμ, αλλά οι μέρες μου είναι ιερές κι απαραβίαστες.
Ήταν μικρή παιδούλα.
Αλλά και τρομερή φόνισσα,
αποζητώντας επίμονα το αίμα, απαιτητικά, όπως όλα τα παιδιά.
Έλα να το φιλήσω να γίνει καλά.
Κλαούντια.
Κλαούντια!
Κοίτα.
Ποιος θα σου τελειώσει τώρα το φόρεμα; Πρέπει να είσαι λίγο πρακτική.
Ποτέ στο σπίτι μας, δεν είπαμε;
Στην αρχή κοιμόταν στο δικό μου φέρετρο,
τυλίγοντας τα μαλλιά μου στα δαχτυλάκια της,
ώσπου μια μέρα θέλησε το δικό της φέρετρο.
Κάθε φορά, όμως, που ξυπνούσε,
χωνόταν στο δικό μου.
Πέθαιναν νωρίς. Δεν είχε μάθει να παίζει μαζί τους
και να καθυστερεί τη στιγμή μέχρι να πάρει ό,τι ήθελε.
Γιατί κλαις, μωρό μου;
Χάθηκες, αγάπη μου;
Μαμά!
Έλα, μην κλαις.
-Θα τη βρούμε. -Μαμά...
Πρόσεχε το μεγάλο σου δάχτυλο. Το μεγάλο δάχτυλο.
Είναι ακριβές, καλή μου.
Πολύ ακριβές για ένα κοριτσάκι σαν εσένα.
Κλαούντια, τι σου έχουμε πει;
Ποτέ στο σπίτι.
Κάνε πιο πέρα.
Για μένα, ήταν ένα παιδί.
Για τον Λεστάτ, όμως, ήταν μαθήτρια,
ένα παιδί θαύμα με ασταμάτητη όρεξη να σκοτώνει.
Μαζί, ξεκλήρισαν ολόκληρες οικογένειες.
Θαυμάσια.
Τώρα, παίξε μας κάτι πιο σοβαρό.
Ο χρόνος περνά γρήγορα για τους θνητούς, όταν είναι ευτυχισμένοι.
Το ίδιο και για εμάς.
Τα χρόνια περνούσαν σαν λεπτά. Η πόλη απλώθηκε.
Τα ιστιοφόρα αντικατέστησαν τα ατμόπλοια,
που ξερνούσαν ένα ατέλειωτο μενού από θεσπέσιους ξένους.
Ένας νέος κόσμος είχε ξεφυτρώσει γύρω μας.
Τώρα είμαστε πια όλοι Αμερικανοί.
Όλη αυτή η μοντέρνα κοσμοσυρροή!
Και τι δεν θα 'δινα για μια σταγόνα απ' το αίμα ενός παλιού Κρεολού.
Οι γιάνκηδες δεν είναι του γούστου σου;
Η Δημοκρατική τους γεύση δεν ταιριάζει στον ουρανίσκο μου, Λούι.
Να μια γνήσια Κρεολή.
Η Κλαούντια πάντα τις βρίσκει.
Τι;
Δεν τη θέλεις;
Θέλω να γίνω σαν αυτή.
Μπορώ;
Μπορώ να γίνω σαν αυτή μια μέρα;
Πάλι αηδίες και πνεύμα μελαγχολίας. Όλο και μοιάζεις με τον Λούι.
Σύντομα θα τρως ποντίκια.
Ποντίκια; Πότε έτρωγες ποντίκια, Λούι;
Πολλά πολλά χρόνια πριν.
Προτού γεννηθείς εσύ.
Και δεν θα σ' τα συνιστούσα.
Τριάντα χρόνια πέρασαν, αλλά το σώμα της παρέμενε παιδικό.
Μόνο τα μάτια κάτω απ' τις μπούκλες της πρόδιδαν την ηλικία της,
με ερωτηματικό βλέμμα,
που μια μέρα έπρεπε ν' απαντηθεί.
Κι άλλη κούκλα.
Έχω δεκάδες, θα ξέρεις.
Νόμιζα ότι θα ήθελες μια ακόμα.
Γιατί ειδικά απόψε;
Τι εννοείς;
Πάντα μου δίνεις μια κούκλα την ίδια νύχτα κάθε χρόνο.
Δεν το είχα παρατηρήσει.
Είναι τα γενέθλιά μου;
Με ντύνεις σαν κούκλα.
Με χτενίζεις σαν κούκλα.
Γιατί;
Ορισμένες, Κλαούντια, είναι πολύ παλιές,
ταλαιπωρημένες.
-Θα 'πρεπε να τις πετάξεις. -Θα τις πετάξω, τότε!
Κλαούντια.
Κλαούντια!
Τι πήγες κι έκανες;
Αυτό που μου είπες!
-Άφησες ένα πτώμα εδώ να σαπίσει; -Την ήθελα!
-Ήθελα να γίνω σαν αυτήν. -Τρελάθηκε!
Μολύνει το σπίτι όπου μένουμε!
Θες να μείνω για πάντα κούκλα;
Μη!
Γιατί; Δεν μπορώ κι εγώ ν' αλλάζω,
όπως κάθε άλλος;
Ποιος απ' τους δυο σας το έκανε;
Ποιος απ' τους δυο σας με έκανε έτσι;
Πώς έτσι;
Μια βρικόλακα που τρελάθηκε και βρομίζει το ίδιο της το κρεβάτι;
Κι αν τα ξανακόψω;
Θα ξαναμεγαλώσουν.
Δεν ήταν πάντα έτσι!
Είχα μια μανούλα κάποτε. Κι ο Λούι είχε γυναίκα.
Ήταν θνητός όπως κι εκείνη.
Το ίδιο κι εγώ.
Εσύ μας έκανες έτσι!
Πες της να σταματήσει.
Εσύ μου το έκανες;
Πώς το έκανες;
Και γιατί να σου πω;
Έχω τη δύναμη.
Γιατί μόνο εσύ;
Πες μου πώς το έκανες.
Να χαίρεσαι
που είσαι όπως σε έκανα.
Διαφορετικά, τώρα θα ήσουν νεκρή.
Σαν αυτό το πτώμα. Ξεφορτώσου το τώρα αμέσως.
Να το ξεφορτωθείς εσύ.
Λούι, γιατί;
Πρέπει να μου πεις.
Βλέπεις αυτήν τη γριά;
Εσύ δεν θα είσαι ποτέ έτσι.
Δεν θα γεράσεις ποτέ.
Και δεν θα πεθάνεις.
Αυτό σημαίνει όμως και κάτι άλλο, έτσι;
Δεν θα μεγαλώσω ποτέ.
Τον μισώ.
Πες μου, πώς έγινα αυτό...
το πράγμα.
Τριάντα χρόνια απέφευγα αυτό το μέρος.
Κι όμως, βρήκα τον δρόμο μου,
χωρίς καν να κοιτάξω.
Ήπιες από το αίμα μου;
Ναι.
Κι αυτός με βρήκε μαζί σου.
Έκοψε τον καρπό του και σου έδωσε να πιεις,
κι έτσι έγινες βρικόλακας,
όπως είσαι κάθε νύχτα από τότε.
Φταίτε κι οι δυο.
Εγώ σου πήρα τη ζωή.
Αυτός σου έδωσε άλλη.
Και να η κατάληξη.
Σας μισώ και τους δυο.
Όλη νύχτα περπατούσα.
Περπατούσα όπως και χρόνια πριν,
τότε που με έζωναν οι ενοχές με τη σκέψη ότι έπρεπε να σκοτώσω.
Σκεφτόμουν όσα είχα κάνει και δεν γινόταν να γυρίσω πίσω.
Ήθελα πολύ να ησυχάσω έστω κι ένα δευτερόλεπτο.
Μας ενώνει το μίσος.
Δεν μπορώ όμως να σε μισήσω, Λούι.
Λούι, αγάπη μου.
Ήμουν θνητή μέχρι που...
μου έδωσες το αθάνατο φιλί σου.
Έγινες ο πατέρας και η μητέρα μου.
Είμαι δική σου για πάντα.
Ήρθε όμως η ώρα να τελειώσουν όλα, Λούι.
Ήρθε η ώρα να τον αφήσουμε.
Δεν θα μας αφήσει ποτέ να φύγουμε.
Όχι.
Αλήθεια;
Τι είναι πάλι; Μ' εκνευρίζεις. Η παρουσία σου και μόνο
μ' εκνευρίζει.
Αλήθεια;
Και κάτι άλλο. Βρήκα κάποιον που θα γίνει καλύτερος βρικόλακας από σας.
Το λες για να με τρομάξεις;
Είσαι κακομαθημένη επειδή είσαι μοναχοπαίδι.
Χρειάζεσαι έναν αδερφό.
Ή μπορεί να χρειάζομαι κι εγώ.
Σας βαρέθηκα και τους δυο.
Μπορούμε να γεμίσουμε τον κόσμο βρικόλακες,
οι τρεις μας μόνο.
Όχι εσύ,
μικρή μου Κλαούντια.
Είσαι ψεύτης.
Μου χαλάς τα σχέδια.
Τι σχέδια;
Ήρθα να κάνουμε ειρήνη.
Αν και είσαι ο αρχηγός των ψευτών,
θέλω να είμαστε όπως παλιά.
Σταμάτα να με εκνευρίζεις, τότε.
Λεστάτ...
Πρέπει να κάνω κάτι περισσότερο.
Σου έφερα ένα δώρο.
Ελπίζω, τότε,
να είναι μια όμορφη γυναίκα,
με χαρίσματα που εσύ δεν θα αποκτήσεις ποτέ.
Γιατί τα λες αυτά;
Δεν έχεις φάει αρκετά.
Φαίνεται απ' το χρώμα σου.
Έλα να δεις.
Μη θυμώσεις μαζί μου.
Μόλις τα είδα, είπα ότι είναι για σένα.
Μεθυσμένα.
Με κρασί. Μόλις μια δαχτυλήθρα.
Κλαούντια.
Σίγουρα ξεπέρασες τον εαυτό σου.
Σου υπόσχομαι ότι θα ξεφορτωθώ τα πτώματα.
Συγχωρούμε, λοιπόν, ο ένας τον άλλον;
Ναι.
Αψέντι;
Τους έδωσες αψέντι;
Όχι.
Λάβδανο.
Ναι.
Τα σκότωσε, δυστυχώς.
Κρατάει, όμως, το αίμα ζεστό.
Με...
Μ' έβαλες να πιω...
πεθαμένο αίμα;
Μ' έβαλες να πιω...
Μόνος σου μου έμαθες
να μην πίνω ποτέ αίμα νεκρού.
Λούι!
Βάλε με στο φέρετρό μου.
Θα σε βάλω στο φέρετρό σου!
Θεέ μου!
Λούι.
Σήκωσέ με!
Καλή σου νύχτα, γλυκέ πρίγκιπα.
Φτερωτά διαβολάκια ας σε συνοδέψουν στον τόπο ανάπαυσής σου.
Να τον κάψουμε;
Να τον θάψουμε;
Τι θα του άρεσε;
Στον βάλτο;
Ανήκει εκεί με τα ερπετά.
Του άξιζε να πεθάνει.
Ίσως και σ' εμάς, κάθε νύχτα της ζωής μας.
Ήταν ο δημιουργός μου.
Μου έδωσε αυτήν τη ζωή,
όποια κι αν είναι.
Δεν έπρεπε να γίνει έτσι.
Το έκανα για μας.
Για να είμαστε ελεύθεροι.
Σου έλειψε;
Ήταν ο μόνος που ήξερα.
Τόσο απλά.
Ήμασταν σαν δυο ορφανά που μάθαιναν να ζουν ξανά.
Πήραμε εισιτήρια για την Ευρώπη.
Βδομάδες ολόκληρες, ενώ περιμέναμε το πλοίο,
μελετούσε τους μύθους της Γηραιάς Ηπείρου,
ψάχνοντας με επιμονή αυτό που ονόμαζε "το είδος μας".
Κοίτα ποιους ξεχάσαμε.
Να τα ελευθερώσουμε;
-Ναι. -Ναι.
Η άμαξα.
Άκου, Λούι.
Υπάρχει ακόμα ζωή
σ' αυτά τα γέρικα χέρια.
Όχι αρκετά φουριόζο.
Μοντεράτο.
Καντάμπιλε, ίσως.
Πώς είναι δυνατόν;
Ρώτα τον κροκόδειλο.
Το αίμα του με βοήθησε.
Μετά, τρεφόμουν μόνο με αίμα φιδιών,
βατράχων...
Κι οτιδήποτε άλλου σάπιου υπήρχε
στον Μισισιπή.
Και σιγά σιγά,
ο Λεστάτ έγινε κάτι
περίπου όπως παλιά.
Κλαούντια.
Ήσουν
ένα πάρα πολύ κακό κορίτσι.
Το πλοίο φεύγει χωρίς εμάς!
Αν κι η φωτιά εξαπλωνόταν,
στεκόμουν στο κατάστρωμα μήπως ξαναβγεί
από το ποτάμι σαν τέρας και μας κατασπαράξει.
Και παράλληλα σκεφτόμουν
"Λεστάτ, αξίζουμε την εκδίκησή σου.
Μου έδωσες το σκοτεινό δώρο,
κι εγώ σε παρέδωσα στον Θάνατο για δεύτερη φορά".
Αν και στο πλοίο, ευτυχώς, δεν υπήρχαν ποντίκια,
μια παράξενη επιδημία είχε χτυπήσει τους επιβάτες.
Μόνο η Κλαούντια κι εγώ φαινόταν να έχουμε ανοσία.
Ήμασταν κλεισμένοι στον εαυτό μας,
συλλογιζόμενοι το μυστικό μας.
Φτάσαμε στη Μεσόγειο.
Ήθελα τα νερά να είναι γαλάζια, αλλά ήταν μαύρα,
ήταν νύχτα.
Πόσο υπέφερα τότε,
προσπαθώντας να θυμηθώ το χρώμα που στα νιάτα μου θεωρούσα δεδομένο.
Ψάχναμε το ένα χωριό μετά το άλλο,
τα ερείπια,
τη μια χώρα μετά την άλλη.
Δεν βρίσκαμε, όμως, τίποτα.
Άρχισα να πιστεύω ότι ήμασταν οι μόνοι.
Ήταν κάπως ανακουφιστική αυτή η σκέψη.
Διότι τι να έχει να πει ένας καταραμένος σ' έναν άλλον;
Είπες ότι δεν βρήκατε τίποτα;
Μυθοπλασίες των χωρικών,
προκαταλήψεις με το σκόρδο,
τους σταυρούς,
το γνωστό παλούκι στην καρδιά.
Κανένας δικός μας, όμως;
Ούτε ίχνος.
Δεν υπάρχουν βρικόλακες στην Τρανσυλβανία; Ο κόμης Δράκουλας;
Μυθοπλασίες, φίλε μου.
Η κοινότοπη φαντασία ενός παράφρονα Ιρλανδού.
Παρίσι.
Σεπτέμβριος 1870. Η πόλη που πάντα ονειρευόμουν.
Άλλωστε, ήμουν Κρεολός, και το Παρίσι, η μητέρα της Νέας Ορλεάνης.
Ένα ολόκληρο σύμπαν από μόνο του.
Νιώθαμε ξανά ζωντανοί.
Οι δυο μας.
Ήμουν τόσο ενθουσιασμένος, που υπέκυπτα σ' όλες της τις επιθυμίες.
Κι ενώ είχα παραιτηθεί από το να ψάχνω βρικόλακες,
ένας άλλος βρικόλακας ήρθε και με βρήκε.
Γελοίε!
Σαντιάγκο!
Ψάχνω όλο τον κόσμο για έναν αθάνατο, κι ορίστε τι βρίσκω.
Φέρε την όμορφη μικρούλα μαζί σου.
Κανείς δεν θα σας πειράξει.
Δεν θα τους αφήσω εγώ.
Και...
να θυμάσαι το όνομά μου.
Αρμάντ.
Να θυμάσαι ό,τι σου είπα.
Ο καθένας έχει κι άλλη δύναμη. Θα διαβάσουν τις σκέψεις σου.
Αυτός είναι ο βρικόλακας.
Δυο ερωτευμένοι
κατεβαίνουν τη μαβιά σκάλα,
αγκαλιασμένοι τρυφερά,
χωρίς να σκέφτονται τον θάνατο.
Μέχρι που φτάνουν
κοντά σ' εμένα.
Βρικόλακες που παίζουν τους ανθρώπους που παίζουν τους βρικόλακες.
Πολύ πρωτοποριακό.
Ο μοναχός που επικοινωνεί με τους Ουρανούς
και περνά τις μέρες του
μ' ευλαβικές σκέψεις...
Θα συναντήσει τον Δημιουργό του λίαν συντόμως.
Άδικα πήγαν όλες οι προσευχές.
Το μάθημα τελειώνει εδώ,
και το δίδαγμα είναι το εξής.
Τα βουτηγμένα στον κρύο ιδρώτα χέρια μου πρέπει ν' αγγίξουν όλους σας.
Όλοι σας πρέπει να υποκλιθείτε μπροστά μου.
Προσέξτε, όμως.
Θαρρώ πως άνθρωπος σιμώνει.
Τι έχουμε εδώ;
Τι ομορφιά είναι αυτή πλάι μου;
Μπουμπούκι ανθισμένο, μαραμένη βιολέτα;
Μήπως να γίνει η νύφη μου ποθεί;
Ίσως το μάθημά μου δεν τέλειωσε ακόμη!
Δεν θέλω να πεθάνω!
Εμείς είμαστε κι ήμασταν πάντα ο Θάνατος.
Βοήθεια!
Σας παρακαλώ!
Τι έχω κάνει;
-Όλοι πεθαίνουμε! -Εγώ είμαι νέα, όμως.
Ο Θάνατος χρόνια δεν κοιτά! Μπορεί να έρθει κάθε ώρα και στιγμή.
Όπως αυτή η επιδερμίδα είναι τώρα ροδαλή,
έτσι θα σκουρύνει και θα μαζέψει με τα χρόνια.
Αφήστε με να ζήσω. Δεν με πειράζει!
Τότε, γιατί σε πειράζει αν πεθάνεις τώρα;
Κι αν ο Θάνατος σ' ερωτευόταν και σ' άφηνε;
Σε ποιον θα έδειχνε τον έρωτά του;
Θα διάλεγες κάποιον απ' το πλήθος;
Κάποιον να υποφέρει όπως εσύ;
Κύριε Βρικόλακα, πάρτε εμένα!
Σας λατρεύω!
Να περιμένετε τη σειρά σας!
Λοιπόν...
Ξέρεις τι σημαίνει να σε ερωτευθεί ο Θάνατος;
Να γίνεις η νύφη μας;
Δεν θα πονέσεις.
Τερατώδες.
Ζούμε κάτω.
Ελάτε να σας δείξω.
Τερατώδες.
Ναι.
Αλλά πολύ ωραίο.
Καλώς ήρθατε στο σπίτι μου.
Δοκίμασέ τον.
Δυο βρικόλακες
απ' τον Νέο Κόσμο
ήρθαν να μας οδηγήσουν στη νέα εποχή,
καθώς ό,τι όλοι αγαπάμε σαπίζει
κι εξαφανίζεται.
Εσύ είσαι ο αρχηγός αυτής της ομάδας;
Αν υπήρχε αρχηγός,
θα ήμουν εγώ.
-Άρα, εσύ απαντάς; -Κι εσύ ρωτάς;
Τι είμαστε;
Τίποτα άλλο
παρά βρικόλακες.
Ποιος μας έκανε έτσι;
Σίγουρα θα ξέρεις αυτόν που σε έκανε.
Ναι, αλλά εκείνον ποιος τον έκανε;
Η πηγή
όλων αυτών...
είναι το Κακό.
Κατάλαβα.
Σε είδα στο θέατρο.
Είδα πώς υπέφερες.
Πόσο συμπονούσες εκείνη την κοπέλα.
Πεθαίνεις
όταν σκοτώνεις.
Νιώθεις ότι σου αξίζει ο θάνατος και δεν σταματάς σε τίποτα.
Σε κάνει, όμως, κακό αυτό;
Κι αφού καταλαβαίνεις τι σημαίνει καλό, δεν αρκεί αυτό για να σε κάνει καλό;
Άρα, δεν υπάρχει τίποτα;
Ενδεχομένως.
Ενδεχομένως, όμως...
αυτό
να είναι το μόνο κακό που έχει απομείνει.
Άρα, δεν υπάρχει Θεός;
Δεν ξέρω τίποτα για τον Θεό
ή για τον Διάβολο.
Όραμα δεν είδα ποτέ μου, ούτε έμαθα μυστικά
που να καταδικάσουν ή να σώσουν την ψυχή μου.
Απ' όσο ξέρω,
ύστερα από 400 χρόνια,
είμαι ο γηραιότερος βρικόλακας εν ζωή
στον κόσμο.
Αυτό ακριβώς που φοβόμουνα πάντα.
Πολύ φοβάσαι.
Τόσο, που με κάνεις να φοβάμαι.
Αυτός που σε έκανε
έπρεπε να σου το είχε πει.
Όποιος άφησε τη Γηραιά Ήπειρο για τον Νέο Κόσμο...
Δεν ήξερε τίποτα.
Ούτε ενδιαφερόταν.
Δεν ήξερε;
Πάμε, καλέ μου.
Είναι ώρα να φύγουμε.
Πεινάω,
κι η πόλη μάς περιμένει.
Το μέρος ήταν άδειο όταν φεύγαμε.
Σιωπηλό σαν τάφος.
Και καθώς το διασχίζαμε, μου ήρθε πάλι η σκέψη.
"Φέρθηκα άσχημα στον Λεστάτ.
Τον μισούσα για λάθος λόγους".
Πώς του φέρθηκες άσχημα;
Είπες κάποιο όνομα.
Ναι, και δεν με πειράζει να το ξαναπώ.
Ένα και μοναδικό έγκλημα
υπάρχει ανάμεσα στους βρικόλακες.
Κι είναι ένα έγκλημα που σημαίνει θάνατο για κάθε βρικόλακα.
Να σκοτώνεις τους όμοιούς σου.
Νόμισες ότι θα τους άφηνα να σε πειράξουν;
Όχι.
Ο κίνδυνος σε κρατάει κοντά μου.
Η αγάπη με κρατάει.
-Η αγάπη; -Η αγάπη.
Θα μ' αφήσεις για τον Αρμάντ, έτσι και σε καλέσει.
Ποτέ.
Τον θέλεις όπως σε θέλει. Εσένα περίμενε.
Σε θέλει σαν σύντροφο.
Σε περιμένει.
Βρίσκει κι αυτός ανιαρή κι ανούσια τη ζωή.
Ίσως.
Ξέρεις τι μου είπε η ψυχή του δίχως λόγια;
"Άφησέ τον", μου είπε.
"Άφησέ τον".
Αυτό πρέπει να κάνω;
Να σ' αφήσω;
Τον πατέρα μου,
τον Λούι μου,
αυτόν που με έκανε;
Θα είμαι μια χαρά.
Το πιστεύεις στ' αλήθεια;
Ο στρατιώτης
που επιστρέφει απ' τον πόλεμο
νομίζει ότι η νίκη τον έχει κάνει σκληρό απέναντι στον πόνο,
μέχρι που έρχεται ο Θάνατος
και τον γκρεμίζει απ' το άλογό του.
Σε περίμενα.
Άκουσέ με.
Η Κλαούντια μού είναι πολύτιμη.
Είναι κόρη μου.
Ερωμένη σου.
Όχι, η αγαπημένη μου.
Το παιδί μου.
Μιλάς έτσι επειδή είσαι αθώος.
Κινδυνεύει, έτσι δεν είναι;
-Ναι. -Γιατί;
Θα μπορούσα να σου πω πολλούς λόγους.
Η σιωπή της.
Η νεαρή της ηλικία.
Απαγορεύεται να κάνεις τόσο νέους βρικόλακες,
τόσο αδύναμους,
που δεν μπορούν να επιζήσουν μόνοι τους.
Να τα πεις σ' αυτόν που την έκανε.
Σκότωσες τον βρικόλακα που σας έκανε;
Γι' αυτό δεν λες το όνομά του; Έτσι νομίζει ο Σαντιάγκο.
-Δεν θέλουμε να μαλώσουμε μαζί του. -Τώρα είναι αργά.
Αν θες να τη σώσεις,
-στείλ' τη μακριά. -Τότε, θα φύγω κι εγώ.
Τόσο γρήγορα;
Χωρίς να πάρεις τις απαντήσεις που τόσο περίμενες;
Δεν υπάρχουν, είπες.
Μα έκανες λάθος ερωτήσεις.
Μήπως ξέρεις
πόσο λίγοι βρικόλακες
έχουν την ικανότητα της αθανασίας;
Πόσο εύκολα αφανίζονται οικειοθελώς;
Ο κόσμος
αλλάζει.
Εμείς, όχι.
Εκεί είναι η ειρωνεία
που τελικά μας σκοτώνει.
Θέλω να έρθεις σε επαφή με αυτήν την εποχή.
Εγώ;
Μα δεν βλέπεις;
Δεν είμαι πνεύμα καμιάς εποχής.
Είμαι κόντρα στα πάντα.
Πάντα ήμουν.
Λούι...
Αυτό είναι το πνεύμα της εποχής σου.
Η ίδια του η ουσία.
Η έκπτωσή σου
από τη χάρη
ήταν η έκπτωση ενός αιώνα.
Και οι βρικόλακες στο θέατρο;
Παρηκμασμένοι.
Άχρηστοι.
Δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα.
Εσύ, όμως,
αντιπροσωπεύεις.
Εσύ αντιπροσωπεύεις
τη ραγισμένη του καρδιά.
Ένας βρικόλακας
με ανθρώπινη ψυχή.
Ένας αθάνατος με το πάθος του θνητού.
Εσύ είσαι...
όμορφος, φίλε μου.
Ο Λεστάτ πρέπει να έκλαψε όταν σε έκανε.
Ο Λεστάτ;
Ήξερες τον Λεστάτ;
Ναι.
Τον ήξερα.
Τον ήξερα αρκετά καλά για να μη λυπηθώ που πέθανε.
Ένιωσα επιτέλους την ηρεμία.
Βρήκα τον δάσκαλο που ο Λεστάτ δεν θα γινόταν ποτέ.
Ο Αρμάντ δεν θα μπορούσε ποτέ να κρύψει τη γνώση.
Θα περνούσε από μέσα του όπως περνά μέσα από τζάμι.
Μαντλέν,
ο Λούι είναι ντροπαλός.
Πιες.
Κάν' το, Λούι!
Εγώ δεν μπορώ. Δεν έχω τη δύναμη.
-Αυτό ήθελες όταν με έκανες. -Δεν ξέρεις τι ζητάς.
Αντιθέτως, κύριε. Ξέρω.
Εσύ βρήκες καινούριο σύντροφο! Θα μου κάνεις κι εμένα έναν!
Πώς σου φαινόμαστε;
Μας βρίσκεις όμορφους;
Μαγικούς;
Το λευκό μας δέρμα, τα μοχθηρά μας μάτια. Θες να πιω. Ξέρεις τι θα γίνεις;
Το κακό είναι ότι δεν μπορείς να γίνεις κακός!
Δεν σκοπεύω να υποφέρω άλλο!
-Μη με βάζεις να το κάνω! Δεν μπορώ! -Μπόρεσες, όμως, και το 'κανες σ' εμένα.
Με πήρατε απ' τα χέρια της μητέρας μου, σαν τέρατα σε παραμύθι.
Και τώρα κλαις!
Εμένα δεν μου φτάνουν τα δάκρυα για ό,τι μου έκανες.
Δώσ' μου τη, Λούι!
Δώσ' μου την προτού μ' αφήσεις!
Θεέ μου.
Ακόμα σ' αγαπάω.
Αυτό είναι το κακό.
Ποιος θα νοιαστεί για μένα, αγάπη μου,
σκοτεινέ μου άγγελε, όταν φύγεις;
Με τι μοιάζει, Μαντλέν;
Με κούκλα;
Ένα παιδί που δεν μπορεί να πεθάνει.
Και το παιδί που πέθανε;
Η κόρη μου.
Λούι, τι έπαθε;
Πεθαίνει.
Το ίδιο συνέβη και σ' εσένα,
μόνο που ήσουν μικρή για να το θυμάσαι.
Αν, όμως, πεθάνει...
Θα είναι μόνο θνητός θάνατος.
Μη μου κρατάς κακία, αγάπη μου.
Τώρα ισοφαρίσαμε.
Τι εννοείς;
Δεν πέθανε αυτή η γυναίκα στο δωμάτιο.
Πέθανε...
η τελευταία ανάσα μέσα μου
που ήταν ανθρώπινη.
Ναι, πατέρα.
Επιτέλους, ισοφαρίσαμε.
Ήρθε η ώρα της δικαιοσύνης, μικρούλα.
Φωνάξτε μου τον Αρμάντ. Δεν θα το επέτρεπε αυτό.
Θάνατος για τους άλλους.
Για σένα,
αιωνιότητα σ' ένα κιβώτιο.
Κλεισμένος στο μπουντρούμι.
Συντροφιά θα έχεις μόνο τις φωνές σου.
Μπορεί να σου πάρει κι αιώνες.
Πάρτε τους!
Κλαούντια!
Αρμάντ!
Όνειρα γλυκά.
Όχι!
Βοήθεια!
Ξύπνα!
Βοήθεια!
Κλαούντια!
Πού είναι η Κλαούντια;
Η Κλαούντια; Δεν μπορώ να τη βοηθήσω.
-Πού είναι η Κλαούντια; -Δεν μπορώ να τη σώσω!
Λούι!
Θα ρισκάρω μόνο να χάσω εσένα.
Λούι, μη!
Έλα, Λούι.
Όχι εδώ.
Άρα, κλαίνε κι οι βρικόλακες;
Μια φορά,
ίσως και δύο στην αιωνιότητα.
Ίσως πήρα την εκδίκησή μου γιατί ήθελα να στεγνώσουν οριστικά τα δάκρυά μου.
Σταματήστε τον! Καίγεται!
Πιάστε τον! Σταματήστε τον!
Λούι!
Δεν τους προειδοποίησες καν, έτσι;
Όχι.
Ήξερες τι θα έκανα.
Ναι.
Σε έσωσα.
Από την τρομερή αυγή.
Ήσουν αρχηγός τους. Σ' εμπιστεύονταν.
Όχι.
Με έκανες να δω τις αδυναμίες τους.
Ήταν...
καταδικασμένοι, βουτηγμένοι στην κατάπτωσή τους.
Είχαν ξεχάσει το πρώτο μάθημα,
ότι πρέπει να είμαστε δυνατοί
ωραίοι,
και να μη μετανιώνουμε.
Μπορείς να μου το μάθεις αυτό;
Ναι.
-Να μη μετανιώνω; -Ναι.
Τότε, θα γίνουμε τρομεροί σύντροφοι.
Κι αν δεν θέλω να μάθω αυτό το μάθημα;
Τι εννοείς;
Κι αν το μόνο που μου έχει απομείνει είναι να πονάω;
Να μετανιώνω;
Δεν θες να τα ξεφορτωθείς;
Για να τα πάρεις εσύ και αυτά;
Την καρδιά μου που θρηνεί
γι' αυτήν που έκανες κάρβουνο;
Ορκίζομαι. Δεν το 'κανα εγώ.
Ξέρω ότι το έκανες εσύ.
Ξέρω.
Εσύ δεν μετανιώνεις για τίποτα.
Δεν νιώθεις τίποτα.
Αν αυτό είναι μόνο που πρέπει να μάθω,
μπορώ να το μάθω και μόνος μου.
-Λούι. -Ναι;
Θα πεθάνω.
Όχι.
Είσαι νεκρός.
Και θες να σε αναζωογονήσω άλλη μια φορά.
Όσο κι αν μου αρέσει η πρόσκλησή σου,
πρέπει, δυστυχώς,
να την αποποιηθώ.
Χρόνια περιπλανιόμουν,
στην Ιταλία, στην Ελλάδα,
σ' όλες τις αρχαίες χώρες.
Ο κόσμος, όμως, ήταν σαν τάφος.
Ένα νεκροταφείο γεμάτο σπασμένα αγάλματα.
Κι όλα τα αγάλματα της έμοιαζαν στο πρόσωπο.
Και από περιέργεια,
ανία, ποιος ξέρει ακριβώς,
παράτησα τη Γηραιά Ήπειρο
και γύρισα στην Αμερική.
ΑΝΑΤΟΛΗ
Κι εκεί, ένα τεχνικό επίτευγμα μου επέτρεψε να δω την ανατολή
για πρώτη φορά, ύστερα από 200 χρόνια.
Και τι ανατολές!
Ποτέ το ανθρώπινο μάτι δεν θα τις έβλεπε έτσι.
Ασημένιες στην αρχή,
και καθώς περνούσαν τα χρόνια, έπαιρναν τόνους του βυσσινί,
του κόκκινου
και του πολυαγαπημένου μου γαλάζιου.
Την άνοιξη του 1988, γύρισα στη Νέα Ορλεάνη.
Με την πρώτη ανάσα, κατάλαβα ότι είχα γυρίσει σπίτι.
Ήταν γεμάτη,
γλυκιά σχεδόν,
σαν το άρωμα απ' τα γιασεμιά και τα τριαντάφυλλα στην αυλή μας.
Τριγυρνούσα στους δρόμους και γευόμουν το άρωμα που τόσο καιρό είχα χάσει.
Και μετά, στην οδό Πριτάνια,
δυο βήματα μόλις από το νεκροταφείο Λαφαγιέτ,
έπιασα το άρωμα του θανάτου.
Και δεν ερχόταν απ' τα μνήματα.
Γινόταν πιο έντονο καθώς προχωρούσα.
Παλιός θάνατος.
Πολύ ανεπαίσθητη μυρωδιά για να τη νιώσει άνθρωπος.
Λούι...
Πολύ χαίρομαι που γύρισες!
Ονειρευόμουν...
αυτήν τη στιγμή.
Αυτή δεν έπρεπε ποτέ να γίνει
σαν εμάς.
Περασμένα ξεχασμένα, Λεστάτ.
Ναι.
Περασμένα ξεχασμένα.
Είσαι ακόμα όμορφος, Λούι.
Πάντα ήσουν ο δυνατός.
Μη φοβάσαι.
Δεν θα σου κάνω κακό.
Γύρισες σ' εμένα;
Θυμάσαι πώς ήμουνα;
Τι βρικόλακας ήμουνα;
Ναι, θυμάμαι.
Κανείς δεν μπορούσε να μου αρνηθεί τίποτα.
Ούτε καν εσύ, Λούι.
Προσπάθησα.
Ναι, προσπάθησες.
Κι όσο προσπαθούσες...
τόσο σε ήθελα.
Δεν το αντέχω.
Τόσο φως...
Κι αυτός ο θόρυβος!
Κάνουν τη νύχτα πιο φωτεινή κι απ' τη μέρα!
Λεστάτ.
Ψεύτικο φως είναι.
Δεν σου κάνει κακό.
Αν μείνεις μαζί μου, Λούι,
μπορώ να ξαναβγώ στον κόσμο.
Να ξαναγίνω ο παλιός Λεστάτ.
Πρέπει να φύγω τώρα.
Δεν ξέρω τι απέγινε ο Λεστάτ.
Εγώ συνεχίζω
κάθε νύχτα.
Ρουφάω το αίμα όποιου βρεθεί μπροστά μου.
Η ζωντάνια μου, όμως, χάθηκε με τα χρυσαφένια της μαλλιά.
Είμαι πνεύμα υπερφυσικής σάρκας.
Αποστασιοποιημένος.
Αναλλοίωτος.
Κενός.
Κενός;
Αυτό είναι;
Δεν μπορεί να τελειώσει έτσι.
Κι όμως, έτσι τέλειωσε.
Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να σου πω.
Πρέπει να υπάρχει. Δεν καταλαβαίνεις. Δεν είσαι κενός.
Και τι δεν θα 'δινα να είμαι σαν εσένα, να έχω τη δύναμή σου,
να δω τα πράγματα που είδες.
Δεν με παρακολουθείς.
Σε παρακολουθώ. Η ιστορία σου είναι απίστευτη.
-Είναι εκπληκτική. -Κάν' την ό,τι θες.
Δώσ' τη στους άλλους. Μάθε ό,τι μπορείς.
Ένας μόνο τρόπος υπάρχει να μάθεις, και το ξέρεις.
Για κάποιον λόγο με έφερες εδώ.
Έτσι δεν είναι;
Για ποιο λόγο;
Θέλεις έναν σύντροφο. Έναν δεσμό με τον έξω κόσμο. Εμένα.
Πάρε με. Το θέλω.
-Αρνούμαι να τελειώσουν όλα έτσι. -Θεέ μου, πάλι απέτυχα.
Δεν απέτυχες. Ο Θεός δεν έχει καμιά σχέση.
Σ' αρέσει αυτό;
Θες να γίνεις τροφή για τους αθάνατους;
Σ' αρέσει να πεθαίνεις;
Σταμάτα!
Όλα έγιναν το 1791.
Ήμουν 24 χρονών. Πιο νέος απ' ό,τι είσαι εσύ τώρα.
Οι εποχές, όμως, ήταν διαφορετικές. Τότε θεωρούμουν άντρας.
Ιδιοκτήτης μιας μεγάλης φυτείας νότια της Νέας Ορλεάνης.
Έχασα τη γυναίκα μου στη γέννα.
Θα τα κάνω πάνω μου.
Την είχαμε θάψει με το μωρό ούτε έξι μήνες πριν.
Ωραίο!
Ήθελα πολύ να τους βρω.
Ωραίο υλικό.
Φαντάζομαι ότι δεν χρειάζεται να συστηθώ.
Ήδη νιώθω καλύτερα.
Πάνω απ' όλα, επιθυμούσα τον θάνατο.
Τον προσκαλούσα.
Να μ' ανακουφίσει απ' τον πόνο μου.
Αυτός ο Λούι...
Ακόμα κλαψουρίζει.
Αυτός ο Λούι...
Άκουσες αρκετά;
Αιώνες ήμουν υποχρεωμένος να τ' ακούω εγώ.
Μη φοβάσαι.
Θα σου δώσω τη δυνατότητα της επιλογής,
κάτι που εγώ δεν είχα ποτέ.