'Οταν ένα αγόρι γεννιόταν...
όπως όλοι οι Σπαρτιάτες, εξεταζόταν.
Αν ήταν μικρό ή καχεκτικό ή φιλάσθενο ή δύσμορφο...
θα 'πρεπε να το σκοτώσουν.
Απ' τη στιγμή όμως που στεκόταν όρθιο βαπτιζόταν στη φωτιά μάχης.
Διδασκόταν να μην οπισθοχωρεί, να μην παραδίνεται ποτέ.
Διδασκόταν ότι ο θάνατος στη μάχη, για χάρη της Σπάρτης...
ήταν η μεγαλύτερη δόξα που θα γνώριζε στη ζωή του.
Στην ηλικία των 7, κατά τα έθιμα της Σπάρτης...
το αγόρι αποχωριζόταν τη μητέρα του, και βυθιζόταν σ' έναν κόσμο βίας.
Μια παράδοση 300 χρόνων, σπαρτιατικής πολεμικής κοινωνίας,
για να σφυρηλατηθούν οι πιο έξοχοι στρατιώτες του κόσμου.
Η Αγωγή, όπως την αποκαλούσαν, αναγκάζει το αγόρι να πολεμήσει.
Η πείνα τα αναγκάζει να κλέψουν...
κι αν είναι απαραίτητο, ακόμη και να σκοτώσουν!
Με ραβδί και μαστίγιο τιμωρούσαν το αγόρι...
για να μην είναι ευάλωτο στον πόνο και τον οίκτο.
Δοκιμαζόταν διαρκώς, μόνο του στην άγρια φύση.
Αναμετρούσε την ευφυϊα και τη θέλησή του απέναντι στην αγριότητα φύσης.
'Ηταν μέρος της μύησης...
η παραμονή του στη φύση.
Οπότε,ή θα γύριζε στη Σπάρτη...
ή δε θα επέστρεφε ποτέ.
Ο λύκος κυκλώνει το αγόρι.
Με νύχια σαν μαύρο ατσάλι...
Με τρίχωμα σκοτεινό σαν έρεβος...
Μάτια κόκκινα να λάμπουν...
σαν πετράδια απ' το λάκκο της κόλασης.
Ο γιγάντιος λύκος οσμίζεται,
την λαχταριστή μυρωδιά του επόμενου γεύματός του.
Το αγόρι,δεν το κατέχει φόβος,
μα η διαρκής εγρήγορση των αισθήσεών του.
Κρύος αέρας μπαίνει στα πνευμόνια του.
'Ανεμος σαρώνει τα πεύκα, καθώς πέφτει η νύχτα.
Τα χέρια του είναι σταθερά.
Η φυσική του κατάσταση...
τέλεια!!
Κι έτσι το αγόρι, που θεωρούσαν καταδικασμένο...
επιστρέφει στο λαό του,στην ιερή Σπάρτη... ως βασιλιάς!
Ο βασιλιάς μας, ο Λεωνίδας!
Πέρασαν πάνω από 30 χρόνια από το λύκο και το κρύο.
Και τώρα, όπως και τότε, ένα θηρίο πλησιάζει.
Υπομονετικό και σίγουρο, οσμίζεται το επόμενο γεύμα του.
Μα, αυτό το θηρίο αποτελείται από άντρες και άλογα...
με ξίφη και δόρατα!
Μια στρατιά από σκλάβους, τόσοι που δε φαντάζεσαι,...
έτοιμοι να κατακτήσουν τη μικρή Ελλάδα.
'Ετοιμοι να εξαλείψουν, τη μοναδική ελπίδα κόσμου για αρετή και δικαιοσύνη.
Το θηρίο πλησιάζει.
Κι ήταν ο βασιλιάς Λεωνίδας που αρνήθηκε θαρραλέα.
Ετσι.
'Οσο πιο πολύ ιδρώσεις εδώ, τόσο λιγότερο θα ματώσεις στη μάχη.
Ο πατέρας μου με δίδαξε...
ότι ο φόβος υπάρχει συνεχώς.
Μα αν τον αποδεχτείς...
θα γίνεις δυνατότερος.
Βασίλισσά μου.
'Ενας Πέρσης αγγελιαφόρος περιμένει το Λεωνίδα.
Τελικά...
η αληθινή δύναμη του Σπαρτιάτη, είναι ο πολεμιστής δίπλα του.
Να τον σέβεσαι και να τον τιμάς και θα στο ανταποδώσει.
Πρώτα...
πολεμάς με το μυαλό. Μετά πολεμάς με την καρδιά!
Τι συμβαίνει?
'Ενας Πέρσης αγγελιαφόρος σε περιμένει.
Μην ξεχνάς τι σου 'μαθα σήμερα.
- Σεβασμός και τιμή! - Σεβασμός και τιμή.
Σύμβουλε Θέρων, φάνηκες χρήσιμος, επιτέλους.
Βασιλιάδες μου, διασκέδαζα τους καλεσμένους σας.
Ναι, σίγουρα!
Πριν μιλήσεις, Πέρση...
μάθε ότι στη Σπάρτη, ακόμη κι ο απεσταλμένος του βασιλιά...
είναι υπεύθυνος για τα λόγια που θα πει.
Λοιπόν... τι μήνυμα φέρνεις?
Γη και ύδωρ.
'Ηρθες τόσο δρόμο απ' την Περσία για γη και ύδωρ?
Μην είσαι ασαφής ή ανόητος. Τί- ποτε απ' τα δυο δεν ωφελεί εδώ.
Πώς τολμά η γυναίκα να απευθύνεται σε άντρες?
Γιατί μόνο μια Σπαρτιάτισσα γεννά αληθινούς άντρες.
Ας περπατήσουμε, να μιλήσουμε ψύχραιμα.
Αν προτιμάς να ζήσετε αντί να αφανιστείτε...
άκου καλά, Λεωνίδα.
Ο Ξέρξης κατακτά οτιδήποτε λαχταρά η ματιά του.
'Εχει τόσο πολύ στρατό, που τρέμει η γη στο πέρασμά του.
Τόσο αμέτρητο που αν πιουν, στεγνώνει το ποτάμι.
Το μόνο που απαιτεί ο θεός-βασιλιάς Ξέρξης είναι:
μια απλή προσφορά από γη και ύδωρ...
ως ένδειξη υποταγής της Σπάρτης στον Ξέρξη.
Υποταγή?
Εδώ υπάρχει κάποιο πρόβλημα.
Βλέπεις, οι φήμες λένε πως...
οι Αθηναίοι ήδη σας απέρριψαν.
Κι αφού αυτοί οι φιλόσοφοι και εραστές των αγοριών βρήκαν κουράγιο, τότε...
- Ας είμαστε διπλωμάτες. - Και βέβαια οι Σπαρτιάτες...
σκεφτόμαστε την υπόληψή μας.
Σκέψου προσεκτικά τα λόγια σου, Λεωνίδα.
'Ισως είναι τα τελευταία σου ως βασιλιάς.
"Γη και ύδωρ... "
Τρελός! Είσαι τρελός!
Γη και ύδωρ.
'Εχει μπόλικα κι απ' τα δυο εκεί κάτω.
Κανείς, Πέρσης ή 'Ελληνας, δεν απειλεί αγγελιαφόρο!
Φέρνεις τα στέμματα και τα κρανία των βασιλιάδων στην είσοδο της πόλης.
Προσβάλλεις τη βασίλισσά μου.
Απειλείς το λαό μου με σκλαβιά και θάνατο.
Διάλεξα προσεκτικά τα λόγια μου, Πέρση.
Μακάρι να 'χες κάνει το ίδιο!
Είναι βλασφημία! Παραφροσύνη!
Παραφροσύνη?
Εδώ είναι Σπάρτη!
Καλώς ήρθες, Λεωνίδα.
Σε περιμέναμε.
Οι 'Εφοροι, ιερείς των αρχαίων Θεών.
Κτήνη από τη γέννα τους.
Περισσότερο όντα, παρά άνθρωποι.
'Οντα που ακόμη κι ο Λεωνίδας πρέπει να φιλοδωρεί και να ικετεύει.
Κανείς Σπαρτιάτης βασιλιάς δεν πήγε στον πόλεμο χωρίς την έγκρισή τους.
Οι Πέρσες ισχυρίζονται πως έχουν εκατομμύρια στρατιώτες.
Ελπίζω για το καλό μας, να υπερβάλουν.
Αληθινά, είναι η μεγαλύτερη στρατιά που μαζεύτηκε ποτέ.
Πριν ακουστεί το σχέδιό σου...
τι μας προσφέρεις?
Με τις εξαίρετες ικανότητες που έχουμε στη μάχη...
και το φυσικό περιβάλλον της Ελλάδας, θα τους νικήσουμε.
Θα πάμε βόρεια της ακτής, όπου εκεί θα σιγουρέψω...
'Εχουμε Αύγουστο, Λεωνίδα. Η πανσέληνος πλησιάζει.
Η ιερή και αρχαία γιορτή.
Η Σπάρτη απέχει απ' τον πόλεμο, όσο διαρκούν τα Κάρνεια.
Η Σπάρτη θα καεί!
Οι άντρες θα πεθάνουν στη μάχη...
και τα γυναικόπαιδα θα κατα- λήξουν σκλάβοι ή χειρότερα!
Λοιπόν, πρέπει να ανακόψουμε τη θαλάσσια επίθεση των Περσών...
χτίζοντας πάλι το τείχος των Φωκέων.
Από εκεί θα τους ωθήσουμε...
προς το βουνίσιο πέρασμα που λέμε Θερμοπύλες.
Σε στενό πέρασμα, η πολυάριθμη στρατιά θα 'ναι ένα τίποτε!
Κι η μια μετά την άλλη περσική επίθεση...
θα συντρίβεται στις σπαρτιατικές ασπίδες!
Ο Ξέρξης θα 'χει τόσους νεκρούς ή αποκαρδιωμένους στρατιώτες...
που δε θα έχει επιλογή απ' το να εγκαταλείψει το σχέδιό του.
Πρέπει να συμβουλευτούμε τη μάντισσα.
Εμπιστεύσου τους θεούς, Λεωνίδα.
Προτιμώ να εμπιστευόσασταν τη λογική σας.
Οι βλασφημίες σου...
μας κόστισαν ήδη αρκετά.
Μη χειροτερεύεις τα πράγματα.
Θα συμβουλευτούμε τη μάντισσα.
Αρρωστημένοι γέροι μύστες.
'Αθλια απομεινάρια από όταν η Σπάρτη ήταν ακόμη στο σκοτάδι.
Απομεινάρια μιας δίχως νόημα παράδοσης.
Παράδοσης που ούτε ο Λεωνίδας δεν μπορεί να αψηφήσει...
γιατί οφείλει να σεβαστεί τα λόγια των Εφόρων.
Αυτό ορίζει ο νόμος.
Και κανείς Σπαρτιάτης, δούλος ή πολίτης, άντρας ή γυναίκα...
σκλάβος ή βασιλιάς, δεν είναι πάνω από το νόμο.
Οι 'Εφοροι επιλέγουν μόνο τις πιο όμορφες Σπαρτιάτισσες...
να ζουν κοντά τους ως μάντισσες.
Η ομορφιά τους είναι και η κατάρα τους...
γιατί οι άθλιοι γέροι έχουν ορμές αντρών...
και ψυχές μαύρες σαν κόλαση.
Προσευχήσου στους ανέμους...
Η Σπάρτη θα καταστραφεί.
'Ολη η Ελλάδα θα καταστραφεί.
Μην εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους...
Τίμα τους θεούς.
Τίμα τα Κάρνεια!
Η κατάβαση του βασιλιά είναι δυσκολότερη.
Πομπώδη κτήνη από γεννησιμιού.
Ανάξιοι, νοσηροί, σάπιοι...
διεφθαρμένοι.
Τώρα είστε στην εύνοια του Θεού-Βασιλιά...
σοφοί και ιεροί άντρες.
Ναι.
Κι όταν η Σπάρτη καεί, θα κολυμπάτε στο χρυσάφι.
Παρθένες μάντισσες θα καταφθάνουν...
κάθε μέρα...
από κάθε γωνιά της Αυτοκρατορίας.
Τα χείλη σου θα τελειώσουν ότι άρχισαν τα δάχτυλά σου.
'Η μήπως η μάντισσα σού στέρησε και τον πόθο?
Δεν αρκούν οι λέξεις μιας μεθυσμένης έφηβης...
να μου στερήσουν τον πόθο για σένα.
Γιατί τόσο απόμακρος, λοιπόν?
Γιατί φαίνεται πως...
αν και σκλάβα στους έκφυλους γέρους...
τα λόγια της μπορούν να αφανίσουν ότι αγαπώ.
Γιατί μένεις άγρυπνος κι αρνείσαι το κρεβάτι μας?
Μόνο μιας γυναίκας τα λόγια, θα 'πρεπε να σ' επηρεάζουν.
Τα δικά μου.
Τι πρέπει να κάνει ο βασιλιάς να σώσει την πατρίδα του...
όταν οι νόμοι που υπακούει τον προστάζουν σε απραξία?
'Οχι τι οφείλει ένας Σπαρτιάτης να κάνει...
ούτε σύζυγος, ούτε βασιλιάς.
Καλύτερα ρώτα τον εαυτό σου, αγαπημένε μου...
τι οφείλει να κάνει ένας ελεύθερος άντρας.
- Αυτοί είναι όλοι? - 'Οπως διέταξες. 300.
'Ολοι με αρσενικά παιδιά, να συνεχίσουν τ' όνομά τους.
Μαζί σου Βασιλιά.
Για τη Σπάρτη! Για την ελευθερία!
Μέχρι το θάνατο!
Είναι γιος σου.
Πολύ μικρός για να 'νιωσε το χάδι μιας γυναίκας.
'Εχω άλλους γιους. Ο Αστίνος είναι γενναίος κι έτοιμος!
Τόσο ήμασταν κι εμείς, πλάι-πλάι στην πρώτη μας μάχη.
Είσαι φίλος πιστός...
μα και λοχαγός καλύτερος, δεν υπάρχει.
Καλέ μου βασιλιά.
Καλέ μου βασιλιά, η μάντισσα μίλησε.
Οι 'Εφοροι αποφάσισαν. Δεν πρέπει να γίνει μάχη.
Ο νόμος ορίζει, άρχοντά μου.
- Ο στρατός να μην πολεμήσει. - Δε θα πολεμήσει.
Δεν έδωσα τέτοιες διαταγές.
'Ηρθα ως εδώ για βόλτα, απλά να ξεμουδιάσω.
Αυτοί οι 300 είναι οι φρουροί μου.
Ο στρατός μας θα μείνει στη Σπάρτη.
Πού οδεύεις?
Αλήθεια, δεν το σκέφτηκα...
μα τώρα που ρωτάς...
υποθέτω προς βόρεια.
Στις Θερμοπύλες?
Προχωρήστε!
Τι θα κάνουμε?
Τι μπορούμε να κάνουμε?
Τι μπορείτε να κάνετε?
Η Σπάρτη θα χρειαστεί γιους.
Σπαρτιάτη!
Ναι κυρία μου?
Επέστρεψε ή ταν...
ή επί τας.
Ναι κυρία μου.
"Αντίο, αγαπημένη μου, "
δε θα της το πει.
Χώρο για τρυφερότητα δεν έχει...
εδώ στη Σπάρτη.
Ούτε για συναισθηματισμούς.
Μόνο οι σκληροί κι οι δυνατοί, θεωρούνται Σπαρτιάτες.
Μόνο οι σκληροί. Μόνο οι δυνατοί.
Πάμε στη μάχη...
για την πατρίδα, την οικογένεια, την ελευθερία μας.
Προχωράμε.
Δάξε...
- τι ευχάριστη έκπληξη! - 'Ολο εκπλήξεις σήμερα, Λεωνίδα.
- Μας ξεγέλασαν. - Τόσο λίγους έστειλαν?
- Τι έκπληξη! - Σιωπή!
Αυτός είναι ο στρατός τους?
Μάθαμε η Σπάρτη ξεσηκώθηκε, κι ήρθαμε στο πλευρό σας.
Αν αίμα είναι που ζητάτε, τότε είστε καλόδεχτοι.
Μια χούφτα στρατιώτες ενάντια στον Ξέρξη?
Λάθος νόμισα πως είπατε θα 'στε ίσοι με εμάς.
Δεν είμαστε?
Εσύ, εκεί...
ποιά είναι η δουλειά σου?
Αγγειοπλάστης, κύριε.
Κι εσύ, Αρκάδα? Ποια η δουλειά σου?
- Γλύπτης, κύριε. - Γλύπτης!
- Κι εσύ? - Σιδεράς!
Σπαρτιάτες, ποια είν' η δουλειά σας?
Βλέπεις, παλιέ μου φίλε?
'Εφερα πιο πολλούς στρατιώτες από σένα.
Δεν έχει ύπνο απόψε.
'Οχι για το βασιλιά.
Και τα 40 χρόνια του τον οδήγησαν...
σ' αυτή τη λαμπερή στιγμή της μοίρας...
στη φεγγοβόλα σύγκρουση με ασπίδες και δόρατα...
ξίφη και οστά, σάρκα και αίμα.
Μετανιώνει μόνο...
που δεν έχει κι άλλους να θυσιάσει.
Μας παρακολουθούν.
Μας ακολουθεί από τη Σπάρτη.
Βασιλιά μου! Δες!
Τι έγινε εδώ?
Πού είναι οι κάτοικοι?
Οι Πέρσες!
Θα 'ταν περίπου είκοσι.
Ομάδα ανιχνευτών.
Μα, αυτές οι πατημασιές...
Πίσω μας!
'Ενα παιδί...
Είναι ήσυχα τώρα.
Αυτοί...
Αυτοί ήρθαν... σαν θηρία απ' το σκοτάδι.
Με νύχια και σκυλόδοντα...
τους άρπαξαν...
όλους...
εκτός από μένα.
Οι χωρικοί!
Τους βρήκα.
Δεν έχουν έλεος οι θεοί?
Είμαστε καταδικασμένοι.
Μη μιλάς.
Είναι τα περσικά φαντάσματα, γνωστά απ' τα αρχαία χρόνια.
Κ υνηγάνε ανθρώπινες ψυχές.
Αδύνατο να σκοτώσεις, να νικήσεις...
...το σκοτάδι τους. 'Οχι, αυτούς τους Αθάνατους.
Οι Αθάνατοι.
Θα προσπαθήσουμε να τους σκοτώσουμε.
Προς τις Θερμοπύλες βαδίζουμε.
Μέσ' στο στενό πέρασμα βαδίζουμε...
όπου του Ξέρξη ο στρατός είν' ένα τίποτα.
Σπαρτιάτες πολίτες-στρατιώτες, απελεύθεροι δούλοι...
γενναίοι 'Ελληνες όλοι.
Αδέρφια, πατεράδες, γιοι...
πάμε στη μάχη.
Για την τιμή, το καθήκον, τη δόξα, πάμε στη μάχη.
Κ οιτάξτε! Πέρσες.
Μέσα στης κόλασης το στόμα πηγαίνουμε.
Ας δούμε τα ορφανά σκυλιά...
να τα υποδέχεται άγρια η ίδια η Ελλάδα. 'Ελα.
Πράγματι...
δείχνει ότι πάει για καταιγίδα!
Ο Δίας τρυπά τον ουρανό με κεραυνούς...
και χτυπά τα περσικά πλοία με θύελλες.
'Ενδοξο!
Μονάχα ένας διατηρεί σπαρτιατική ψυχραιμία.
Μόνον αυτός.
Μόνον ο βασιλιάς μας!
Βασίλισσά μου?
Η αυλή είναι πιο αρμόζων τόπος για μια παντρεμένη γυναίκα.
Κ ουτσομπολιά κι εθιμοτυπία...
ελάχιστα μ' απασχολούνε τώρα.
Γιατί τόση μυστικότητα?
Ποια εμπιστοσύνη έξω απ'το σπίτι μου?
Κι εδώ ο Θέρων έχει μάτια κι αυτιά, που σπέρνουν αμφιβολίες και φόβο.
Λες κι όλη Σπάρτη συνωμοτεί εναντίον σου!
Μακάρι να 'ταν μόνο εναντίον μου.
Πολλοί στο Συμβούλιο ψήφισαν να δώσουμε ό,τι έχουμε...
ν' ακολουθήσουμε το Λεωνίδα και
πρέπει να τους ανταμείψεις.
Θα κανονίσεις να μιλήσω στο Συμβούλιο?
Αν για αιτία ψάχνουν, θα τους το πω.
Τι, βασίλισσά μου?
Η ελευθερία κοστίζει ακριβά.
Κι απαιτεί το μέγιστο: πληρωμή με αίμα.
Θα κάνω ό,τι μπορώ να συγκαλέσω Συμβούλιο.
Κι ο χώρος θα γεμίσει απ' τη φωνή σου.
- Στις διαταγές σου. - 'Οχι.
Ο Λεωνίδας είναι βασιλιάς μου όπως και δικός σου.
Τα πλοία τσακίστηκαν στα βράχια.
Πώς είναι δυνατόν?
Μικρό κομμάτι του στρατού του Ξέρξη καταστράφηκε μόνο.
Δε μας περιμένει νίκη εδώ.
Γιατί χαμογελάς?
Αρκάδα...
πολέμησα αμέτρητες φορές...
μα, ακόμη αντίπαλο δε βρήκα να μου προσφέρει...
αυτό που οι Σπαρτιάτες λέμε "ένδοξο θάνατο. "
Ελπίζω τώρα...
με όλες τις στρατιές του κόσμου ενάντιά μας, πως...
κάποιος θα 'ναι κάτω εκεί, που θα μου τον προσφέρει.
Προχωρήστε!
Συνεχίστε, σκυλιά!
Προχωρήστε!
Εμπρός, σας διατάζω!
Σταματήστε!
Ποιος διατάζει εδώ?
Είμαι απεσταλμένος του...
κυβερνήτη όλου του κόσμου...
του Θεού των θεών...
του Βασιλιά των βασιλιάδων και με την εξουσία αυτή...
απαιτώ να με οδηγήσετε στον αρχηγό σας.
Ακούστε. Νομίζετε, επειδή σκοτώσατε τους ανιχνευτές μας, τρομάξαμε?
Αυτοί οι λόφοι είναι γεμάτοι ανιχνευτές.
Και νομίζετε πως αυτό το αξιοθρήνητο τείχος
δεν θα πέσει σαν σωρός από ξερά φύλλα μπροστά σε...
Οι πρόγονοί μας έχτισαν το τείχος...
με πέτρες απ' την αγκαλιά της ελληνικής γης.
Και με τη βοήθεια των Σπαρτιατών...
οι ανιχνευτές σας χρησίμευσαν για λάσπη!
Θα πληρώσετε για τη βαρβαρότητά σας.
Το χέρι μου.
Δεν είναι δικό σου πια!
Τρέχα πες στον Ξέρξη ότι θα πολεμήσει με ελεύθερους...
όχι σκλάβους.
Πήγαινε γρήγορα...
πριν αποφασίσουμε να κάνουμε το τείχος λίγο ψηλότερο.
'Οχι.
Δεν είστε σκλάβοι.
Οι γυναίκες σας θα γίνουν σκλάβες.
Οι γιοι κι οι κόρες σας...
οι ηλικιωμένοι σας θα γίνουν σκλάβοι!
Αλλά εσείς, όχι.
Μέχρι το μεσημέρι, σήμερα, θα είσαστε νεκροί.
Τα χίλια έθνη της Περσικής Αυ- τοκρατορίας θα σας επιτεθούν!
Τα βέλη μας θα σκιάσουν τον ήλιο.
Τότε θα πολεμήσουμε στη σκιά!
Το τείχος είναι γερό.
Θα ωθήσει τους Πέρσες προς Θερμοπύλες.
Λοχαγέ, βρήκαν οι άντρες πέρα- σμα προς του λόφους, πίσω μας?
Κανένα, άρχοντά μου.
Υπάρχει πέρασμα, βασιλιά μου.
Από το δεξί κορφοβούνι.
'Ενα παλιό πέρασμα κατσικιών.
Από εκεί οι Πέρσες ίσως μας αιφνιδιάσουν.
Μην κάνεις ούτε βήμα, τέρας!
Σοφέ βασιλιά, ταπεινά ζητώ να με ακούσεις.
- Θα σε καρφώσω με το σπαθί. - Δεν έδωσα τέτοια διαταγή.
Συγχώρεσε το λοχαγό.
Είναι καλός στρατιώτης...
μα, άξεστος στους τρόπους.
Δε χρειάζεται να συγχωρήσω, βασιλιά. Ξέρω καλά πώς είμαι!
Φοράς το πορφυρό των Σπαρτιατών.
Είμαι ο Εφιάλτης, γεννημένος στη Σπάρτη.
Της μάνας μου η αγάπη, έκανε τους γονείς μου να φύγουν...
μην τυχόν και με σκοτώσουν.
Η ασπίδα κι η πανοπλία σου?
Του πατέρα μου, κύριε.
Σε ικετεύω, γενναίε βασιλιά, να μου επιτρέψεις...
να τιμήσω του πατέρα μου το όνομα υπηρετώντας σε στη μάχη.
Ο πατέρας μου με δίδαξε να μη νιώθω φόβο να κάνω δόρυ, ασπίδα, σπαθί...
κομμάτια του κορμιού μου, σαν την καρδιά μου.
Θα αξιωθώ την πανοπλία του πατέρα μου, ευγενικέ βασιλιά...
υπηρετώντας σε στη μάχη.
Ωραίο χτύπημα!
Θα ξεκάνω πολλούς Πέρσες.
Σήκωσε την ασπίδα.
- 'Αρχοντά μου? Σήκωσε, όσο ψηλά μπορείς.
Ο πατέρας σου θα σε δίδαξε πώς λειτουργεί η φάλαγγά μας.
Πολεμάμε
σαν αδιάσπαστη ομάδα.
Αυτή είν' η πηγή της δύναμής μας.
Κάθε Σπαρτιάτης προστατεύει τον στρατιώτη αριστερά του...
από τα πόδια ως το λαιμό με την ασπίδα του.
'Ενα αδύναμο σημείο κι η φάλαγγα καταρρέει.
Από τα πόδια ως το λαιμό, Εφιάλτη.
Λυπάμαι, φίλε μου.
Δεν μπορούμε όλοι να γίνουμε στρατιώτες.
Αν θες να συμβάλλεις στη δόξα...
απομάκρυνε τα πτώματα, φρόντισε τους πληγωμένους, φέρ' τους νερό.
Μα, όσον αφορά στη μάχη...
δεν μπορείς να πολεμήσεις.
Εσύ...
Μάνα, πατέρα. Κάνατε λάθος.
Κάνατε λάθος!
Λεωνίδα, έχεις άδικο!
Στείλε τους Φωκείς στο μονοπάτι...
κι ευχήσου να μην το φανερώσει κανείς στους Πέρσες.
Σεισμός.
'Οχι, λοχαγέ.
Παρατάσσονται για μάχη.
Εδώ θα τους σταματήσουμε.
Εδώ θα πολεμήσουμε.
Εδώ θα πεθάνουν.
Τιμήστε τις ασπίδες, άντρες!
Να θυμάστε αυτή τη μέρα, άντρες...
γιατί θα 'ναι δική σας, αιώνια.
Σπαρτιάτες!
Ρίξτε τα όπλα σας.
Πέρσες...
Μολών λαβέ!
Σταθερά!
Μην παραχωρήσετε σπιθαμή!
Μα, πάρτε τους τα πάντα!
Σταθερά!
Σπρώξτε.
Μόνο τόσο μπορείτε?
Σπρώξτε! Σπρώξτε!
Τώρα!
Σπρώξτε!
'Οχι ομήρους!
'Οχι έλεος!
Δείχνουν διψασμένοι!
Ας τους δώσουμε κάτι να πιουν!
Προς τα βράχια...
Σταματήστε!
Καλά ξεκινήσαμε.
Καλυφθείτε!
Δειλοί Πέρσες!
- Γιατί γελάς? - Το 'πες κι έγινε.
- Τι? - Θα πολεμήσουμε στη σκιά.
'Ορθιοι!
Σήμερα, κανείς Σπαρτιάτης δεν πεθαίνει.
'Ηρεμα, γιε μου.
Κάνουμε αυτό που εκπαιδευτήκαμε...
αυτό που ανατραφήκαμε...
αυτό που γεννηθήκαμε να κάνουμε.
'Οχι όμηροι. 'Οχι έλεος.
'Ενα καλό ξεκίνημα.
- Φοβήθηκα δε θα ερχόσουν. - Συγγνώμη, ο γιος μου...
...κάνει αυτό που τα παιδιά κάνουν καλύτερα. Μην απολογείσαι.
Ο γιος σου ξεκινά την Αγωγή, του χρόνου.
Αυτή είναι μια δύσκολη στιγμή για μια Σπαρτιάτισσα μάνα.
Ναι, θα 'ναι δύσκολο. Μα κι απαραίτητο επίσης.
Θα μιλήσεις στο Συμβούλιο σε δυο μέρες.
Τότε, θα'ναι αργά για τον άντρα μου.
Σκέψου τις δυο μέρες, σαν δώρο.
Δεν είναι μυστικό...
ο Θέρων σε ποθεί.
Τη φωνή του πρέπει να σιωπήσεις.
Κάν' τον σύμμαχό σου...
κι έτσι θα θριαμβεύσεις.
Σ' ευχαριστώ.
Είσαι σοφός όσο και καλός.
Να, η μητέρα σου.
Να τον προσέχεις καλύτερα αν θες να γίνει βασιλιάς, κάποτε.
Ατυχία να πάθει κάτι αυτός...
ή η όμορφη μητέρα του.
Οι 'Ελληνες συμπολεμιστές μας ικετεύουν να πολεμήσουν τους Πέρσες.
Ωραία.
'Εχω κάτι που νομίζω μπορούν να καταφέρουν.
Πες στο Δάξο, θέλω αυτόν...
κι 20 απ' τους καλύτερους άντρες του, για την επόμενη έφοδο.
Βασιλιά Λεωνίδα.
- Στήλιε, πάρε ανάσα, παιδί μου. - Ναι, κύριέ μου.
Οι Πέρσες πλησιάζουν.
Μια μικρή ομάδα. Λίγοι για να μας επιτεθούν.
- Λοχαγέ, σ' αφήνω επικεφαλής. - Μα, άρχοντα...
Ηρέμησε, παλιόφιλε.
Αν με δολοφονήσουν, όλη η Σπάρτη θα βγει να πολεμήσει.
Ευχήσου να 'ναι τόσο βλάκες.
Ευχήσου...
να 'μαστε τόσο τυχεροί!
Εξάλλου...
δεν υπάρχει λόγος να μην είμαστε ευγενείς.
Υπάρχει?
'Οχι, άρχοντά μου.
'Ασε να μαντέψω.
Πρέπει να είσαι ο... Ξέρξης.
'Ελα, Λεωνίδα.
Ας μιλήσουμε λογικά.
Θα 'ταν μια θλιβερή απώλεια.
Θα 'ταν σκέτη τρέλα για σένα, ανδρείε βασιλιά και...
για τους γενναίους στρατιώτες σου, να χαθείτε...
εξαιτίας μιας απλής παρερμηνείας.
- Οι πολιτισμοί μας έχουν πολλά κοινά. - Δεν είδες?
Ανταλλάσσουμε πολιτισμούς όλο το πρωί!
Είστε μια εκπληκτική φυλή.
Ανυπάκουοι ακόμη και τώρα...
μπροστά στον αφανισμό κι ένα θεό-βασιλιά.
Ανοησία να μου αντισταθείτε.
Σκέψου τι τρομερή μοίρα περιμένει τους εχθρούς μου...
όταν ευχαρίστως θα σκότωνα τους δικούς μου, για δόξα.
Εγώ θα πέθαινα για τους δικούς μου.
Οι 'Ελληνες ανακατεύετε περηφά- νια και λογική. Το κάνετε συχνά.
Σκέψου την όμορφη γη που δυναμικά υπερασπίζεσαι.
Φαντάσου την στάχτες, με διαταγή μου.
Σκέψου τη μοίρα των γυναικών σας.
Σίγουρα, δεν ξέρεις τις Σπαρτιάτισσες.
Θα μπορούσα να τις είχα φέρει εδώ, κρίνοντας απ' όσα είδα.
'Εχεις πολλούς σκλάβους, Ξέρξη...
μα, λίγους πολεμιστές.
Σύντομα θα φοβούνται τα δόρατά μας...
περισσότερο απ' το μαστίγιό σου.
Δε είναι το μαστίγιο που φοβούνται...
αλλά τη θεική μου δύναμη.
Είμαι γενναιόδωρος θεός. Θα σου δώσω αναρίθμητα πλούτη.
Θα σε κάνω αρχηγό όλης της Ελλάδας.
Θα μεταφέρεις τη σημαία μου ως το κέντρο της Ευρώπης.
Οι αντίπαλοί σου Αθηναίοι...
θα γονατίσουν μπρος σου...
αν κι εσύ γονατίσεις σε μένα.
Γενναιόψυχος...
όσο και θεικός...
βασιλιά των βασιλιάδων.
Τέτοια προσφορά μόνο ένας τρελός θα αρνιόταν.
'Ομως...
η σκέψη να γονατίσω...
Βλέπεις, το ότι σκότωσα τόσους άντρες σου...
μου άφησε ένα δυσάρεστο πόνο στο πόδι...
οπότε, το να γονατίσω θα 'ταν δύσκολο.
Δε θα 'χει δόξα η θυσία σας.
Θα σβήσω ως και την ανάμνηση της Σπάρτης απ' την ιστορία.
Κάθε κομμάτι ελληνικής περγαμηνής, θα καεί.
Στους 'Ελληνες ιστορικούς κι αντιγραφείς θα βγάλω τα μάτια...
και θα τους κόψω τη γλώσσα.
Το να προφέρεις το όνομα της Σπάρτης ή του Λεωνίδα θα τιμωρείται με θάνατο.
Ο κόσμος δε θα μάθει ποτέ ότι υπήρξατε.
Ο κόσμος θα μάθει ότι ελεύθεροι άνθρωποι πάλεψαν έναν τύραννο.
Λίγοι ενάντια σε πολλούς.
Και πριν η μάχη τελειώσει...
ότι κι ένας βασιλιάς-θεός αιμορραγεί.
Πολέμησες γενναία σήμερα...
για γυναίκα.
'Οπως κι εσύ!
'Ισως αν πληγωθώ, μπορέσεις να με φτάσεις!
Μάλλον ήμουν τόσο μπροστά που δεν μπορούσες να με δεις.
Μάλλον έβλεπαν την πλάτη σου οι Θεσπιείς.
Η ζήλια...
δε σου ταιριάζει, φίλε μου.
Γρήγορα, άντρες.
Στοιβάξτε τους Πέρσες ψηλά.
Γιατί, εκτός αν κάνω λάθος...
μας περιμένει άγρια νύχτα.
Υπηρέτησαν σκοτεινά θελήματα των Περσών βασιλιάδων για 500 χρόνια.
Με μάτια σκοτεινά σαν νύχτα.
Με κοφτερά σκυλόδοντα.
Ανάλγητοι.
Προσωπική φρουρά του βασιλιά Ξέρξη. Οι πιο εκλεκτοί Πέρσες πολεμιστές.
Η πιο θανατηφόρα δύναμη σ' όλη την Ασία.
Οι Αθάνατοι.
Ο θεός-βασιλιάς φανέρωσε ένα μοιραίο του ελάττωμα:
Την ύβρη!
Εύκολα χλευάζει, εύκολα τον ξεγελάς.
Πριν καν οι πληγές κι η κούραση μάς φθείρουν...
ο τρελός βασιλιάς μάς στέλνει τους καλύτερούς του...
Ο Ξέρξης έπεσε στην παγίδα.
Σπαρτιάτες, σπρώξτε!
Οι Αθάνατοι.
Μαχόμαστε εναντίον τους!
Πατέρα!
Βασιλιά μου!
Αρκάδες, τώρα!
Επιτεθείτε! Δείξτε στους Σπαρτιάτες τι αξίζουμε.
Εμπρός!
Φωνάζουν, βρίζουν...
καρφώνουν άγρια, φωνακλάδες παρά στρατιώτες!
Αγωνίζονται μέσα στο χάος.
Γενναίοι ερασιτέχνες, κάνουν ό, τι μπορούν.
Οι Αθάνατοι!
Απέτυχαν να δικαιώσουν τ' όνομά τους!
Κι αυτός που θεωρεί τον εαυτό του θεό...
νιώθει ένα ανθρώπινο ρίγος στη ραχοκοκαλιά του.
Στο βασιλιά μας!
Στους ένδοξους νεκρούς μας!
Ποιον θα τολμήσει να στείλει τώρα ο Ξέρξης?
Τίποτε δε μας σταματάει!
Ως κι ο βασιλιάς ελπίζει σε κάτι περισσότερο από δόξα.
Τέτοια τρελή ελπίδα, μα την πιστεύει!
Κόντρα σ' αναρίθμητες ορδές Ασίας, κόντρα στα εμπόδια, τα καταφέρουμε.
Θα κρατήσουμε τις Θερμοπύλες!
Θα νικήσουμε!
Ξημέρωσε.
Τα μαστίγια δουλεύουν. Οι βάρβαροι αλυχτούν.
Οι πίσω ουρλιάζουν, "Επιτεθείτε!"
Οι μπροστά φωνάζουν, "Υποχωρήστε!"
Βλέπουμε το αλλόκοτο θέαμα...
φερμένο από μακρινή γωνιά της αυτοκρατορίας τους.
'Οταν χάνουν σε δύναμη...
επιστρατεύουν τη μαγεία.
Εκατό έθνη μάς επιτίθενται, οι στρατιές όλης της Ασίας.
Στριμωγμένη στο στενό πέρασμα, τόση στρατιά είν' ένα τίποτα!
Πέφτουν κατά εκατοντάδες!
Στέλνουμε τα κομματιασμένα πτώματα εύθραυστες καρδιές στα πόδια Ξέρξη.
Ο Ξέρξης οργίστηκε με τους στρατηγούς του.
Τους αποκεφαλίζει.
Ο Ξέρξης στέλνει τα τέρατα που 'φερε από τόσο μακριά.
Μα είναι αδέξια κτήνη και...
το αίμα των νεκρών ολισθηρό.
- Ζεις ακόμη? - Για να σε προσέχω.
'Οχι τώρα, έχω δουλειά!
Ανασυνταχθείτε!
Αστίνε!
Γιε μου.
Αστίνε!
'Οχι!
Η μέρα προχωρά.
Χάσαμε λίγους...
μα, είναι ή φίλοι ή κοντινοί συγγενείς.
Βλέποντας το ακέφαλο πτώμα του μικρού του γιου...
ο λοχαγός φεύγει από μας.
Ορμάει αγριεμένος, διψάει για αίμα.
Τα ουρλιαχτά του απ' την απώλεια...
τρομάζουν τον εχθρό πιο πολύ κι απ' τα τύμπανα του πολέμου.
Τρεις άντρες χρειάστηκαν για να τον φέρουν πίσω.
Η μάχη είναι δική μας.
Μα δε θα τη γιορτάσουμε.
Οι θεοί ήταν σκληροί μαζί σου, φίλε Εφιάλτη.
Οι Σπαρτιάτες επίσης...
που σε απέρριψαν.
Μα, εγώ είμαι καλός.
Οτιδήποτε επιθυμήσεις...
όποια ευτυχία ονειρευτείς...
κάθε χαρά που οι 'Ελληνες κι οι ψεύτικοι θεοί σού αρνήθηκαν...
θα στη δώσω εγώ.
Γιατί είμαι καλός.
Δέξου με σαν βασιλιά και θεό σου!
Ναι!
Οδήγησε στρατιώτες στο μονοπάτι που βγάζει πίσω απ' τους Σπαρτιάτες...
κι οι απολαβές σου, αμέτρητες!
Ναι. Τα θέλω όλα!
Πλούτο. Γυναίκες.
Και κάτι ακόμη...
Μια πανοπλία.
Δεκτά.
Θα δεις...
πόσο καλός είμαι.
Αντί για το σκληρό Λεωνίδα που ζήτησε ψηλά την ασπίδα...
εγώ απαιτώ μόνο...
να με προσκυνήσεις.
'Ομορφη νύχτα.
Ναι, μα δε σε κάλεσα για φλυαρίες, Θέρων.
Φυσικά!
Ποτέ δε φλυαρείς μαζί μου.
Να σου προσφέρω κάτι να πιεις?
Δηλητήριο?
Θα σ' απογοητεύσω. Σκέτο νερό.
'Εμαθα ότι θα μιλήσεις στο Συμβούλιο.
Ναι.
Και θέλω τη βοήθειά σου στις ψήφους να στείλω στρατό βόρεια, στο βασιλιά.
Λες και βλέπω τους δυο μας να στεκόμαστε μαζί...
εγώ πολιτικός, εσύ πολεμίστρια, με μια φωνή!
Γιατί να το κάνω?
Για να στηρίξεις αυτόν που πο- λεμά για το νερό που πίνουμε.
Σωστό!
Μα, άλλο η πολιτική, άλλο ο πόλεμος.
Ο Λεωνίδας είναι ιδεαλιστής.
Ξέρω καλά τι είσαι εσύ. Σφάζεις κόσμο για όφελός σου.
Ο σύζυγός σου πήρε 300 εκλεκτούς για σφαγή.
Παρέβη τους νόμους κι έφυγε χωρίς την άδειά μας.
- Απλά, είμαι ρεαλιστής. - Είσαι καιροσκόπος.
Είσαι παράλογη, αν θαρρείς ότι ο καθένας δεν εξαγοράζεται.
Δεν είμαστε όμοιοι, λέει ο κώδικας ηθικής, μικρή μου βασίλισσα.
Θαυμάζω το πάθος σου.
Μα μη θαρρείς ότι εσύ...
μια γυναίκα, παρότι βασίλισσα...
μιλώντας στο Συμβούλιο θα αλλάξεις τη γνώμη των αντρών.
Ελέγχω το Συμβούλιο.
Τους έχω του χεριού μου.
Μπορώ να σε σκοτώσω, αυτή τη στιγμή!
Θα μιλήσεις αλλά σε αυτιά που κωφεύουν.
Ο Λεωνίδας δε θα λάβει ενίσχυση κι αν γυρίσει χωρίς τη βοήθειά μου...
θα φυλακιστεί ή θα εκτελεστεί.
Αγαπάς τη Σπάρτη σου?
Ναι.
- Και το βασιλιά σου? - Μάλιστα.
Ο σύζυγός σου μάχεται για την πατρίδα και σένα.
Τι μου προσφέρεις να σου υποσχεθώ...
ότι θα βοηθήσω να του στείλουν στρατό?
Τι θέλει ένας ρεαλιστής απ' τη βασίλισσα?
Ξέρεις πολύ καλά!
Δε θα τελειώσει γρήγορα.
Ούτε θα το απολαύσεις.
Δεν είμαι ο βασιλιάς σου!
Δήλιε...
Ελπίζω αυτή η γρατσουνιά να μη σ' έκανε άχρηστο.
Καθόλου κύριε, μόνο το ένα μάτι.
Ευτυχώς οι θεοί μού έδωσαν και δεύτερο.
Ο λοχαγός μου?
Βρίζει τους θεούς και θρηνεί μόνος.
Λεωνίδα!
Χαθήκαμε! Χαθήκαμε, σου λέω. Καταστραφήκαμε!
Δάξε, ηρέμησε.
Ο καμπούρης πήγε τους Αθάνατους...
στο κρυφό μονοπάτι, πίσω μας.
Οι Φωκείς εκεί, το 'σκασαν χωρίς μάχη.
- Η μάχη τέλειωσε, Λεωνίδα. - Η μάχη θα τελειώσει, όταν το πω εγώ!
Το πρωί θα μας κυκλώσουν οι Αθάνατοι. Οι Θερμοπύλες θα πέσουν.
Σπαρτιάτες, ετοιμαστείτε για δόξα!
Δόξα? Τρελάθηκες? Για ποια δόξα μιλάς?
Μόνο υποχώρηση ή παράδοση. 'Η θάνατος!
Εύκολη αυτή η απόφαση, Αρκάδα.
Οι Σπαρτιάτες δεν υποχωρούν, δεν παραδίνονται ποτέ.
Διάδωσέ το!
'Ολοι οι 'Ελληνες εδώ ας το μάθουν.
Κι ο καθένας ας ρωτήσει την ψυχή του.
Κι όσο θα κάνεις αυτό, ρώτα τους δικούς σου.
Οι άντρες θα φύγουν μαζί μου.
Καλή τύχη, Λεωνίδα.
Παιδιά!
Ελάτε εδώ.
Δεν υποχωρούμε. Δεν παραδινόμαστε.
Αυτό ορίζει ο σπαρτιατικός νόμος.
Και μ' αυτό το νόμο θα δώσουμε τη μάχη...
και θα πεθάνουμε.
Μια νέα εποχή ξεκίνησε.
Μια εποχή ελευθερίας.
Κι όλοι θα μάθουν, ότι 300 Σπαρτιάτες...
έδωσαν τη ζωή τους να την υπερασπιστούν.
Φίλε μου.
Σ' όλη τη ζωή μου δε μετάνιωσα για τίποτε.
Ούτε καν που ο γιος μου έδωσε τη ζωή του για την πατρίδα.
Μα, που δεν του 'πα ποτέ μου πόσο πολύ τον αγαπώ.
Πως στάθηκε δίπλα μου με τιμή.
Πως είχε πάρει όλα τα καλά μου.
Η καρδιά μου ράγισε απ' το χαμό.
Η καρδιά?
Γέμισε η καρδιά μου...
με μίσος.
Ωραία!
Δήλιε...
έλα μαζί μου.
Ναι, κύριέ μου.
Μα, άρχοντα, είμ' έτοιμος για μάχη.
Είσαι από τους γενναιότερους.
Μα, έχεις και μια ικανότητα όσο κανείς Σπαρτιάτης.
Θα μεταφέρεις τις τελικές εντολές μου στο Συμβούλιο...
με πάθος και ένταση.
Πες τους την ιστορία μας.
Να μάθουν όλοι οι 'Ελληνες τι έγινε εδώ.
Θα 'χεις πολλά να τους πεις.
Μια ιστορία νίκης.
Νίκης?
Ναι, κύριέ μου.
Κάποιο μήνυμα...
Για τη βασίλισσα?
Δε λέγεται με λόγια.
Εκατοντάδες φεύγουν.
Μια χούφτα απόμειναν.
Μόνο ένας κοιτάζει πίσω.
Σπαρτιάτες!
Φάτε με όρεξη το πρωινό,
γιατί το βράδυ θα δειπνήσουμε στον 'Αδη!
Τώρα παραχωρώ τη θέση μου...
στη σύζυγο του Λεωνίδα και βασίλισσα της Σπάρτης.
- Τι θέλει αυτή? - Τίποτε!
Σύμβουλοι...
στέκομαι εμπρός σας όχι μόνο σαν βασίλισσα.
'Ερχομαι και σαν μάνα.
Σαν σύζυγος.
Και σαν Σπαρτιάτισσα.
Στέκω εδώ με ταπεινότητα.
Δεν εκπροσωπώ το Λεωνίδα.
Οι πράξεις του μιλούν δυνατότερα απ' τη φωνή μου.
'Ηρθα για τις φωνές που δεν μπορούν ν' ακουστούν.
Μανάδες, κόρες, πατεράδες, γιοι.
300 οικογένειες αιμορραγούν για την ελευθερία...
και τις αρχές που εκπροσωπεί ετούτο το Συμβούλιο.
Είμαστε σε πόλεμο.
Και πρέπει να στείλουμε όλο το στρατό να προστατέψει...
όχι μόνο εμάς, μα, τα παιδιά μας.
Στείλτε στρατό για την ελευθερία μας.
Για τη δικαιοσύνη.
Για την έννομη τάξη.
Γιατί έτσι είναι το λογικό.
Κ υρίως, στείλτε στρατό για την ελπίδα.
Πως η θυσία τόσων αντρών δε λη- σμονήθηκε άδικα στην ιστορία.
Το κουράγιο τους μάς δένει.
Οι πράξεις τους μας δυναμώνουν.
Κι οι επιλογές σας, σήμερα, αντανακλούν την ανδρεία τους.
300.
Πρέπει να τους στείλουμε.
Συγκινητική...
εύγλωττη, παθιασμένη!
Μα, ισχύει ακόμη ότι ο άντρας σου μάς έφερε τον πόλεμο.
Λάθος! Ο Ξέρξης τον έφερε και πιο πριν...
ο πατέρας του, ο Δαρείος, στο Μαραθώνα.
Οι Πέρσες δε θα σταματήσουν...
ώσπου το τελευταίο καταφύγιό μας γίνει σκόνη και θρύψαλα.
Δε χρειαζόμαστε μάθημαιστορίας, βασίλισσα.
Τι μάθημα θ' αφήσετε εσείς?
Να σας τα απαριθμήσω?
Τιμή. Καθήκον. Δόξα.
Μιλάς εσύ για τιμή, καθήκον και δόξα?
Τι λες για μοιχεία?
- Πώς τολμάς... - Πώς τολμάω?
Δείτε την καλά.
Στο βάθος, είν' απατεώνισσα.
Μην ψεύδεσαι εμπρός μας, βασίλισσά μου.
Πριν λίγες ώρες, μου δόθηκες.
Αν ήμουν πιο αδύναμος, ακόμη θα μύριζα το σώμα της.
- Είναι εξοργιστικό! - Μιλάει ο υποκριτής!
Δεν έλαβες παρόμοια πληρωμή...
μ' αντάλλαγμα να μιλήσει με τους ευγενείς αυτούς άντρες?
- Είναι ψέμα! - Είναι?
Εσύ δεν τον κάλεσες στον κοιτώνα του βασιλιά...
στο ίδιο κρεβάτι που πήγες να παζαρέψεις μαζί μου με τόση ζωντάνια?
Μείνατε άφωνοι! Φιλοδωρεί με σάρκα...
ενώ ο σύζυγός της προωθεί αναρχία και πόλεμο.
Λέει αλήθεια.
Οι λέξεις διαρρέουν κι απ' το πιο πανούργο στόμα...
πόρνη, βασίλισσά μου.
Τι βασιλική διαγωγή!
Διώξτε την πριν μας μολύνει κι άλλο...
με την επαίσχυντη, άθλια ύπαρξή της.
Δε θα τελειώσει γρήγορα.
Ούτε θα το απολαύσεις. Δεν είμαι η βασίλισσά σου.
Προδότη!
Λεωνίδα, σε χαιρετώ και σε συγχαίρω.
Μετέτρεψες τον όλεθρο σε νίκη.
Παρά την ανυπόφορη έπαρσή σου...
ο θεός-βασιλιάς θαύμασε την ανδρεία και πολεμική ικανότητα.
Θα 'σαι δυνατός σύμμαχος.
Παραδόσου, Λεωνίδα.
Λογικέψου. Σκέψου τους άντρες σου.
Σε ικετεύω.
'Ακου το συμπατριώτη σου.
Θα βεβαιώσει, να 'χεις του θεού-βασιλιά τη γενναιοδωρία.
Παρά τις τόσες προσβολές, τις φριχτές βλασφημίες σου...
ο άρχοντας των μυριάδων, θα συγχωρήσει τα πάντα...
για ν' ανταμείψει τις υπηρεσίες σου.
Πολεμάς για τη γη σας?
Κράτα την!
Πολεμάς για τη Σπάρτη?
Θα γίνει πιο πλούσια και δυνατή από ποτέ.
Πολεμάς για το βασίλειό σου?
Θα σ'ανακηρύξει πολέμαρχο της Ελλάδας...
υπόλογος μόνο στον αληθινό κυρίαρχο του κόσμου.
Λεωνίδα, η νίκη σου θα ολοκληρωθεί...
μόνο αν παραδοθείς...
και προσκυνήσεις τον ιερό Ξέρξη.
Είχαν περάσει πάνω από 30 χρόνια απ' όταν είδε το λύκο, στον κρύο χειμώνα.
Και τώρα, όπως και τότε, δεν τον κατέχει ο φόβος...
μόνο μια διαρκής εγρήγορση των αισθήσεων.
Η θαλασσινή αύρα δροσίζει απαλά τον ιδρώτα...
στο στήθος και το λαιμό του. Οι γ λάροι κρώζουν...
γκρινιάζοντας, ενώ τρώνε χιλιάδες επιπλέοντα πτώματα.
Η σταθερή ανάσα των 300, στην πλάτη του...
έτοιμοι να πεθάνουν γι' αυτόν, χωρίς δισταγμό.
Ο καθένας τους...
πρόθυμος να πεθάνει.
Η περικεφαλαία τον πνίγει.
Η ασπίδα είναι ασήκωτη.
Το δόρυ σου...
Ει, εσύ...
Εφιάλτη.
Μακάρι να ζήσεις για πάντα.
Λεωνίδα, ρίξε το δόρυ.
Στήλιε!
Σφάξτε τους!
Η περικεφαλαία τον έπνιγε.
Στένευε την όρασή του κι έπρεπε να δει μακριά.
Η ασπίδα ασήκωτη, τον έριχνε κάτω...
κι ο στόχος του ήταν πολύ μακριά.
Οι γέροι λένε ότι εμείς οι Σπαρτιάτες... καταγόμαστε από τον Ηρακλή.
Ο γενναίος Λεωνίδας αποδεικνύει την καταγωγή μας.
Η κραυγή του, παρατεταμένη και βροντερή.
Βασιλιά μου!
Τιμή μου να πεθάνω πλάι σου.
Τιμή μου που έζησα κοντά σου.
Βασίλισσά μου.
Γυναίκα μου.
Αγάπη μου.
"Να μας θυμάστε. "
Μια εντολή τόσο απλή, που μόνο βασιλιάς τη δίνει.
"Να θυμάστε γιατί πεθάναμε. "
Γιατί δεν ήθελε τιμές ή ύμνους...
ούτε μνημεία, ούτε ποιήματα πολεμικής ανδρείας.
Η επιθυμία του απλή.
"Να μας θυμάστε"...
είπε σε μένα.
Αυτό ήλπιζε.
Εσύ διαβάτη, αν περάσεις από 'δω...
μεσ' στους αμέτρητους αιώνες που θα 'ρθουν...
είθε όλες οι φωνές μας...
να σου ψιθυρίσουν... μέσα απ' τις άχρονες πέτρες:
"'Ω ξείν' αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις...
ότι τήδε κείμεθα τοίς κείνων ρήμασι πειθόμενοι. "
'Ετσι πέθανε ο βασιλιάς μου...
και τα αδέρφια μου...
σχεδόν ένα χρόνο πριν.
Για καιρό σκεφτόμουν τα λόγια του βασιλιά μου για τη νίκη.
Ο χρόνος τον δικαίωσε.
Σε όλη την ελεύθερη Ελλάδα...
φήμη διαδόθηκε πως ο γενναίος Λεωνίδας και οι 300 του...
τόσο μακριά απ' την πατρίδα...
θυσίασαν τις ζωές τους όχι μόνο για τη Σπάρτη...
μα, για όλη την Ελλάδα και την υπόσχεση για ελευθερία.
Τώρα, σ' αυτό το άγριο κομμάτι γης, τις Πλαταιές...
οι ορδές του Ξέρξη αντιμετωπίζουν τον αφανισμό.
Εκεί οι βάρβαροι σωριάζονται...
με τον τρόμο στην καρδιά...
με παγωμένα δάχτυλα...
ξέροντας τη φρίκη που έζησαν...
από τα δόρατα 300 αντρών.
Τώρα βλέπουν κατά μήκος της πεδιάδας τους 10.000 Σπαρτιάτες...
να διοικούν 30.000 ελεύθερους 'Ελληνες.
Ο εχθρός υπερτερεί ελάχιστα, τρεις προς έναν.
Καλή διαφορά για τους 'Ελληνες!
Σήμερα σώσαμε έναν κόσμο απ' το μυστικισμό και την τυραννία...
μπαίνοντας σ' ένα μέλλον τόσο λαμπρό που δε φανταζόμασταν.
Χρωστάμε ευγνωμοσύνη...
στο Λεωνίδα και τους γενναίους 300 του.
Για τη δόξα!