«Μυστήριο πράγμα ο χρόνος.» Άλμπους Νταμπλντορ.
Ευχαριστώ.
Ναι, θα παρακολουθήσω το ματς...
Τι;
Γεια!
Πως μπορούσε να ξέρει ότι αυτή τη στιγμή,
άνθρωποι συναντιούταν μυστικά σε όλη τη χώρα
και έπιναν ψιθυρίζοντας:
«Στην υγειά του Χάρι Πότερ, του Αγοριού που Επέζησε».
- Νταν. - Γεια σου φίλε.
Χαίρομαι που σε βλέπω.
- Τι κάνεις ρε φίλε; - Πως είσαι;
Χαίρομαι πολύ που σε βλέπω. Είναι υπέροχο.
- Αυτό είναι καταπληκτικό. - Ναι, είναι.
Την τελευταία φορά που ήμασταν εδώ, ήσουν πιο κοντός.
Είμαι απλά... πολύ, πολύ ελαφρώς.
Πολύ ευγενικό από μέρους σου.
- Εδώ είμαστε. - 20 χρόνια μετά.
- Ναι. - Είναι κάπως περίεργο.
Πώς σου ήρθε; Όμως, ποτέ δεν...
Δεν θα κατάφερνα ποτέ να κάνω αυτή την ερώτηση.
Πώς κατέληξες να κάνεις τον "Χάρι Πότερ";
Κατέληξα να το κάνω...
γιατί η κόρη μου η Ελεανόρ με έπεισε να διαβάσω τα βιβλία...
...αφού αρνήθηκα τρεις φορές.
Μόλις βγήκε λοιπόν "ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν", είπα...
Ευχαριστούμε, Ελεανόρ.
Είπα «Εντάξει, θα τα διαβάσω, επιτέλους».
Και αμέσως μετά, είδα τις ταινίες.
Τις είδα όλες μαζί. Κι αυτό δεν έχει ξαναγίνει από τότε.
Έπειτα έπρεπε να πετάξω στο Εδιμβούργο για να συναντήσω τη Τζο Ροουλινγκ
και ουσιαστικά είπε: «Αυτό είναι το όραμά μου».
Είπε, «Ακριβώς έτσι βλέπω την ταινία».
Όταν βγήκαν τα βιβλία,
οι ουρές των παιδιών γύρω από το τετράγωνο...
Θέλω να πω, χιλιάδες από αυτά να περιμένουν για το πιο πρόσφατο.
Τόσοι πολλοί άνθρωποι είχαν αρχίσει να ερωτεύονται
με τη γραφή της Τζ.Κ. Ροουλινγκ.
Νομίζω ότι μάλλον θα ήμουν περίπου οκτώ χρονών.
Νομίζω ότι τότε βγήκε το πρώτο.
Έγινε σαν, κάτι της οικογένειας μας.
Ο μπαμπάς μου συνήθιζε να κάνει όλες τις φωνές,
και ο αδερφός μου κι εγώ απλά γίναμε εμμονικοί.
Θα τον παρακαλούσαμε απλώς να συνεχίσει.
Και κάθε φορά που τελείωνε ένα κεφάλαιο,
θα λέγαμε, «Άλλο ένα, άλλο ένα, παρακαλώ.
Μόνο ένα ακόμα. Παρακαλώ, παρακαλώ, παρακαλώ.
Ένα ακόμα, ένα ακόμα, ένα ακόμα, ένα ακόμα».
Ένας φίλος μου στο σχολείο
είχε τα δύο πρώτα.
Και πήγα για ύπνο στο σπίτι του και είπε:
«Λοιπόν, η "Φιλοσοφική Λίθος" είναι εκεί στο ράφι».
Αυτό κάναμε όλο το βράδυ.
Απλώς καθίσαμε και οι δύο εκεί σιωπηλοί,
εκείνος διάβαζε τη "Κάμαρα με τα Μυστικά",
κι εγώ τη "Φιλοσοφική Λίθο".
Και αυτό ήταν, πραγματικά. Δεν κοίταξα ποτέ πίσω.
Όταν διαβάζαμε το βιβλίο,
συνδεθήκαμε αμέσως με τον Φρεντ και τον Τζορτζ
γιατί δεν υπάρχουν πολλά δίδυμα στη λογοτεχνία.
"Η Κάμαρα με τα Μυστικά" ήταν το πρώτο βιβλίο
που ειλικρινά ξενυχτούσα διαβάζοντας.
Η γραφή ήταν τόσο ζωντανή, οι χαρακτήρες τόσο γλαφυροί.
Ήταν ένα τόσο περίπλοκα, τέλεια σχεδιασμένο σύμπαν.
Νομίζω ότι είναι πολύ εύκολο να ξεχάσεις ότι εκείνη τη στιγμή,
οι άνθρωποι μιλούσαν για τον θάνατο της ανάγνωσης.
Απλώς πιστεύω ότι είναι μια όμορφη δημιουργική άποψη για τη ζωή,
αυτή η πίστη στις απεριόριστες δυνατότητες.
Ένας από τους πολλούς λόγους που θαύμασα τόσο πολύ την Τζ.Κ.
είναι ότι εκατομμύρια θα διάβαζαν τώρα βιβλία
που δεν διάβασαν ποτέ ένα βιβλίο στη ζωή τους.
Και ξαφνικά συνειδητοποιείς τη δύναμη της γραφής.
Και μετά όσον αφορά τους ηθοποιούς,
η αναζήτηση για τον Χάρι Πότερ ήταν τρελή.
Η νέα ταινία "Χάρι Πότερ" αναζητά παιδιά
να παίξουν τους τρεις βασικούς ρόλους σε μια ταινία πολλών εκατομμυρίων λιρών.
Θυμάμαι ότι πήγα στην πρώτη ακρόαση,
και υπήρχαν εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες άνθρωποι.
Και τότε καταλάβαμε πως ήμασταν οι μόνοι δίδυμοι...
που δεν φορούσαν ίδια ρούχα.
Έτσι καταλήξαμε να πάμε και να αγοράσουμε δύο πανομοιότυπα ταιριαστά μπλουζάκια.
- Τα πήραμε κατευθείαν από το ράφι. - Κατευθείαν.
Και είπαμε πως αυτά θα κάνουν.
Και μετά φύγαμε.
Θα μας άφηναν όλους να γνωριστούμε
μέχρι που "φαινομενικά" έφυγαν,
και, φυσικά, υπήρχε ακόμη ένας κύριος
κρατώντας ένα μπουμ μικρόφωνο κατευθείαν πάνω από τα κεφάλια μας.
Και ένα κοριτσάκι με ρώτησε, «Τι είναι αυτό;».
Νομίζω της είπα, «Είναι ένα μικρόφωνο, προφανώς».
Είπα: «Μας κινηματογραφούν.
Αυτό είναι απλώς ένα κόλπο».
Σαν να το είχα κάνει πριν λίγο, πραγματικά.
Και το θυμάμαι, γιατί ήταν η Έμμα.
Ένιωσα εντελώς τον ενθουσιασμό γύρω από αυτή την ακρόαση.
Και πάντα ήξερα ότι θα έπαιζα την Ερμιόνη,
με τρόπο που νομίζω ότι τρομοκρατούσε τους γονείς μου.
Εκείνοι ήταν σαν
«Τι θα κάνουμε αν δεν πάρει το ρόλο;».
Ήμουν απλά ενθουσιασμένος.
Δεν ήμουν καθόλου πτοημένος.
Δεν σκεφτόμουν, «Αναρωτιέμαι πόσες ταινίες θα κάνουν» ή κάτι τέτοιο.
Σκέφτηκα, «Αυτό θα είναι διασκεδαστικό».
Νομίζω ότι η μεγαλύτερη πίεση στην αρχή
ήταν ποιος θα γινόταν ο Χάρι Πότερ.
Δεν μπορούσαμε να βρούμε τον Χάρι.
Δεν μπορούσαμε. Απλά δεν μπορούσαμε να βρούμε τον Χάρι
και γινόταν κάπως περίεργο.
Ήμουν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μου στο Λονδίνο μια νύχτα
παρακολουθώντας το «David Copperfield» του BBC.
Αμέσως μου ήρθε μια ιδέα
και είπα «Αυτός είναι ο Χάρι Πότερ.
Αυτό είναι το παιδί που ψάχναμε εδώ και μήνες.».
Ρώτησα λοιπόν τον διευθυντή κάστινγκ.
Είπα «Πρέπει να τον φέρουμε εδώ για μια οντισιόν».
Εκείνος είπε πως «Δεν θα συμβεί ποτέ.
Οι γονείς του δεν τον θέλουν να συμμετέχει σε αυτόν τον κόσμο.
Δεν θέλουν να πάρει αυτόν τον ρόλο».
Νομίζω ότι η συμφωνία ήταν να υπογραφεί πως
και οι επτά ταινίες θα γυρίζονταν στο Λος Άντζελες.
Έτσι, η μαμά και ο μπαμπάς είπαν
«Όχι, αυτό θα ήταν μια τεράστια αναστάτωση στη ζωή του».
Ευτυχώς ο Ντέιβιντ Χέιμαν πήγε στο θέατρο λίγες εβδομάδες αργότερα.
Αυτοί οι δύο τύποι στη σειρά μπροστά μου
άρχισαν να γυρίζουν πίσω.
Ο Ντέιβιντ, όντας ο μεγάλος παραγωγός που είναι,
έπεισε τον πατέρα του Νταν να φέρει τον Νταν για ακρόαση.
Και βασικά έτσι αποκτήσαμε τον Χάρι Πότερ μας.
Και πάμε!
- Αυτό είναι ένα αυγό δράκου. - Τι είναι αυτό;
- Αυτό είναι. - Τι είναι;
Ένα αυγό δράκου.
Ήμουν ένα πολύ χαρούμενο παιδί που
ήμουν και κάπως παράξενος, προφανώς.
«Είσαι πολύ γλυκός αλλά μοιάζεις
σαν να σου έχουν συμβεί τρομερά πράγματα».
Ήταν πολύ συγκινητικό, πραγματικά, που έβλεπα αυτό το παιδί
να κάθεται απλά και να μιλάει και σκεφτόμουν
«Ναι, αυτός είναι. Δόξα τω Θεώ, τον βρήκαμε.».
Ο Ρούπερτ και η Έμμα ήταν πολύ εύκολο καστ,
γιατί ένιωσα σαν να ξεπήδησαν από τη σελίδα.
Δοκιμάσαμε και τους τρεις μαζί,
για να βεβαιωθώ ότι όλοι είχαν αυτή τη χημεία,
κάτι που φάνηκε αμέσως στο πρώτο τεστ οθόνης.
Θυμηθείτε, παιδιά, πλησιάστε την,
καθώς μαθαίνει τις πληροφορίες.
Και πάμε!
Δεν σκέφτηκα ποτέ να κοιτάξω εδώ μέσα.
Διάβαζα αυτό το βιβλίο απλά για λίγη ανάλαφρη ανάγνωση.
- Αυτό είναι ανάλαφρο; - Σκάσε.
Αν ο Φιλτς έρθει στη γωνία τώρα,
τουλάχιστον 50 πόντοι μείον για το Γκρίφιντορ.
Το ήξερα! Εδώ είναι.
Ο Νίκολας Φλαμέλ είναι ο μόνος γνωστός
κατασκευαστής της Φιλοσοφικής Λίθου.
Της ποιας;
Ειλικρινά, δεν διαβάζετε εσείς οι δύο;
Τέλος! Καλή δουλειά.
Χαίρομαι που σε βλέπω.
Ναι, αυτό είναι σουρεαλιστικό, έτσι δεν είναι;
Πώς νιώθουμε όλοι που επιστρέφουμε και μιλάμε για αυτό;
Λοιπόν, 1. Πολύ συναισθηματική, προφανώς.
Και 2. Νιώθω ότι δεν έχει περάσει καιρός
και έχει περάσει πολύς χρόνος ταυτόχρονα.
Ναι, περίπου το ίδιο. Είναι αρκετά σουρεαλιστικό.
Δεν φαίνεται να έχει περάσει πολύς χρόνος.
Δεν φαίνεται ότι μας αξίζει προς το παρόν μια επανένωση.
- Ναι. - Ξέρω.
Είχα πέτρες στα νεφρά και ένα μωρό,
οπότε προφανώς ο χρόνος έχει περάσει.
- Το ανέφερες. - Νιώθω την ηλικία μου.
Υπάρχει όμως μια τέτοια συλλογή από κοινές αναμνήσεις και άλλα,
που απλά κάναμε όλοι μαζί, γι'αυτό είναι αμέσως πολύ εύκολο να γίνεις, σαν...
Να γλιστρήσεις ξανά πίσω εκεί που ήσουν.
Η πρώτη μας ακρόαση, η μέρα που γνωριστήκαμε...
- Ω, Θεέ μου, ναι. - Νομίζω τη πρώτη φορά
που έβγαινα από το καμαρίνι μου και είδα άλλο ένα νεαρό αγόρι με καστανά μαλλιά
να πηγαίνει από την άλλη πλευρά.
Δεν είδα ποτέ το πρόσωπό του, αλλά σκέφτηκα
«Είσαι ξεκάθαρα άλλος ένας Χάρι που κάνει οντισιόν σήμερα».
- Και ήταν, σαν... - Ναι.
Δοκιμάζοντας μας με διαφορετικούς ηθοποιούς
για τους ρόλους του Ρον, του Χάρι και της Ερμιόνης.
Θυμάμαι ότι υπήρχε μια σκηνή και με τους τρεις μαζί.
Θυμάμαι ότι όταν ήμασταν οι τρεις μας,
- ένιωσα κάτι διαφορετικό... - Σωστά. Ναι.
Και, κάπως, σωστό και εύκολο. Ένιωσα το κλικ.
Είχαμε βγει από το στούντιο.
Μας είχαν πει ότι πήραμε τους ρόλους και ήταν κάπως
«Τέλεια. Σας ανακοινώνουμε ότι πήρατε τους ρόλους.
Τώρα θα υπάρχουν πολλά ΜΜΕ έξω από το σπίτι σας.
Άρα δεν μπορείτε να πάτε σπίτι».
Μέχρι στιγμής έχουν κάπως ανατραπεί τα πράγματα.
Δε ξέρω, δε μου έχει ξανασυμβεί κάτι τέτοιο.
Καταλάβαινα την Ερμιόνη απόλυτα.
Η Ερμιόνη ήμουν εγώ.
Σαν να ήμουν αυτό το κορίτσι.
Λοιπόν, η Έμμα ήταν αναμφισβήτητα το πιο έξυπνο άτομο στο σετ,
και μιλαω για ολους.
Ήταν απλά... ήταν ένα λαμπρό παιδί.
Νομίζω ότι είμαι τρομακτικά ίδιος με τον ρόλο μου.
Γιατί ζω σε μια οικογένεια επτά ατόμων
και έχω μια κοκκινομάλλα αδερφή
και μένω σε ένα λαγούμι.
Ο Ρούπερτ ήταν απλώς το πιο έτοιμο για κάμερα
12χρονο αγόρι στον κόσμο τότε.
Ήταν απλά ατρόμητος.
Ο Ρούπερτ ήταν ο Ρον, ξέρεις,
και ο Νταν κάπως ήταν ο Χάρι.
Πώς νιώθεις που γίνεσαι διάσημος;
Θα ήταν ωραίο.
Όλοι μιλούσαμε για αυτό,
πόσο άνετα μας έκανες όλους στις οντισιόν μας
και πώς αυτό επεκτάθηκε μαζικά στο σετ.
Θυμάμαι ότι σου φαινόταν αβίαστο.
Λοιπόν, στην πρώτη ταινία, πέθαινα όλη την ώρα,
αλλά εγώ απλά πιστεύω πως δεν μπορείς να κουβαλάς τέτοιου είδους άγχος.
Θέλω όλοι να νιώθουν άνετα.
Θέλω όλοι να νιώθουν σαν να είναι μια οικογένεια.
Θέλω όλοι να νιώθουν σαν στο σπίτι τους.
Καλησπέρα, τάξη, ακούστε με.
Καλώς ήρθατε στο πρώτο σας μάθημα πτήσης.
Θέλω να σηκώσετε το χέρι σας πάνω από τη σκούπα.
Τις πρώτες εβδομάδες στην ταινία,
τα παιδιά ήταν, βασικά, σε σοκ.
Κοιτάζοντας πίσω, είμαι κάπως έκπληκτος με το γεγονός
ότι δεν ήμουν ποτέ εντελώς ενθουσιασμένος.
Νταν, όταν της γυρίσεις τη πλάτη αυτή τη φορά...
Όταν απομακρύνεσαι πιάσε αυτό,
και κοίτα ψηλά λες και θα το πάρεις, εντάξει;
Αλλά πιστεύω επίσης ότι ήταν ο Κρις και όλο το συνεργείο.
Μας άφηναν να διασκεδάζουμε όλη την ώρα.
Προφανώς, ήμασταν απλά παιδιά.
Δεν βλέπαμε την ώρα να γελάσουμε όλοι μαζί.
Ο Κρις Κολόμπους έφτιαξε την ατμόσφαιρα
ώστε να μοιάζει πολύ με πανηγύρι.
Ήμασταν πολύ απλά παιδιά σε ένα σετ.
Η πρώτη μου ανάμνηση από τη πρώτη ταινία
ήταν πως είχα μάθει να παίζω slam.
Αυτό που κάναμε πολύ επίσης ήταν αυτό το παιχνίδι.
- Ω Θεέ μου. - Χαστούκια.
Τόσα χαστούκια.
Είχαμε όλοι μας κατακόκκινα χέρια.
Επειδή χτυπούσαμε ο ένας τον άλλον πολύ δυνατά.
Νομίζω ότι αναβαθμίσαμε τις αρθρώσεις μας.
Και τις κνήμες.
- Ναι. - Θυμάμαι την εκδοχή της κνήμης.
Συγνώμη. Πρέπει να το δώσω πίσω.
Είμαι ο πρωταθλητής!
Μάλλον έκαναν τη δουλειά τους πιο δύσκολη, αφήνοντάς μας να διασκεδάζουμε,
γιατί μας αποσπούσε την προσοχή από τη δουλειά που έπρεπε να κάνουμε.
Και για τους άλλους θεατές, πάρτε μια ποντικοπαγίδα.
Γλυκέ μου, μην το βάζεις στη μύτη σου.
Θα αφαιρέσεις όλο το μακιγιάζ σου.
Όμως, ένα μεγάλο πρόβλημα ήταν,
πως καθ' όλη τη διάρκεια μιας λήψης, η προσοχή μας θα αποσπώταν συνέχεια.
Έλεγαν μια ατάκα και μετά χαμογελούσαν στην κάμερα.
Ήταν τόσο χαρούμενοι που συμμετείχαν σε μια ταινία του Χάρι Πότερ,
που δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τον ενθουσιασμό τους για αρκετή ώρα
και να εστιάσουν σε μια ολόκληρη σκηνή.
Ο Κολόμπους είχε δουλέψει πολύ με παιδιά.
Και ήταν υπέροχος μαζί τους. Ήταν πραγματικά.
Συνήθιζε να γονατίζει για να τους μιλήσει
και στριμωχνόταν για να μην μπορεί κανείς να ακούσει.
Τέτοιος μπαμπάς ήταν και αυτός.
Όπως, και εγώ... μπορούσες πραγματικά να το νιώσεις αυτό,
σαν να ήσουν μέλος της οικογένειάς του.
Γίνε λίγο πιο χαλαρός με αυτό.
Και απλά μιλάς, ξέρεις τι λέω;
- Ναι. - Ανεβαίνεις και είσαι
κάπως παγωμένος, αλλά μπορείς να είσαι...
«Πραγματικά πιστεύεις...
Φυσικά και μπορώ να το χρησιμοποιήσω», έτσι, εντάξει;
- Ναι. - Καλή δουλειά όμως.
Αλλά δεν είναι εύκολο, γιατί χρειάζεται τρομερή
ποσότητα υπομονής με τα παιδιά,
ιδιαίτερα με παιδιά τόσο υπερκινητικά
και τόσο ενθουσιώδεις όσο ήμασταν όλοι.
- Στις ομορφιές σου. - Λοιπόν, ήθελα να...
Θα ήθελα να σας δω παιδιά εδώ.
- Γεια. - Έφυγε κρυφά.
Μερικοί Γκρίφιντορ απλά το γλεντάνε.
- Ελα εδώ. - Χαίρομαι που σε βλέπω αδερφέ.
Πώς έμεινε ο Κρις Κολόμπους σε τόσο καλή διάθεση;
Τρέχαμε κάπως. Υποθέτω ότι ήμασταν όλοι 11.
Μπορεί να πείσετε, για παράδειγμα, τρία άτομα να κάνουν το σωστό.
Αλλά δεν σημαίνει ότι θα κάνεις τα άλλα πέντε
να κάνουν το ίδιο.
Όχι. Και ο Ρούπερτ ήταν... αμείλικτος.
Μόλις ξεκίνησε... μια φορά άνοιξε η πύλη της πλημμύρας...
- Θεέ, ναι. - Μα αυτό είναι το θέμα.
Έτσι λειτούργησε, έτσι δεν είναι;
Γιατί ο Κολόμπους ουσιαστικά ήταν...
- Ας είμαστε παιδιά. - Ναι. Ακριβώς.
Δεν θυμάμαι ποτέ να ένιωθα ότι δουλεύαμε.
Αλλά αυτό είναι τόσο σημαντικό, έτσι δεν είναι, που το είχαμε...
Ναι. Νομίζω ότι γι' αυτό νιώθω έτσι
όταν το παρακολουθώ. Μοιάζει με...
- Ναι. Αυτό είναι αλήθεια. - Παιδιά.
Σας λέω, όμως, το αστείο σε αυτό είναι...
μας περιέβαλλε όλη η αφρόκρεμα της βρετανικής υποκριτικής βιομηχανίας.
Και δεν είχα ιδέα ποιος ήταν ποιος.
Σκέφτηκα... Νόμιζα ότι ο Ρίτσαρντ Χάρις δούλευε εδώ
σαν ξεναγός για λίγο.
Δεν νομίζω ότι κανένα από τα παιδιά είχε τις δυνατότητες
να κατανοήσει με ποιους είχαμε να κάνουμε εκείνη την εποχή.
Δεν ήταν άγνωστος αυτός που γνώρισε ο Χάγκριντ στο χωριό.
Ήταν ο Σνέιπ, που σημαίνει
πως ξέρει πώς να περάσει τον Φλάφι.
Και με τον Ντάμπλντορ εκτός...
Καλό απόγευμα.
Η βρετανική αφρόκρεμα της υποκριτικής.
Τι έχεις να πεις γι'αυτό;
Ορκίζομαι ότι δεν ξέρω πώς έγινε!
Όταν σκέφτομαι τους ανθρώπους με τους οποίους μεγάλωσα.
Τους έβλεπα να αλληλεπιδρούν και να εξελίσσονται.
Μαζί με τους ενήλικες ηθοποιούς ήταν σαν...
η σκανταλιά να έγινε αστεία.
Αυτό ήταν πραγματικά υπέροχο.
Όπως ο Ρόμπι Κολντρέιν.
Έκανε σαν παιδί.
Τόσο ανώριμος...
αλλά τόσο διασκεδαστικός.
Του άρεσε να μας κάνει να γελάμε,
και ήταν απίστευτα καλός σε αυτό.
Έχω δοκιμάσει τα πάντα.
Έχω δοκιμάσει κρέμες. Έχω δοκιμάσει ζελέ.
Δοκίμασα το ξύρισμα.
Κάθε στιγμή... ξυπνάω και είναι σαν...
ο άντρας μου απειλεί να με αφήσει.
Αν με αγαπούσε πραγματικά,
δεν θα τον πείραζε λίγη τρίχα στο πρόσωπο, είμαι σίγουρος.
Αλλά είναι πολύ, πολύ δύσκολος.
Αυτή η καλοσύνη και η ζεστασιά από εσάς...
Έκανε όλη τη διαφορά.
Περάσαμε τόσο πολύ χρόνο μαζί.
Ξέρω. Πέρασα περισσότερο χρόνο μαζί σου
από ό,τι με τα δικά μου παιδιά κάποια στιγμή.
Ξέρω. Τρομερό.
Νομίζω ότι οι περισσότερες από τις αγαπημένες μου σκηνές,
για να είμαι ειλικρινής,
είναι μαζί με τους τρεις σας στην καλύβα του Χάγκριντ.
Σκέφτομαι συνέχεια αυτή τη σκηνή
- όπου με λένε Λασποαίματη. - Ναι.
Και ήσασταν τόσο γλυκός μαζί μου εκείνη τη μέρα.
Γιατί ήταν το πρώτο μου, ξέρετε,
μεγάλο υποκριτικό κομμάτι.
Με αποκάλεσε Λασποαίματη.
Δε το πιστεύω!
Τι είναι η Λασποαίματη;
Σημαίνει βρώμικο αίμα.
Μια πολύ άσχημη λέξη για κάποιον που είναι γεννημένος από Μαγκλ.
Κάποιον με γονείς μη μάγους. Κάποιον σαν εμένα.
Οι τρεις σας έχετε γίνει τόσο σπουδαίοι ηθοποιοί.
Όντας σε αυτό το σετ,
ένιωθες σαν να μπήκες πραγματικά στον κόσμο.
Ναι.
Με όλα τα σετ του Στιουαρτ Κρεγκ,
η προσοχή στη λεπτομέρεια ήταν εκπληκτική.
Ήμουν πάντα ανένδοτος στο ότι το Χόγκουαρτς έπρεπε να μοιάζει
σαν ένας κόσμος που θα μπορούσε να υπάρξει στην πραγματικότητα.
Είχα μια τεράστια δημιουργική ελευθερία,
ώστε να μπορέσουμε να φτιάξουμε αυτόν τον κόσμο από τη βάση.
Μερικά από τα σκηνικά ήταν συντριπτικά για μένα,
και το έκανα 35 χρόνια.
Την πρώτη φορά που επισκέφτηκα το σετ,
με πήγαν στη Μεγάλη Τραπεζαρία και ήταν συγκλονιστικό.
Όλοι οι όροφοι είναι πραγματικός Yorkstone.
Πολλές από αυτές τις σκηνές με 250 έξτρα,
είναι όλοι περίπου 18 και ποδοπατάνε.
Δεν θα ρίξεις ένα πλαστικό πάτωμα κάτω.
Πρέπει να είναι αληθινά πράγματα.
Και όλα αυτά τα αναμμένα κεριά που ανεβοκατεβαίνουν σε καλώδια.
Μια από τις αγαπημένες μου στιγμές στο πλατό
ήταν η στιγμή που όλα τα αιωρούμενα κεριά
άρχισαν να καίγονται από τα σχοινιά που τα έδεναν στο ταβάνι
και άρχισαν να πέφτουν γύρω από τη Μεγάλη Τραπεζαρία.
Εκατοντάδες αληθινά κεριά
- που ήταν πραγματικά φωτισμένα... - Ω, Θεέ μου.
Σε πετονιά από την οροφή.
Πολλά από αυτά θα ήταν οπτικά εφέ τώρα.
Το γεγονός ότι πρέπει να είμαστε πραγματικά σε αυτό το σετ...
Στην πραγματικότητα, αυτό είναι τόσο αλήθεια. Είναι πολύ πρώτο.
- Ευχαριστώ, Στιούαρτ Κρεγκ. - Ναι.
Σε αγαπάμε, Στιούαρτ Κρεγκ.
Η πιο δύσκολη σκηνή για να γυρίσεις ήταν το Κουίντιτς.
Και το κοινό έπρεπε
να κατανοήσει αμέσως τους κανόνες.
Το Κουίντιτς είναι αρκετά εύκολο στην κατανόηση.
Κάθε ομάδα έχει επτά παίκτες: Τρεις Κυνηγούς, δύο Χτυπητές,
ένα Φύλακα, και έναν Ανιχνευτή... αυτός είσαι εσύ.
Οπότε η Τζ. Ρόουλινγκ έκανε ουσιαστικά ένα βιβλίο κανόνων για εμάς.
Ένα βιβλίο κανόνων Κουίντιτς εξηγώντας κάθε λεπτομέρεια του παιχνιδιού.
Στη συνέχεια, με τον Στιούαρτ Κρεγκ, τον σχεδιαστή παραγωγής μας,
κάναμε την εμφάνιση του γηπέδου του Κουίντιτς.
Πραγματικά δημιουργήστε ένα γήπεδο που έμοιαζε αυθεντικό και αληθινό,
για ένα παιχνίδι που είναι εντελώς εξωπραγματικό.
Πολλή ενέργεια, ενθουσιασμός.
Σετ και δράση!
- Σκοράρει! - Η Αντζελίνα Τζόνσον σκοράρει!
Δέκα πόντοι για τον Γκρίφιντορ!
Πάντα ήθελα να σου πω αυτό,
αλλά υπήρξε μια στιγμή, ξέρεις, τη δεύτερη μέρα ίσως ή τη τρίτη,
η κάμερα σου κάνει κοντινό και λες,
«Δεν θα πάμε σπίτι, όχι πραγματικά».
Νιώθεις περίεργο να γυρνάς σπίτι, έτσι δεν είναι;
Δεν πάω σπίτι.
Όχι πραγματικά.
Δάκρυσα... Ακόμα εχω δάκρυα στα μάτια μου όταν το σκέφτομαι.
Σκέφτηκα, "Αυτός ο τύπος...
αυτό το παιδί είναι καταπληκτικός ηθοποιός».
- Α, αυτό είναι... - Και ήταν εκείνη η στιγμή...
Αυτό μας άνοιξε όλο τον κόσμο.
Και η πρώτη ταινία ήταν σαν παραμύθι, πολύ ελκυστική.
Ναι, είναι υπέροχο και...
Είναι σαν «Καλώς ήρθατε στο Χόγκουαρτς».
Μέχρι να φτάσετε στο τέλος της ταινίας.
Και που ένας άντρας... λιώνω το πρόσωπο ενός άντρα.
Ναι ακριβώς.
- Η πρώτη ταινία ήταν μεγάλη επιτυχία. - Ναι.
Κάποτε λοιπόν έγινε επιτυχία και ο κόσμος δέχτηκε,
- όχι μόνο τη ταινία, αλλά και το καστ... - Σωστά, ναι.
Είχα μια ευκαιρία στη δεύτερη ταινία,
"Η Κάμαρα με τα Μυστικά", γιατί ήμουν, ξέρεις, ελεύθερος.
Καλημέρα, Ουέσλι.
Καλημέρα, μπαμπά.
Πάντα μου άρεσε κάθε σκηνή
όπου όλοι οι Ουέσλι ήταν μαζί, όπως οι σκηνές του Μπάροου.
Απλώς είχε αυτή την ξέφρενη ενέργεια.
Όλοι κόλλησαν μεταξύ τους.
Το θέμα με το Μπάροου ήταν πως άλλαζε συνεχώς.
Κάπως επεκτάθηκε και συσπάστηκε.
Ένα λεπτό, υπήρχε ένα τεράστιο τζάκι με σκόνη για μεταφορά
και μετά έγινε μικρότερο.
Ναι, ήταν σαν ένα ζωντανό σετ που άλλαζε.
Νιώθω πως το να είσαι ένας Ουέσλι
είναι το καλύτερο μέρος στον Χάρι Πότερ.
Είχαμε, την οικογένειά μας στο Χόγκουαρτς, αλλά ένιωθα,
τόσο ιδιαίτερο να έχεις μια πραγματική επιπλέον οικογένεια.
- Η?ταν τέλεια. - Όλες αυτές οι σκηνές που είχαμε
πάνω από όλα τα άλλα.
Η Τζούλι είναι εξαιρετική στη συνεργασία.
Συνήθιζα... Ο Ρον έλεγε, "Γεια σου, μαμά. Γεια σου, μπαμπά."
Η Τζούλι Γουόλτερς που έπαιζε τη μητέρα μου, την κυρία Ουέσλι,
ήταν τόσο υπέροχη και τόσο υπέροχο για μένα.
Πραγματικά με πήρε κάτω από τα φτερά της
και ήταν απλώς η τέλεια μητρική φιγούρα.
Τα δίδυμα ήταν δύο άτομα με τα οποία ήμουν πολύ κοντά.
Ήταν πραγματικά σαν μεγαλύτερα αδέρφια.
Η Τζούλι Γουόλτερς και ο Μαρκ Γουίλιαμς,
ήταν σαν τη δεύτερη οικογένειά μου.
Ήταν πάντα μέσα στο ρόλο τους και μπορούσαν...
να μεταπηδάνε στο ρόλο τους και τον εαυτό τους.
Νταμπλ... ντομ... μύθος.
Που; Ποιος, αγάπη μου;
Ο Ντάμπλντορ πρέπει να ξέρει ότι είσαι εδώ, Χάρι.
Στοπ!
Σταμάτα, σταμάτα.
Αυτό δεν λειτουργεί.
Δεν μπορώ να το πιστέψω.
- Φαίνεστε υπέροχοι. - Γεια σας.
Πώς είσαι; Αυτό είναι καταπληκτικό.
- Πώς τα πάτε παιδιά; - Πολύ καλά, ευχαριστώ.
- Πώς είσαι? - Καλά.
- Αυτό είναι τόσο συναρπαστικό. - Ναι.
Είναι η πρώτη φορά που επιστρέφω μετά το "Αζκαμπάν".
Δεν ξέραμε ότι θα επέστρεφες.
Οι αξίες της οικογένειας Ουέσλι ελήφθησαν υπόψη,
στοχαστικότητα και διασκέδαση!
Τώρα, Χάρι, πρέπει να ξέρεις τα πάντα για τους Μαγκλ.
Πες μου, ποια ακριβώς είναι η λειτουργία μιας λαστιχένιας πάπιας;
Είναι πολύ φυσικό όταν ήμασταν όλοι μαζί.
Ήταν μια οικογένεια, ξέρετε, εκτός από το όνομα.
Το ωραίο με αυτό επίσης είναι ότι βλέπετε ότι είναι πολύ... "κλειστοί"
και μετά βλέπεις το εντελώς αντίθετο με τους Μαλφόι.
Ναι, είναι πάντα μια τόσο καλή σύγκριση,
οι δύο οικογένειες δίπλα δίπλα.
Μια πραγματική πλευρά με κιμωλία και τυρί.
Όχι τώρα, Ντράκο. Κάτσε φρόνιμα.
Κύριε Πότερ.
Λούσιους Μαλφόι.
Συναντιόμαστε επιτέλους.
Έμαθα για πρώτη φορά τον Χάρι Πότερ,
γιατί όλοι διάβαζαν τα βιβλία
στο μετρό ή όπου κι αν πήγαινα.
Τελικά κατέληξα να παίζω τον Λούσιους,
αν και αρχικά δεν ήθελα.
Πήγα στην οντισιόν για τον ρόλο του Γκιλντρόι Λόκχαρτ
και ο Κρις είπε, «Ήταν υπέροχο.
Θα σε πείραζε να διαβάσεις ένα διαφορετικό ρόλο;».
Ήμουν έτοιμος να παίξω τον Captain Hook στο "Peter Pan"
και σκέφτηκα, «Λοιπόν, δεν θέλω να παίξω δυο κακούς».
Και διάβαζα μέσα από σφιγμένα δόντια.
Ήμουν βαθιά πικραμένος,
και, φυσικά, αυτό ακριβώς ήταν απαραίτητο,
και μου ζήτησαν να παίξω τον Λούσιους, και δόξα τω Θεώ το έκανα.
Πώς τολμάς;
Το νόημα του να είναι ο Λούσιους στην ιστορία, για μένα,
ήταν να εξηγήσει γιατί ο Ντράκο ήταν ένας τόσο φρικτός,
άκαρδος και σαδιστής νταής στο σχολείο.
Κόκκινα μαλλιά, μανδύας από δεύτερο χέρι...
Πρέπει να είσαι ένας Ουέσλι.
Ο Ντράκο μοιάζει πολύ με τους γονείς του...
Και έχει πραγματικά κακούς γονείς.
Αν ο Χάγκριντ ήταν ο χαρακτήρας που σας επηρρέασε,
πιθανόν να είστε... υπέροχοι και πολύ αγκαλίτσες.
Δεν είναι όμορφος; Να'ναι καλά.
Κοίτα, νομίζει πως είμαι η μαμά του.
Αν ο μπαμπάς σου είναι ένας ψυχοπαθής που τριγυρνάει με ένα μπαστούνι κόμπρας,
πιθανότατα δεν θα είσαι και ο πιο φιλικός άνθρωπος.
Τομ, θυμήσου, ήρεμα. Λες παραμύθι.
Αλλά απαίσιο, μαλακό. Σετ και πάμε.
Λάτρεψα τον Τομ από τη στιγμή που τον γνώρισα.
Ήταν πάντα ο μεγαλύτερος γλύκας.
Η συνεργασία με τον Τζέισον ήταν μια πραγματική απόλαυση.
Στην πραγματικότητα, η συνεργασία με τον Τζέισον δεν ήταν πάντα απόλαυση.
Απλώς μετατράπηκε αμέσως στο πιο εχθρικό,
φρικτό άτομο που έχω γνωρίσει ποτέ.
Απλώς θυμάμαι ότι τον άρπαξα και... απλώς ήμουν όσο πιο δυσάρεστος μπορούσα.
Και έβλεπα το προσωπάκι του να αναζητά συνεχώς την έγκρισή μου.
Η πρώτη κιόλας σκηνή που γύρισα κόπηκε
και βρίσκεται στις διαγραμμένες σκηνές.
Ο Ντράκο άγγιξε κάτι και χρησιμοποίησα αυτό το μπαστούνι και...
Μην αγγίζεις τίποτα, Ντράκο.
Αλλά δεν ήξερα πόσο κοφτερά ήταν τα δόντια
και πήγαν στα χέρια του μικρού Τομ
και με κοίταξε και τα μάτια του βούλιαξαν από δάκρυα.
Ναι, πατέρα.
Και είπα, «Τομ, λυπάμαι πολύ, δεν το κατάλαβα
πόσο αιχμηρά και βαριά ήταν».
Και είπε, «Όχι, όχι, δεν πειράζει.
Ήταν καλό για τη σκηνή».
Θα ήταν αυτός ο κακός πατέρας,
και μετά έλεγαν «Στοπ».
Και θα ερχόταν να μου δώσει μια αγκαλιά και να πει:
«Σε χτύπησα πολύ; Μήπως σε χτύπησα πολύ;».
Είναι ο αληθινός δρ Τζέκιλ και κος Χάιντ αυτός.
Χάρι Πότερ.
Μεγάλη μου τιμή.
Θυμάμαι ότι είπα σε έναν φίλο,
«Ξέρεις, έχω αυτό το ρόλο ενός ξωτικού στον Χάρι Πότερ.».
Και τα ουρλιαχτά της χαράς και η πλήρης απόγνωση
που δεν καταλαβαίνω, ξέρεις,
πόσο σημαντικός ήταν αυτός ο χαρακτήρας.
Κάναμε μια λήψη και πάει κάπως
«Ευχαριστώ, αυτό θα είναι όλο», και έβγαλα το πόδι μου έξω,
και κατέβηκα και κούνησα το ραβδί μου,
και ο Κρις λέει, «Κόψε.
Μπορούμε να καθαρίσουμε το πάτωμα όπου γλίστρησε ο Τζέισον, παρακαλώ;».
Και είπα: «Όχι, δεν γλίστρησα».
Είπε, «Καλά, τι έγινε;».
Και είπα, «Έριξα τον Ντόμπι κάτω από τις σκάλες».
Και απλά σκέφτηκα πως αυτό θα ήταν τρομερά διασκεδαστικό.
Κύριε Μαλφόι.
Έχω κάτι δικό σας.
Η κάλτσα είναι αξιολύπητη σε ένα επίπεδο.
Αλλά σε ένα άλλο επίπεδο, είναι τα πάντα,
και αυτή είναι, νομίζω, η ομορφιά του χαρακτήρα.
Ο αφέντης έδωσε στον Ντόμπι μια κάλτσα.
Τι; Εγώ δεν...
Ο αφέντης χάρισε στον Ντόμπι ρούχα.
Ο Ντόμπι είναι ελεύθερος.
Ένα από τα κύρια θέματα είναι αυτή η συμμαχία
των φίλων που αντέχουν.
Εσύ κι εγώ λοιπόν περάσαμε μια από τις πιο αστείες στιγμές...
- Ναι. - Με τον Ρίτσαρντ Χάρις.
Και είχαμε μια animatronic έκδοση του Φοίνικα Φοκς
και ήταν αυτό το μεγάλο κόκκινο πουλί...
- Αυτό δεν υπάρχει πραγματικά. - Ναι, δεν υπάρχει.
Δεν ήταν εξωπραγματικό, όπως θα μπορούσε, υποθέτω.
Ο Ρίτσαρντ μπήκε και κοίταξε τον Φοίνικα και είπε:
«Ουάου, εκπαιδεύουν θαυμάσια αυτά τα ζώα σήμερα».
Επειδή είχαν μια κάμερα μέσα στα μάτια,
ώστε να μπορούν να δουν τον Ρίτσαρντ να το κοιτάζει,
και μετά ήταν σαν
«Λοιπόν, δεν θέλουμε να σπάσουμε το ξόρκι,
έτσι απλά θα κρατήσουμε το πουλί να αντιδρά και να κινείται».
Και μετά αυτό, φυσικά, μπήκε σε μια λούπα
όπου ο Ρίτσαρντ έλεγε: «Το πουλί ανταποκρίνεται σε μένα».
Συναρπαστικά πλάσματα οι φοίνικες.
Μπορούν να μεταφέρουν εξαιρετικά βαριά φορτία,
και τα δάκρυά τους έχουν θεραπευτικές ιδιότητες.
- Δεν του το είπαμε ποτέ. - Όχι, δεν του το είπαμε ποτέ.
Απλώς σκέφτηκε ότι ήταν ένα πραγματικό πουλί.
Ναι.
Ήταν τρελό που ήμασταν μέρος αυτού.
Ξέρεις, δεν ξέρω άλλον άνθρωπο
που θα μπορούσε να είχε ξεκινήσει τη σειρά με τον τρόπο που το κάνατε.
Λοιπόν, αυτό με κάνει να νιώθω υπέροχα.
Πάντα ένιωθα ένοχος που έφευγα.
- Πραγματικά. - Οχι.
Όταν σας αποχαιρέτησα, ένιωθα σαν
«Δεν μπορώ να πιστέψω ότι αφήνω αυτούς τους τύπους».
Και δεν νομίζω ότι ποτέ πήρες αρκετά εύσημα
για αυτό που έκανες στις δυο πρώτες ταινίες, με όλους εμάς.
Έτσι εγώ σε ευχαριστώ πολύ για αυτό.
Ήταν η μεγαλύτερη εμπειρία της ζωής μου.
Πρέπει να αναγνωρίσετε ότι δεν έχει σημασία τι γεννιέται κάποιος...
Σημασία έχει αυτό που τελικά γίνεται.
Γεια σας.
Ευχαριστώ που ήρθατε.
Ευχαριστώ για αυτή τη συζήτηση.
Ποιος είναι αυτός ο άνδρας;
Ποιος είναι αυτός;
Αυτός είναι ο Σείριος Μπλακ.
Ο Σείριος Μπλακ είναι ένας σημαντικός χαρακτήρας για τον Χάρι.
Είναι μέρος των θεμάτων της Τζ.Κ.,
«Μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του».
Η εικόνα του Σείριου Μπλακ ως εγκληματία είναι αυτό που παρουσιάζεται στον Χάρι.
Έχουμε έναν δολοφόνο ελεύθερο.
Τον Σείριο Μπλακ, εννοείτε;
Αλλά τι σχέση έχει με εμένα;
Κι όμως, όταν ο Χάρι τον συναντά
και κατά τη διάρκεια της τρίτης ταινίας,
μαθαίνει τελικά ότι δεν είναι αυτός που του είπαν ότι ήταν.
Είναι κάποιος πολύ διαφορετικός.
Και ο Γκάρι είναι ένας τόσο αξιόλογος ηθοποιός.
Ένας από τους λόγους που τον επιλέξαμε είναι προφανώς
πως έχει τη δυνατότητα για κάτι σκοτεινό,
παρόλα αυτά έχει μια ψυχή με τόση ζεστασιά μέσα του.
Να σας ρωτήσω πότε ήταν...
Πότε σας πλησίασαν για πρώτη φορά για το ρόλο του Σείριου;
Ήξερα τον Χάρι Πότερ,
αλλά... ήταν πολύ παιδικό.
Οι άνθρωποι μου έλεγαν να διαβάσω τα βιβλία και ήμουν γονιός,
οπότε ήταν κοντινό σε μενα.
Και τότε ακολούθησαν μια ελαφρώς πιο σκοτεινή προσέγγιση.
- Ναι. - Το βιβλίο ήταν ενδιαφέρον.
Γνώρισα τον Αλφόνσο και νομίζω εκείνη την εποχή,
ήταν το κύριο αξιοθέατο.
Τώρα, θυμηθείτε, παιδιά, ότι πρέπει
- να φροντίσετε τους βατράχους σας. - Ναι. Μην ανησυχείτε.
Για το "Αζκαμπάν", είναι η ενηλικίωση.
Περνούν το κατώφλι μεταξύ της παιδικής ηλικίας
και των εφηβικών τους χρόνων.
Στα δύο πρώτα, ο Χάρι είναι ακόμα παιδί.
Υπάρχει μεγαλύτερη αισιοδοξία γύρω από τον ίδιο τον τόνο.
Ωστόσο, όταν γίνει 13,
υπάρχει ένα μεγάλο σύννεφο
που επισκιάζει τα πάντα γύρω από τον Χάρι,
και έπρεπε να το μεταφέρουμε και στιλιστικά.
Τι συμβαίνει;
Δεν ξέρω, ίσως χάλασε η μηχανή.
Το "Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν" ήταν σαν να είναι κάτι τελείως διαφορετικό.
Ήταν ένα πολύ πιο σκοτεινό είδος ιστορίας.
Υπήρχαν πολλά σχετικά ενήλικα θέματα σε αυτό.
Οι περιγραφές που έκανε η Τζ.Κ. Ροουλινγκ
για τους Παράφρονες είναι αρκετά τρομακτικές.
Ήθελα πραγματικά να μεταφέρω την αίσθηση ότι οι Παράφρονες,
αυτό που κάνουν είναι να απομυζούν όλη τη χαρά,
ότι ρουφούσαν μια ουσία από τον Χάρι.
Αλλά νομίζω ότι το πιο σημαντικό κομμάτι
για να πετύχει αυτό ήταν η ερμηνεία του Νταν.
Πότε ήταν το "Αζκαμπάν"... πόσο χρονών ήσουν;
14.
- Πραγματικά; - Ναι.
- Όταν πρωτοσυναντηθήκαμε; - Ναι.
Νομίζω ότι είχα κάτι φυσικό στο να κάνω τη πατρική φιγούρα.
Θα με σκοτώσεις, Χάρι;
Το πρώτο άτομο που θυμάμαι,
κατά σειρά όταν μπήκαν, ήταν ο Γκάρι.
Το θυμάμαι αυτό. Θυμάμαι...
Θυμάμαι ότι μου είπες για τη συζήτηση με τον Γκάρι.
Ναι, είπες, «Άκου, Έμμα, πρέπει να είσαι ψύχραιμη,
Επειδή ο Γκάρι Όλντμαν... είναι πολύ μεγάλη υπόθεση,
και πρέπει να είσαι ψύχραιμη», και είπα, «Εντάξει».
Ήταν πραγματικά μια προβολή για τους δικούς μου φόβους γιατί ήμουν σαν.
"Νταν, πρέπει να είσαι ψύχραιμος. Αυτός ο τύπος είναι μεγάλη υπόθεση."
Ο Νταν αρχικά ήταν λίγο τρομαγμένος.
Και ο Γκάρι ήταν εκπληκτικά γενναιόδωρος ως άνθρωπος,
αλλά και ως ηθοποιός, και αμέσως τον αγκάλιασε
και τον ενέταξε στην υποκριτική διαδικασία.
Ήταν πολύ γλυκό να βλέπω τους δυο τους.
Και ήταν σχεδόν σαν να καθρεφτίζει αυτή τη σχέση
γιατί, από πολλές απόψεις, ο Χάρι έχει φτιάξει ένα τοτέμ μέσω του Σείριου Μπλακ.
Αυτό το τοτέμ που είναι κάπως απροσπέλαστο
και από πολλές απόψεις τρομακτικό.
Αυτό δεν ήταν διαφορετικό από την ταινία,
δηλαδή όταν ανακαλύψουν ποιοι είναι πραγματικά,
τότε ξαφνικά υπάρχει ένας καταπληκτικός δεσμός.
Τους βλέπαμε ανάμεσα στις λήψεις
να κάθονται μαζί, να μιλούν και να γελούν.
Και μπορούσες να δεις από τον τρόπο που ο Νταν κοίταζε τον Γκάρι,
τον θαυμασμό και τον σεβασμό που του έτρεφε.
Όλες οι σκηνές στην Καλύβα που Ουρλιάζει στο τέλος...
Ένιωθα ότι εγώ, ο Ρούπερτ και η Έμμα ήμασταν απλά
θεατές σε εκείνη τη σκηνή και εγώ σκεφτόμουν
«Αυτό είναι υποκριτική, παιδιά. Αυτό είναι που πρέπει να κάνουμε όλοι».
Υπήρχε ο Τιμ Σπαλ,
- ο ένας και μοναδικός Άλαν Ρίκμαν. - Ναι.
Ντέιβιντ Θιούλις, εσύ, η Έμμα, ο Ρούπερτ.
Χαίρομαι πολύ που συμπεριελάβατε εμένα, την Έμμα και τον Ρούπερτ
σε εκείνη την ομάδα.
Για να σας παρακολουθώ να δουλεύετε αλλά και
να σας παρακολουθώ σαν ανθρώπους
και απλά να παρακολουθώ αυτούς τους απίστευτους ηθοποιούς
που ήταν σαν, «Ω, ναι.
Είστε απλώς άνθρωποι και θα διασκεδάζετε ενδιάμεσα
και η όλη διαδικασία δεν χρειάζεται να είναι επίπονη».
Μπορεί να είναι έντονο και μου δείξατε τη διαδικασία
και αυτό ήταν πολύ σημαντικό.
- Ας τον σκοτώσουμε! - Περίμενε.
Αρκετά περίμενα! 12 χρόνια!
Στο Αζκαμπάν!
Δεν έχω κάνει ποτέ σκηνή
με ένα τόσο καταπληκτικό καστ στη ζωή μου.
Είναι μια πολύ μεγάλη σκηνή.
Είναι μια σκηνή στην οποία υπάρχουν πολλές ανατροπές.
Ήταν τόσο διασκεδαστικό.
Είναι μια έντονη σκηνή στην οποία διακυβεύονται πολλά πράγματα.
Οχι! Σε εμπιστεύτηκα!
Και μπορείτε να δείτε πως ο Ρούπερτ, η Έμμα και ο Νταν...
είναι απόλυτα αφοσιωμένοι σε αυτή τη σκηνή.
Το αγαπώ. Έχω τόσες υπέροχες αναμνήσεις από αυτό.
Είπα στον Ντάμπλντορ ότι βοηθούσες έναν παλιό φίλο
να μπει στο κάστρο και τώρα, εχω και τις αποδείξεις.
Μπράβο, Σνέιπ. Για άλλη μια φορά,
χρησιμοποίησες το έντονο και διεισδυτικό μυαλό σου
και ως συνήθως, κατέληξες σε λάθος συμπέρασμα.
Πάντα μου άρεσε ο χαρακτήρας του Σείριου.
Λατρεύω τη σχέση που έχουν ο Χάρι και ο Σείριος.
Είναι σαν αυτόν τον κουλ θείο, αλλά και τη φιγούρα του μεγαλύτερου αδελφού.
Είναι γραμμένος ως αυτός ο κακός τύπος
και μετά γυρίζεις το διακόπτη και
«Α, ήταν γραμμένος έτσι ώστε να είναι καλός τύπος».
Και είναι τόσο ευγενικός και τόσο ζεστός...
- Και είναι ζεστός και ευγενικός... - Και ψύχραιμος.
- Και είναι κάπως κουλ. - Ναι.
Μακάρι να είχα όλη την εικόνα του χαρακτήρα του.
- Ξέρεις εμείς τα ανακαλύπταμε... - Ναι, διαβάζοντας το κάθε βιβλίο.
- Δεν ξέρω αν εσύ... - Δεν το έκανα.
Επειδή ήσουν ο Χάρι Πότερ, είχες ένα...
Μόνο ο Ρίκμαν. Μόνο ο Ρίκμαν το είχε. Αυτό είναι όλο.
- Ο Ρίκμαν; - Είχε έξτρα υλικό.
Δούλεψε τόσο καλά.
Είπε πολύ νωρίς στη Τζο
«Νομίζω ότι πρέπει να γνωρίζω τι συμβαίνει.
Πρέπει να ξέρω.».
Δώσε μου ένα λόγο. Σε εκλιπαρώ.
Ο Ρικμαν είχε κάτι έξτρα, έτσι δεν είναι;
Είχε, ναι.
Και δεν το είπε ποτέ στον Κρις, δεν το είπε ποτέ σε κανέναν.
Ο Κρις θα του έλεγε κυριολεκτικά,
«Γιατί το κάνεις αυτό;»
και θα του απαντούσε «θα σου πω αργότερα».
Ναι, «Θα το μάθετε με βάση την ανάγκη να γνωρίζετε.».
Περίμενε μια δεκαετία.
Ο Νταν δεν ήταν παιδί ηθοποιός. Ήταν ένας άλλος συνάδελφος ηθοποιός.
Ο Αλφόνσο είπε: «Τώρα είστε έφηβοι,
και θα σας φερθώ σαν έφηβους».
Και ήταν ο πρώτος που
- μας ανέθεσε μια εργασία για το σπίτι. - Ναι.
Χαλαρώστε, χαλαρώστε.
Ήθελε να μας γνωρίσει,
έτσι μας έβαλε αυτή την άσκηση που μας ζήτησε
να γράψουμε ο καθένας μια έκθεση για τον ρόλο μας.
Ήταν σαν, «Ξέρεις αυτό το χαρακτήρα
αυτή τη στιγμή καλύτερα από ό,τι θα μπορέσω ποτέ
και για να καταλάβω ποιοι είναι, εσύ θα μου πεις».
Και μετά από περίπου μισή πλευρά του Α4
σκεφτόμουν πως «Νιώθω ότι έχω καλύψει τα πάντα.
Η Τζο έχει γράψει 500 σελίδες για αυτό, αλλά αισθάνομαι ότι αυτό το συνοψίζει λίγο πολύ.
Τέλεια, εντάξει. Ναι, κουλ. Περήφανος γι' αυτό. Φέρε το μέσα».
Φυσικά, η Έμμα γράφει 12 σελίδες, πολύ όμορφα γραμμένες.
Ο Ρούπερτ δεν έδωσε τίποτα.
Δεν το έκανα.
Και είπα, «Ρούπερτ, πού είναι η έκθεσή σου;
Λέει, «Λοιπόν, νόμιζα ότι ο Ρον δεν θα το έκανε...
Οπότε δεν το έκανα».
Ευτυχώς ο Αλφόνσο πίστεψε πως θα ήταν μέσα στο χαρακτήρα του Ρον
να μη κάνει την έκθεση.
Ο Ρούπερτ είναι ο Ρον.
Είναι απλώς ο Ρον στο 100%.
Η Έμμα είναι απλά μια τόσο αβίαστη ηθοποιός.
Ετοιμάζεται πολύ.
Όταν κάνει τις σκηνές, είναι σαν τα πάντα
απλά να ρέουν από μέσα της.
Η αλήθεια είναι ότι είναι σπουδαίοι ηθοποιοί.
Ο Σείριος Μπλακ βρίσκει τη λύτρωση
βάζοντας τον Χάρι να καταλάβει ποιος πραγματικά είναι.
Είναι μια στιγμή μεγάλης απελευθέρωσης, της μεγάλης ελευθερίας,
και όλα αυτά μεταφέρονται συμβολικά στους δύο τους,
πετώντας τη νύχτα κάτω από το ασημένιο φεγγάρι.
Ήταν σαν οικογένεια, έτσι δεν είναι;
Ναι.
Περισσότερο από κάθε άλλη εμπειρία.
Δεν το έχεις ποτέ αυτό στις ταινίες,
γιατί δουλεύεις με ένα σωρό ανθρώπους
και γίνεσαι φιλικός μαζί τους
και μετά τους περισσότερους απ'αυτούς δεν τους ξαναβλέπεις ποτέ.
Αλλά με το Χάρι Πότερ θα ερχόσουν, θα επέστρεφες
και αυτό είναι που το έκανε, μεταξύ πολλών,
- πολύ ξεχωριστό. - Ναι.
Απλώς αισθάνομαι, ξέρετε, ότι το να είμαι μέρος της,
είναι σαν να είμαι μέρος της κινηματογραφικής ιστορίας.
Επιλέχθηκε το Χόγκουαρτς
να φιλοξενήσει το Τρίαθλο Μαγείας.
"Το Κύπελλο της Φωτιάς".
Κατά τη διάρκεια όλων των πραγμάτων στο Τρίαθλο Μαγείας,
ήταν τόσο υπέροχο να εκπλαγείς και να ξετρελαθείς,
παρασυρμένος από τη μαγεία των σκηνών.
Όπως, θυμάμαι όταν είδα την είσοδο του Μπομπατόν
και του Ντάρμστρανγκ.
Ήταν πραγματικά πολύ φοβερό.
Για την τέταρτη ταινία θέλαμε έναν Βρετανό σκηνοθέτη.
Θέλαμε κάτι αρκετά θεατρικό.
Τέλος, ευχαριστώ πολύ.
Ο Μάικ ήταν τόσο ενθουσιασμένος,
δυνατός, ένας παθιασμένος άντρας.
Ήταν τέλειος σκηνοθέτης για εκείνη την ταινία.
Ήταν πραγματικά, σαν βόμβα,
μια ταινία γεμάτη δράση, υπέροχη, εκκεντρική.
Λατρεύω τον Μάικ. Ήταν υπέροχος.
Εννοώ, ήταν σχεδόν σαν να ήταν μέσα στα βιβλία.
Ήταν σαν χαρακτήρας του Χόγκουαρτς.
Το τέταρτο βιβλίο είναι το μεγαλύτερο από αυτά.
Είναι περίπου 900 σελίδες. Είναι σαν μια σφήνα πόρτας.
Ή ένα τούβλο σπιτιού.
Πάμε!
Και σκέφτηκα, αν όντως καρφώσει
τους μικρούς θεατές στις θέσεις τους,
τότε πρέπει να έχει αυτόν τον υπέροχο, μεγάλο, ενεργητικό πυρήνα.
Ήταν ακριβώς αυτό το είδος, σαν πυροδότη ενέργειας.
Θα ενθουσιαζόταν πολύ με τα πράγματα.
Και ήταν πραγματικά συμπαθητικός.
Σαν να έχει μια παιδική ψυχή μέσα του.
Του άρεσε επίσης το χιούμορ και πάντα προσπαθούσε
να το εισάγει σε κάθε σκηνή.
Μάλλον ήταν μόνο μερικές ταινίες
όταν άρχισα να νιώθω νευρικός.
- Και θυμάμαι... - Ήταν η αλλαγή του Μάικ
όταν έφυγε ο Κολόμπους.
Ήταν σίγουρα λίγο διαφορετικό...
Ναι, ήταν μια διαφορετική ατμόσφαιρα.
- Μάικ Νιούελ. - Ο Μάικ μας συμπεριφέρθηκε σαν ενήλικες.
- Αυτό ήταν. - Ναι.
- Το έκανε, υποθέτω. - Ναι.
Διασκεδάσαμε στα γυρίσματα.
Οι δίδυμοι Ουέσλι, που ήταν η αδυναμία μου,
έπρεπε να τσακωθούν.
Κάναμε τη σκηνή όταν ο Φρεντ και ο Τζορτζ
απορρίπτονται από τη συμμετοχή στο Τρίαθλο.
Και μετά φορούσαμε αυτές τις περούκες και τα γένια.
Μας έκαναν να μοιάζουμε με γέρους.
Και ο Μάικ είπε, «Εντάξει, οπότε νομίζω ότι θα είστε πραγματικά
εκνευρισμένοι ο ένας με τον άλλον. Νομίζω πως θα έπρεπε
να ρίξετε έναν καλό καυγά γι' αυτό».
Αυτοί οι δύο το πίεζαν λίγο.
Κόψε!
Και είπα, «Όχι παιδιά, πραγματικά, είναι καυγάς».
Ο Μάικ μόλις ήρθε. Αυτός είπε,
«Όχι, όχι».
Εντάξει, ποιος θέλει να παλέψει;
Και σαν ηλίθιος, είπα «Α, ναι, εντάξει».
Λοιπόν, φυσικά, ήμουν ένας 60χρονος τζεντλεμαν
σε εκείνο το στάδιο.
Και πραγματικά δεν έπρεπε να το κάνω.
Και έτσι βούτηξε πάνω μου και, όπως,
απλά με μετακίνησε έτσι,
στο οποίο είπα: «Εντάξει». Το ίδιο λοιπόν έκανα και σε αυτόν.
Θυμάμαι ότι τον έπιασα γύρω από τη μέση
και προσπαθώντας να τον πετάξω, έσπασε κάνα δυο πλευρά.
Και έτσι βρισκόταν σε απόλυτη αγωνία από εκεί και πέρα.
Μα φυσικά το υπέροχο ήταν
ότι είχα γελοιοποιηθεί τόσο πολύ
και όλοι ένιωθαν πολύ καλύτερα για αυτό.
Ξέρεις πότε δεν πρέπει να σπάσεις το πλευρό ενός σκηνοθέτη;
Στο "Κύπελλο της Φωτιάς",
υπάρχουν έφηβοι που ερωτεύονται για πρώτη φορά.
Προσκαλούν άτομα στο Χριστουγεννιάτικο Ρεβεγιόν.
Απλώς αντικατοπτρίζουν όλες αυτές τις αμήχανες φάσεις
που περνάς ως έφηβος,
και πραγματικά έτσι ήταν,
γιατί ζούσαμε κυριολεκτικά τις ίδιες εμπειρίες.
Το μέγεθος της προετοιμασίας και των συμβουλών
που η Έμμα και εγώ θα δίναμε ο ένας στον άλλον, για παράδειγμα,
στέλνοντας μηνύματα στο αντίθετο φύλο... όπως,
αν εκείνη έστελνε μήνυμα σε ένα αγόρι ή εγώ σε ένα κορίτσι,
Θα έλεγα, «Μου έστειλε τόσα φιλιά πίσω.
Τι να κάνω; Αυτό είναι ένας εφιάλτης».
Είχαμε αυτό το είδος του μεγαλύτερου αδερφού, της μικρότερης αδερφής.
Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία
από την άποψη των πολλών ορμονών που πετούσαν τριγύρω.
Υπήρχαν ειδύλλια,
και κάποιοι έβγαιναν μεταξύ τους
και χώριζαν και... ήταν όπως κάνουμε στο σχολείο.
Ήταν ακριβώς το ίδιο περιβάλλον,
αλλά ήταν απλώς σε ένα μάθημα Άμυνας κατά των Σκοτεινών Τεχνών.
Σε αυτή τη ταινία οι ορμόνες χτυπούσαν κόκκινο, τουλάχιστον για μένα.
Ήταν ακριβώς αυτό που θα περίμενες.
Και ειδικά, η τέταρτη ταινία ήταν αυτή
που περιελάμβανε το Μπομπατόν και το Ντάρμστρανγκ
έτσι, είχες ένα σωρό,
ούτως ή άλλως, ορμονικούς εφήβους
και μετά φέρνεις δύο τεράστιες ομάδες νέων ανθρώπων,
και είναι σαν ξαφνικά να ανεβαίνει η θερμοκρασία μέσα στη ταινία.
Αυτή ήταν η ταινία που όλα ξεκινούσαν.
Γιατί πρέπει να πηγαίνουν όλες κατά ομάδες;
Είναι απλώς ένα αμήχανο έφηβο αγόρι
με έναν πολύ ασυνήθιστο τρόπο,
που υποθέτω ότι αισθάνεται κάτι αξιοσημείωτο
για έναν ήρωα σε κάτι.
Εσύ τα βάζεις με δράκους.
Εάν δε μπορείς εσύ να βρεις ντάμα, ποιος μπορεί;
Νομίζω ότι θα επέλεγα τον δράκο τώρα.
Η Τζο τον έγραφε με πολύ αγάπη εκείνα τα χρόνια,
και νιώθω ότι δεν χρειάστηκε μεγάλη υποκριτική ένταση
για να αγγίξω την αμήχανη, νευρική, εφηβική πλευρά μου.
- Τσο. - Ναι;
Αναρωτιέμαι αν εσύ... Απλώς αναρωτιόμουν
αν θα ήθελες να πας στο Χορό μαζί μου;
Συγγνώμη, δεν κατάλαβα.
Προφανώς ήταν μια ιστορία ενηλικίωσης.
Μία από τις μεγάλες, μεγάλες σεκάνς
ήταν το Χριστουγεννιάτικο Ρεβεγιόν.
Το Ρεβεγιόν είναι, πρώτα και κύρια, ένας χορός.
Η σκηνή που οι μαθητές μαθαίνουν να χορεύουν,
ήταν λίγο πολύ σαν ένα τυπικός σχολικός χορός εκείνης της εποχής.
Έχεις τα κορίτσια από τη μια πλευρά, τα αγόρια από την άλλη.
Ήμασταν σε ένα μεγάλο δωμάτιο στην Οξφόρδη.
Η Μάγκι είναι ακριβώς στη μέση και λέει:
«Εντάξει, θα σε μάθω να χορεύεις».
Φυσικά, επιλέγει τον Ρούπερτ και λέει:
Τοποθετήστε το δεξί σας χέρι
- στη μέση μου. - Τι;
Το παιδί είναι 14 και ξέρει πώς να γελάει.
Ειναι υπεροχο.
Και περιέργως, ένιωσα πως συνειδητοποιώ...
Δεν ήξερα πραγματικά...
Δεν είχα χορέψει ποτέ με μια κυρία πριν,
οπότε ήταν κάτι πολύ νέο.
Δεν θα τον αφήσετε ποτέ να το ξεχάσει αυτό, ε;
Ποτέ.
Και ναι, φυσικά ο Τζέιμς και ο Όλιβερ, τα δίδυμα,
με πειράζανε συνέχεια κάπως.
Τον κουρδίζαμε...
Εμείς τον κουρδίζαμε πάντως.
Πριν ξεκινήσουμε τα γυρίσματα.
Κάπως με έπεισαν,
πριν το γυρίσουμε,
ότι ήταν προγραμματισμένη όλη αυτή η ρουτίνα χορού.
Λέγαμε, «Ξέρεις τα βήματά σου;
Τα ξέρεις, σωστά; Όχι, ξέρεις, τη ρουτίνα.
Λοιπόν, όλοι κάνουμε μια ρουτίνα τις τελευταίες έξι εβδομάδες» ή κάτι τέτοιο.
Απλά προσπαθήστε να αυξήσετε την πίεση.
Και με αυτόν τον τρόπο.
Τώρα, θα πρέπει να ηγηθείτε τελικά.
Κατανοητό;
Τέλος!
Μια από τις πιο μαγευτικές μέρες ήταν ο Χορός
γιατί υπήρχαν όλοι αυτοί οι απίστευτα όμορφοι
νέοι, άψογα ντυμένοι.
Το κέρατό μου.
Τι είναι αυτό;
Ο επίσημος μανδύας μου.
Τα κοστούμια που φορούσαμε ήταν,
είχαν πραγματικά... πολύ φαρδιά πέτα
και μακριές ουρές.
Δεν ένιωθες άνετα μέσα σε αυτά.
Μοιάζω με τη θεία Τέσσι.
Μυρίζω σαν τη θεία Τέσσι.
Το μόνο που θυμάμαι είναι τον πραγματικά επιθετικό
γιακά έξι επιπέδων που φορούσες.
Το μικρό πράγμα, ναι.
Αλλά στην πραγματικότητα, μου άρεσε κάπως.
Ήταν κάπως... ήταν πολύ Ουέσλι.
- Ναι, ήταν τέλειο. - Ένιωσα ότι τον εκπροσώπησα.
Δεν ήταν πολλοί οι άνθρωποι που μπορούσαν να το πετύχουν.
Η Έμμα φαινόταν προφανώς όμορφη
και ήταν με ένα απίστευτο φόρεμα.
Και εγώ και ο Ρούπερτ μοιάζαμε,
Δεν ξέρω, σύντροφοι του Austin Powers
ή κάποιον που του κάνει παρέα.
Είναι πανέμορφη.
Για πρώτη φορά, ο Χάρι και ο Ρον και ειδικά ο Ρον...
είδαν την Ερμιόνη ως μια νεαρή γυναίκα,
όχι μόνο ως βοηθό που έχουν στο πλάι τους.
Είναι αυτή η Ερμιόνη Γκρέιντζερ; Με τον Βίκτορ Κραμ;
Όχι, απολύτως όχι.
Θέλω να πω, όλοι μπορούν να σχετίζονται με αυτό.
Αυτό μου αρέσει σε αυτές τις ιστορίες
είναι τόσο παράλληλες με τη ζωή όλων,
όπως ο πρώτος σχολικός χορός και τέτοιου είδους συναισθήματα,
τα άγχη, οι ανασφάλειες.
Ήξερα ότι ήταν μεγάλη υπόθεση και ήμουν άθλια.
Απλώς ήξερα ότι ήταν, όπως,
όταν το παπάκι γίνεται κύκνος.
Ήξερα ότι υπήρχε ξαφνικά όλη αυτή η πίεση.
Τώρα, μην κουνάς τα χέρια σου, εντάξει;
Ο Μάικ Νιούελ με καθοδήγησε
για να κατέβω τις σκάλες με το φόρεμα.
«Τα χέρια σου ταλαντεύονται πάρα πολύ.
Περπατάς πολύ γρήγορα. Πρέπει να περπατάς πιο αργά».
Μου δίνει ένα εκατομμύριο διαφορετικές κατευθύνσεις
για το πώς να κατεβώ τις σκάλες.
Και φυσικά έπεσα από τις σκάλες.
Ήμασταν ένα σωρό πολύ συνειδητοποιημένων εφήβων.
«Θα μάθετε μερικά βήματα χορού για αυτό».
Με εμπιστεύεσαι, έτσι δεν είναι;
Δεν είμαι χορευτής και δεν θα μπορέσω ποτέ να χορέψω.
Ναι, νιώθω ότι είμαι αρκετά άκαμπτος
σε εκείνη τη χορευτική σκηνή.
Ω, κοίτα αυτό. Κοίτα αυτό. Εμβρόντητος.
Τυχερός άνθρωπος. Τυχερός.
Η Έμμα και εγώ πάντα αγαπούσαμε ο ένας τον άλλον, πραγματικά.
Μπήκα στην αίθουσα όπου κάναμε μάθημα.
Η εργασία που μας είχε ανατεθεί
ήταν να ζωγραφίσεις αυτό που νόμιζες ότι έμοιαζε ο Θεός.
Και ο Τομ είχε σχεδιάσει ένα κορίτσι με ένα καπέλο φορεμένο ανάποδα σε ένα σκειτ.
Και απλά δεν ξέρω πώς να το πω...
Απλά τον ερωτεύτηκα.
Νομίζω ότι μου έκαναν το μακιγιάζ.
Και κάποιος είπε κάτι όπως,
«Ναι, σε είχε λατρέψει».
Έμπαινα κάθε μέρα
και έψαχνα τον αριθμό του στο φύλλο κλήσης.
Ήταν το νούμερο επτά.
Και αν ο αριθμός του ήταν στο φύλλο κλήσης,
ήταν μια πολύ συναρπαστική μέρα.
Ήταν τρία χρόνια από πάνω μου.
Και έτσι για εκείνον, ήταν σαν, «Είσαι σαν τη μικρή μου αδερφή».
Ήμουν... έγινα πολύ προστατευτικός απέναντί της.
Ναι, πάντα της είχα αδυναμία
και αυτό συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Η αλήθεια είναι πως ο Τομ
ήταν αυτός με τον οποίο θα μπορούσα συχνά να είμαι πιο ευάλωτη.
Πάντα υπήρχε κάτι σαν,
Δεν ξέρω, σαν οικογένεια.
Τίποτα ρομαντικό δεν συνέβη ποτέ ανάμεσά μας.
Απλώς αγαπάμε ο ένας τον άλλον.
Αυτό είναι το μόνο που μπορώ να πω για αυτό.
Μαζί! Ενα...
Δύο, τρία!
Στο "Κύπελλο της Φωτιάς", το σύμπαν αλλάζει,
και ξαφνικά, υπάρχει ο Βόλντεμορτ.
Έβαλα τον Ρέιφ Φάινς γιατί
είναι ένας από τους πιο δυνατούς ηθοποιούς της γενιάς του.
Και ήξερα ότι είχε μεγάλη δύναμη,
απλώς ένα είδος λεπτής δύναμης προσωπικότητας.
Η αδερφή μου έχει παιδιά που ήταν τότε
γύρω στα 10 με 12 χρονών.
Της λεω «Μάρθα, δεν ξέρω τι είναι αυτό το Χάρι Πότερ.
Βόλντεμορτ. Τι είναι αυτό;»
«Τι; Σου ζήτησαν να παίξεις τον Βόλντεμορτ; Πρέπει να το κάνεις!».
Και μετά μου έδειξαν μερικά σχέδια...
ιδέες σχεδίασης για την εμφάνιση.
Δεν το περίμενα.
Και σκέφτηκα, «Ουάου, αυτό είναι μια δυνατή εμφάνιση».
Δεν ένιωθα ότι ο Βόλντεμορτ ήταν τόσος άνθρωπος.
Ένιωθα ότι ήταν η ουσία του κακού.
Ξέρω ότι ήταν άνθρωπος,
αλλά έχει γίνει κάτι σαν φίδι.
Υπήρχε λοιπόν η φωνή.
Φωνή σαν ψίθυρος φιδιού, τραχιά,
υποθέτω ότι έχω μια κάπως ψιθυριστή φωνή.
Αναπνοή στην αναπνοή.
Χάρι Πότερ...
Έλα να πεθάνεις.
Ο Ραλφ ήθελε να είναι απόλυτα κακός
και απόκοσμος.
Και ο καλύτερος τρόπος για να γίνει αυτό
ήταν να βγάλει τη μύτη του.
Έχει μύτη... σπόιλερ...
και ήταν καλυμμένος με αυτοκόλλητα.
Οπότε ήταν λιγότερο εκφοβιστικός από ό,τι στην οθόνη,
εκτός από όταν γυρίζαμε.
Και για κάποιο λόγο με τρόμαζε.
Μπορώ να σε αγγίξω.
Χρειάστηκαν περίπου τρεις ώρες στο μακιγιάζ,
το βάψιμο των χεριών, των νυχιών, των δοντιών,
ακόμα και με τη μύτη μου,
Ένιωθα...
Ισχυρός. Ένιωθα δυνατός. Ένιωθα κακός.
Μεγάλη υπόθεση ήταν ο χαρακτήρας που οι θεατές πιστεύουν
ότι ήταν σημαντικός για τη πλοκή, ο Σέντρικ Ντίγκορι.
Σε αυτή τη αναμέτρηση, ο Σέντρικ σκοτώνεται.
Σκότωσε αυτόν που δε χρειαζόμαστε.
- Αβάντα Κεντάβρα! - Σέντρικ!
Και ο Χάρι, καταφέρνει να πάρει το σώμα του
και να προσγειωθεί πίσω στο τέλος του διαγωνισμού,
και ο πατέρας του Σέντρικ πιστεύει ότι ο γιος του κέρδισε
και τότε συνειδητοποιεί ότι το παιδί είναι νεκρό,
και ουρλιάζει.
Αυτό είναι το αγόρι μου!
Ξαφνικά, κάτι εντελώς απροσδόκητο,
και συμβαίνουν σοβαρά πράγματα,
και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι αυτή η ταινία δεν είναι για τη ζωή.
Είναι για το θάνατο.
Είναι μια τόσο τεράστια σκηνή
γιατί είναι και η πρώτη φορά
που ο Χάρι νιώθει το θάνατο κάποιου νέου, κοντά του.
Αυτή είναι μια σκηνή που θυμάμαι πραγματικά να σκέφτομαι,
«Α, αυτό είναι... ναι, αυτή είναι μια παιδική ταινία,
αλλά Θεέ μου, υπάρχουν μερικά προκλητικά πράγματα εκεί μέσα».
Γύρισε, επέστρεψε. Ο Βόλντεμορτ επέστρεψε.
Η στιγμή του θανάτου του Σέντρικ Ντίγκορι
είναι η στιγμή που η σειρά ενηλικιώνεται,
και τώρα τα παιδιά έφυγαν από την παιδική ηλικία
και θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τους κινδύνους της ενηλικίωσης.
Και όλα προέρχονται από εκείνη τη στιγμή του θανάτου.
Ο Σέντρικ Ντίγκορι δολοφονήθηκε
από τον Λόρδο Βόλντεμορτ.
Οι τρεις τους, βρίσκονται σε αντιξοότητες,
και αυτό σφυρηλατεί φιλίες, όπως ξέρουμε.
«Είσαι προστατευμένος, με λίγα λόγια,
από την ικανότητά σου να αγαπάς»
είπε δυνατά ο Ντάμπλντορ.
«Η μόνη προστασία που μπορεί να λειτουργήσει
ενάντια στο δέλεαρ μιας δύναμης όπως του Βόλντεμορτ.
Παρ’ όλον τον πειρασμό που έχεις υπομείνει, όλα τα βάσανα
παραμένεις καθαρός στην καρδιά».
Τι ωραία που μας άφησες να το κάνουμε αυτό στο σπίτι σου.
Ξέρω, πολύ ωραίο.
Ξέρεις τι ήθελα πάντα να κάνω;
Επιτρέψτε μου να δω αν μπορούμε... είναι να ανέβω εδώ.
Ω, τώρα, κοίτα, πραγματικά δεν φαίνονται πολύ καλά.
- Είναι όλοι ακόμα εδώ. - Είναι πραγματικά ακόμα εδώ.
Δηλαδή τα έχει ταΐσει κανείς; Ειναι τοσο θλιβερο.
Εντάξει, τώρα μπορείς να είσαι ο Χάρι Πότερ.
Εντάξει, στην πραγματικότητα.
Θα κατέβω δεξιά, εσύ θα κατέβεις αριστερά.
Ναι, και ας αγωνιστούμε, εντάξει; Με το τρία, πήγαινε.
Ω Θεέ μου.
Χαζεύουμε εδώ κάτω.
- Ξεπέρασέ το. - Ξέρεις τι?
Φωτογράφισα κάτι.
Χθες το βράδυ, σκέφτηκα, απλώς θα σκάψω αυτά τα πράγματα,
και σου ζήτησα αυτόγραφο.
Θεε μου. Είναι σωστό;
Όχι. Διαβάστε το.
Χαίρομαι πολύ που σε βλέπω. Τι λέει;
- "Αγαπητή HBC..." - Ναι.
"Ήταν ευχαρίστηση μου που ήμουν ο συνάδελφός σου και σουβέρ".
Ουάου.
Τι έξυπνο λογοπαίγνιο.
Αυτό ήταν έξυπνο.
Θέλω να πω, ειλικρινά είμαι ακόμα κάπως ευχαριστημένος με αυτό.
Ήσουν ποιητικός. Ναι.
"Με την έννοια ότι πάντα κατέληγα
κρατώντας τον καφέ σου. Σε αγαπώ."
Και τι λέει;
- Μπορείς να το μοιραστείς. - Εγώ μπορώ.
Μπορούμε να το μοιραστούμε τώρα. Είπα, "Σε αγαπώ.
Και θα ήθελα απλώς να είχα γεννηθεί 10 χρόνια νωρίτερα. Ίσως να είχα μια ευκαιρία".
Είναι όλα καλά τώρα.
"Πολλή αγάπη και ευχαριστώ για την ψυχραιμία."
Δεν είναι ωραίο;
Θα το εκτιμώ πάντα αυτό.
- Σε ευχαριστώ. - Αυτό είναι στην τουαλέτα μου, Νταν.
Έρχεται μια καταιγίδα, Χάρι.
Καλύτερα να είμαστε όλοι έτοιμοι όταν έρθει.
Ήμουν στην ταινία νούμερο πέντε, το "Τάγμα του Φοίνικα".
- Ναι. - Κοίτα, έβγαλα τα δόντια μου.
- Η Έλενα έφερε τα δόντια της. - Τα δόντια μου.
Με διαβεβαίωσε ότι δεν έκανε
κυριολεκτικά τίποτα σε αυτά όσον αφορά τον καθαρισμό.
Όχι, αυτά είναι πραγματικά λείψανα. Υπάρχουν 11 χρόνια εκεί μέσα.
Ναι, μυρίζει λιγάκι, αλλά...
Απλώς θα τα βάλεις στο στόμα σου, ναι;
Όχι, αλλά τα δόντια ήταν χρήσιμα.
- Ναι. - Εντάξει, κάντο.
- Τι νομίζεις; - Ναι, το είχα ξεχάσει.
Με θυμάσαι;
Θυμάμαι... αυτό είναι... ναι.
- Τα δόντια βοήθησαν. - Με τον χαρακτήρα;
Νομίζω ότι ήθελα να είμαι καμουφλάζ.
Όταν μου το πρότειναν για πρώτη φορά, μου έστειλε η Τζο
ένα μυστικό μήνυμα που λέει,
«Μπορεί να μην υπάρχουν πολλά στη σελίδα,
αλλά θα κάνει κάτι σημαντικό».
Με την Μπέλατριξ ήταν διασκεδαστικό,
γιατί γαλουχούσε τους ανώριμους και άτακτους.
- Ήταν εντελώς αναρχική. - Και ψυχοπαθής, ναι.
Ήταν κάπως παιχνιδιάρα.
Υπήρχε το παιχνιδιάρικο.
Κάτι που είναι ακόμη πιο ανησυχητικό.
Φυσικά, η Μπέλατριξ δεν πιστεύει ότι είναι κακιά.
- Νομίζει ότι είναι το αντίθετο. - Ακριβώς.
Έπρεπε λοιπόν να δημιουργήσω ένα λόγο,
για τον οποίο ήταν εντάξει γι'αυτή να πληγώνει τους ανθρώπους
και γιατί εκείνη είναι πιο αναίσθητη.
Την κάνει να νιώθει δυνατή.
Μικρούλη, κλαψιάρη. Πότερ.
Ναι!
Η Μπέλατριξ ήταν ακριβώς αυτό το άγριο πράγμα,
το ανεξέλεγκτο.
Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πραγματικά
τι θα βγει από το στόμα της μετά.
Πολύ συναρπαστικό για έναν ηθοποιό, γιατί ήταν σαν...
ό,τι κι αν έκανε σε αυτή τη λήψη, δεν σημαίνει ότι θα το έκανε και στην επόμενη.
Θυμάμαι ότι προσπαθούσα να είμαι επικεφαλής της σκηνής
και απλά εκείνη να περνάει καλύτερα.
Απλώς της επιτρέπεται να κάνει ό,τι θέλει.
Μπορούσε να κακαρίζει, να πηδούσε πάνω κάτω.
Ηρεμίστε.
Και να πει ό,τι ήθελε.
Και απλά να μην ξέρω... να προσπαθώ να την κρατήσω υπό έλεγχο.
Βρωμερέ ημίαιμε!
Δεν πειράζει, είναι απλά ένα περίεργο αγόρι, έτσι δεν είναι;
Συνέχισα να θέλω να της πω «Σκάσε».
Ντράκο.
- Σε σκότωσα, έτσι δεν είναι; - Με σκότωσες, αλλά...
Ναι, λυπάμαι.
Έπρεπε να γίνει.
Θυμάμαι ότι δουλέψαμε σε πολλά ξόρκια,
γιατί ήσουν πολύ καλός μάγος.
Ήμουν πολύ καλή μάγισσα.
Και είχαμε μια πραγματική μονομαχία, και μας την έκοψαν όλη.
Και αυτό είναι πραγματικά μπερδεμένο,
γιατί απλά σκέφτηκα,
«Έχω πάει στο σχολείο ραβδιών για εβδομάδες».
Και ήμασταν σε αυτό το πλατό για μέρες.
Μέρες, ήταν στο τρέξιμο.
Νομίζω ότι ήταν πραγματικά ένα από τα πρώτα μου πράγματα.
Εσύ έπεσες στο Πέπλο. Τι ήταν αυτό; Το Πέπλο;
- Ναι, ναι. - Τι ήταν;
Περνάω μέσα από το πέπλο.
Στη συνέχεια, υπήρξαν εικασίες για το αν θα επιστρέψω.
Μπορείς να επιστρέψεις από το Πέπλο;
Όχι, δεν μπορείς.
Αβάντα Κεντάβρα!
Θα πω ότι αυτό ήταν
ένα ενδιαφέρον σημείο για όλους μας
ως νεότερους ηθοποιούς.
Γιατί υπήρχε μια συγκεκριμένη ομάδα, όπως η Μάγκι...
- Ναι. - Ο Ντέιβιντ Μπράντλεϊ και ο Άλαν.
Μας είχαν γνωρίσει όταν ήμασταν 10 ή 11.
Και όταν μπήκες, σε εκείνο το σημείο, ήμουν 15 ή 16.
Λοιπόν, εσύ και ο Γκάρι και ο Ντέιβιντ,
θα μας συμπεριφερόσασταν περισσότερο σαν ενήλικες. Το αγάπησα αυτό.
Είδατε σε εμάς, ότι κάποιοι ήμασταν,
κάπως έτοιμοι να μας πιέσετε παραπάνω.
Θέλαμε να προσπαθήσουμε να γίνουμε και ηθοποιοί.
Μέχρι να φτάσουμε στο "Τάγμα του Φοίνικα",
ο κόσμος γίνεται πιο πολιτικός.
Και ένιωσα ότι χρειαζόμασταν έναν σκηνοθέτη
που θα μπορούσε να το χειριστεί αυτό με διασκεδαστικό τρόπο.
Ο Ντέιβιντ Γειτς δουλεύει τόσο καλά με τους ηθοποιούς,
πραγματικά τους ωθεί με τον σωστό τρόπο.
Πρόοδος για χάρη της προόδου...
...πρέπει να αποθαρρύνονται.
Ο Ντέιβιντ ήταν απλώς ένας τόσο γλυκός, ευγενικός τύπος
που πραγματικά νοιαζόταν τόσο πολύ για όλους αυτούς τους χαρακτήρες.
Και επίσης, θα πάλευα ευχαρίστως σώμα με σώμα
με τον Ντέιβιντ Γέιτς.
Μπήκα στο "Τάγμα του Φοίνικα"
με τους νέους ηθοποιούς και σκεφτόμουν
πώς μεγαλώνουμε το όλο θέμα, να το κάνουμε λίγο πιο ενήλικο,
κάπως θεματικό και λίγο πιο σκοτεινό.
Χρειαζόταν να επεκταθεί και να γίνει μεγαλύτερο
και όλο και πιο τρομακτικό.
Υπήρξε μεγάλη αύξηση στην κλίμακα και την πολυπλοκότητα,
από το να είναι παιδικό μέχρι να επηρεάζει τα γεγονότα
και να είσαι μέρος του μεγάλου κόσμου.
Είναι απλά ένα παιδί.
Αν του πείτε κι άλλα, είναι σαν
να τον μυείτε στο Τάγμα εδώ και τώρα.
Καλώς. Θέλω να συμμετάσχω.
Αν ο Βόλντεμορτ φτιάχνει στρατό, τότε θέλω να πολεμήσω.
Όταν ξεκίνησα, ένα πράγμα που ο David και το στούντιο
μου μίλησαν ήταν για το ότι,
η Έμμα δεν είναι σίγουρη ότι θέλει να επιστρέψει για να κάνει άλλο ένα Χάρι Πότερ.
Ο κόσμος σίγουρα ξεχνάει τι ανέλαβε
και πόσο χαριτωμένα το έκανε.
Ο Νταν και ο Ρούπερτ είχαν ο ένας τον άλλον.
Εγώ είχα τους φίλους μου,
ενώ η Έμμα δεν ήταν μόνο η νεότερη,
αλλά ήταν μόνη της.
Βρήκα μια καταχώρηση ημερολογίου που ήταν κάπως σαν...
Έβλεπα ότι, μερικές φορές, ήμουν μόνη.
Δεν μιλήσαμε ποτέ για αυτό στην ταινία,
γιατί όλοι ήμασταν απλά παιδιά.
Ως 14χρονο αγόρι,
δεν θα γύριζα ποτέ σε άλλο 14χρονο
και να πω "Γεια σου, τι κάνεις;
Είναι όλα καλά;».
Άρα "Τάγμα του Φοίνικα".
Ήταν όταν τα πράγματα άρχισαν να γίνονται πικάντικα για όλους μας.
Αλλά σκεφτόσουν να αποσυρθείς.
Ποτέ δεν σου μίλησα πραγματικά για αυτό.
Ναι. Νομίζω...
- Νομίζω ότι φοβήθηκα. - Ναι.
Δεν ξέρω αν ένιωσες ποτέ
πως έφτασες σε οριακό σημείο όταν ήσουν σαν...
Απολύτως.
Αυτό είναι κάπως παλιό τώρα.
Ναι. Όχι, είχα τέτοιες στιγμές.
Κάπως σε όλη τη διαδρομή.
Θα έλεγα ότι είχα παρόμοια συναισθήματα με την Έμμα.
Σκεπτόμενος πώς θα ήταν η ζωή
αν σταματούσα μια μέρα, αλλά...
Ποτέ δεν μιλήσαμε πραγματικά για... Υποθέτω ότι απλά
το περνούσαμε με τον δικό μας ρυθμό.
Ζούσαμε τη στιγμή.
Εκείνη την εποχή, απλά δεν μας πέρασε από το μυαλό
ότι όλοι είχαμε παρόμοια συναισθήματα.
Ναι...
το θέμα της φήμης είχε επιτέλους φτάσει στο σπίτι σε μεγάλο βαθμό.
Κανείς δεν έπρεπε να με πείσει να το δω.
Οι οπαδοί ήθελαν πραγματικά να πετύχουμε,
και ειλικρινά είχαμε ο ένας την πλάτη του άλλου.
Πόσο υπέροχο είναι αυτό;
Είναι πάντα εκπληκτικό ότι αυτές οι ταινίες
σημαίνουν τόσα πολλά για αυτούς, γιατί εμείς...
κάπως μεγαλώσαμε μαζί τους και τους βοήθησαν
με κάποια πραγματικά δύσκολα πράγματα στη ζωή τους.
Και είμαι πολύ περήφανος που είμαι μέρος αυτού,
που σημαίνει τόσα πολλά για τόσους πολλούς.
- Σκεφτόμουν κάτι μου είπε ο Ντάμπλντορ. - Τι πράγμα;
Ότι παρόλο που έχουμε έναν αγώνα μπροστά μας,
έχουμε ένα πράγμα που δεν έχει ο Βόλντεμορτ.
Ναι;
Κάτι για το οποίο αξίζει να παλέψεις.
Ο γιος μου, ο Μπίλι, τις παρακολουθούσαμε κάθε βράδυ.
Ξέρεις, αν έπαιρνε τα μπλουζ της Κυριακής το βράδυ,
έβλεπε μια ταινία Χάρι Πότερ.
Εκεί ήταν το ασφαλές μέρος του.
Ανυπομονώ πραγματικά να δω τις ταινίες
με τα υποθετικά μου παιδιά μια μέρα.
Είναι τεράστιο, ο αντίκτυπος. Είναι εξαιρετικό.
Είναι απίστευτο.
Έγραφα στην Τζ.Κ. Ροουλινγκ από τότε που ήμουν περίπου 11 ετών.
Για να την ευχαριστήσω και να της πω πως,
θα έβρισκα τη ζωή κάπως απελπιστική χωρίς τον Χάρι Πότερ.
Για καλή μου τύχη, διάβασε το γράμμα
και απάντησε σε αυτό.
Είμαι λοιπόν ένας από τους λίγους τυχερούς που μπορούν να πουν
πως αλληλογραφούσαν με τη Τζ.Κ. Ρόουλινγκ.
Το πρώτο μέρος της ακρόασης
είναι μια τεράστια ανοιχτή κλήτευση.
Κυριολεκτικά, ο καθένας μπορεί να έρθει.
Αυτό είναι το εισιτήριό μου. Φύγαμε.
Πάμε στο Λονδίνο.
Πετώντας, φυσικά.
Και θα υπήρχαν χιλιάδες άνθρωποι στη σειρά.
Θυμάμαι πολύ έντονα τον Νταν.
Ήταν στη πρώτη μου οντισιόν.
Γκι.
Τον θυμάμαι να μου μιλάει,
και ξεχνούσα συνέχεια ότι πρέπει να του μιλήσω
γιατί έχω συνηθίσει να τον βλέπω στην οθόνη.
Οπότε ήμουν κάπως...
Νομίζω ότι αυτό συνέβαλε στη συνολική
αύρα της Λούνα Λάβγκουντ, το ότι αφαιρείται πολλές φορές.
Γεια σε όλους.
Φαίνεσαι απαίσια, Ρον.
Και μετά βρήκε αυτόν τον μυστικό κόσμο των περίεργων ρομπότ,
των ακατάλληλων, των ανθρώπων που είχαν αυτή την παράξενη δύναμη
αλλά που είχαν ακόμα τεράστια ανθρωπιά
και βάθος και τρωτότητα.
Οι ταινίες έδιναν άδεια στους ανθρώπους
να αποδεχτούν κομμάτια του εαυτού τους.
Ήταν λοιπόν αρκετά λυτρωτικό να βλέπεις την παραδοξότητά σου
ως υπερδύναμη που εκπροσωπείται στην οθόνη.
Θυμάμαι όταν σας πρωτογνώρισα όλους...
τη πιο αταίριαστη παρέα που έχω δει ποτέ,
και εδώ είμαστε όλοι.
Είμαστε ακόμα αταίριαστη παρέα.
Λοιπόν, ίσως, αλλά όλοι έχουμε ο ένας τον άλλον.
Δεν ήμουν καλός στο σχολείο.
Θα ήταν καλύτερα με τον "Οδηγό Γκοσοκ για την Βοτανολογία".
Δεν είχα πολλούς φίλους.
Πρόσεχε πού πας, Λονγκμπότομ.
Νομίζω ότι είναι υπέροχο να είσαι αταίριαστος.
Και νομίζω ότι αυτός είναι πιθανώς ο λόγος που είναι τόσο δημοφιλές.
Όλοι θέλουν να ξέρουν ότι ανήκουν.
Είναι μια μεγάλη ανακούφιση από τη μοναξιά, νομίζω.
Ήμουν πολύ ντροπαλό παιδί.
Θα μπορούσα να σχετιστώ με αυτό το συναίσθημα
να μην ξέρεις ακριβώς ποια είναι η θέση σου.
Η σκληρή δουλειά είναι σημαντική,
αλλά υπάρχει κάτι που έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία.
- Αποχαυνώσιους! - Το να πιστεύεις στον εαυτό σου.
Όλοι ένιωθαν περισσότερο σαν να ανήκουν
βλέποντας αυτούς τους χαρακτήρες που δεν ανήκαν.
Η Μπόνι ήταν κάπως όταν έφτασε,
ήταν μόνο 9, ίσως.
Μαμά, έχεις δει το πουλόβερ μου;
Ναι, αγάπη μου, το φορούσε η γάτα.
Γεια.
Πάντα έβρισκα αυτή τη σχέση πώς αναπτύχθηκε σιγά σιγά,
και έμπλεξε τον Χάρι με όλη την οικογένεια Ουέσλι, κάνοντας και τον ίδιο έναν Ουέσλι.
Ήταν κάτι που δεν περίμενα ποτέ,
ιδιαίτερα στο είδος της ανάγνωσης των βιβλίων.
Η Μπόνι ήταν η νεότερη.
Έτσι ήταν λίγο σαν, "Τι; Αυτό είναι περίεργο."
Κλείσε τα μάτια σου.
Και ξέρετε, υπάρχει αυτό το είδος πίεσης.
Αυτός είναι ο αγαπημένος ήρωας της ιστορίας.
Έτσι όλοι στο πλατό σε ξέρουν
για περίπου έξι ή επτά χρόνια, και σε έβλεπαν να μεγαλώνεις
και τώρα θα σε βλέπουν να φιλάς.
Και γαμώ. Ναι.
Θέλω να πω, υπάρχουν τόσοι πολλοί καταπληκτικοί γυναικείοι ρόλοι
που έγραψε η Τζο, και νομίζω ότι αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Είμαι τόσο περήφανη για το ποιες είναι η Μπόνι, η Εβάνα και η Κέιτι
και για το ποιες έχουν εν τέλει γίνει.
Έχουν γίνει όλες απίστευτες ακτιβίστριες.
Κάθε ένα από αυτά τα κορίτσια είναι ένας υπέροχος,
σπουδαίος άνθρωπος.
Σου λέω, μου έχει λείψει η παρέα σου.
- Α, ευχαριστώ. - Αυτό είναι σίγουρο.
Πήρες τίποτα; Γιατί εγώ έκλεψα πολλά.
- Οντως; - Ναι.
Δεν το έκανα. Έπρεπε να το ξέρω.
- Έπρεπε να σου πω. - Με καθησυχάζει αυτό.
Γιατί σίγουρα προσπαθούσα να κλέψω το ραβδί μου.
Και ανησυχώ ότι αν είχα,
μάλλον κάπου θα το είχα χάσει μέχρι τώρα.
Ξέρεις ότι δεν λειτουργούν, Τομ.
Λοιπόν, με διαβεβαίωσαν
ότι εν καιρώ, με αρκετή εξάσκηση...
- Εξάσκηση θα λειτουργήσει. - Ναί.
Αλλά είναι πολύ αστείο να το κοιτάς τώρα,
κάνουμε αυτές τις απίστευτα περίτεχνες κινήσεις
και δεν γίνεται τίποτα.
Και τίποτα... εκτός από μια φορά που συνέβη σε μένα.
Και είπαν, εντάξει, αυτή τη φορά θα ανατινάξουμε το Χόγκουαρτς.
Ω, ναι, πρέπει να το κάνεις, έτσι δεν είναι;
Και είπαν, οπότε θα πάρουμε το σύνθημά σας.
Όταν κάνετε το ξόρκι σας, θα ανατιναχτεί.
Και πραγματικά ήμουν πραγματικά έκπληκτη και φοβισμένη
από τη δική μου αντίδραση, γιατί σκέφτηκα, «Ουάου».
Ήταν αυτή η φρικτή αίσθηση δύναμης.
Σωστά.
Και, για παράδειγμα, είχα αυτό το μέγεθος... απλά δείχνοντας
το ραβδί μου εκεί και μετά ανατινάχτηκε.
Ναι, είναι πολύ πιο ικανοποιητικό από το
να κάνεις ένα φτερό να αιωρείται.
Ναι.
Τι έκανε λοιπόν ο Ντράκο
με αυτό το περίεργο ντουλάπι,
και ποιοι ήταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Δεν βλέπεις;
Ήταν μια τελετή, μια μύηση.
Σταμάτα, Χάρι.
Ξέρω πού πας με αυτό.
Συνέβη. Είναι ένας από αυτούς.
Ένας από ποιους;
Ο Χάρι έχει κάνει εντύπωση
πως ο Ντράκο Μαλφόι είναι πλέον Θανατοφάγος.
Το παιδί που δεν έχει λάβει στοργή,
την αγάπη του γονέα ή του ενήλικα,
μπορεί να αναπτύξει αυτόν τον θυμό και το μίσος για τον κόσμο
και πηγαίνει προς στη σκοτεινή πλευρά.
Τολμάς να μου μιλάς έτσι στο σπίτι μου;
Λούσιους.
Μεγάλο μέρος του ταξιδιού του Ντράκο,
αποτελείται από το τι είναι ή δεν είναι
ο Ντράκο, προσπαθώντας να ευχαριστήσει τον πατέρα του.
Στην έκτη ταινία τον βάζουν να κάνει
το χειρότερο πράγμα ποτέ, ή να επιχειρήσει να το κάνει,
να σκοτώσει τον Ντάμπλντορ και προφανώς τον βλέπουμε να καταρρέει.
Ντράκο, πριν από χρόνια, γνώρισα ένα αγόρι
που έκανε όλες τις λάθος επιλογές.
- Επιτρέψτε μου να σε βοηθήσω. - Δεν θέλω τη βοήθειά σου.
Δεν καταλαβαίνεις;
Πρέπει να το κάνω αυτό.
Πρέπει να σε σκοτώσω.
Αλλιώς θα σκοτώσει εμένα.
Με τον Τομ, το υπέροχο στον "Ημίαιμο Πρίγκιπα" είναι πως
παίρνουμε αυτόν τον κακό τύπο
που στις προηγούμενες ταινίες,
ο χαρακτήρας του ήταν πάντα κάπως δυσδιάστατος.
Μπορέσαμε να του δώσουμε την ευκαιρία
για να εξερευνήσουμε ένα πολύ πιο περίπλοκο και ενδιαφέρον ταξίδι.
Και κάθισα μαζί του και είπα «Τομ, κοίτα,
αυτή είναι η ευκαιρία σου να λάμψεις πραγματικά».
Θυμάμαι τον Ντέιβιντ Γέιτς να λέει «Αν μπορούμε να πάρουμε
το 1% ενσυναίσθησης ή συμπάθειας για αυτόν,
τότε θα έχουμε κάνει τη δουλειά μας.».
Καν'το.
Κατά τη γνώμη μου, ο Ντράκο είναι ο ήρωας.
Ο Χάρι θα κάνει πάντα το σωστό.
Ο Χάρι θα κάνει πάντα τη σωστή επιλογή.
Δεν υπάρχει ποτέ πραγματικά κανένα δίλημμα γι 'αυτόν.
Ο Ντράκο σπάει τις αλυσίδες αυτής της τρομερής οικογένειας,
την ευθύνη του και τι αναμένεται να κάνει.
Και να παρακολουθώ τον Τομ να δημιουργεί αυτόν τον αγώνα στην οθόνη
και πραγματικά να εκδηλώνει όλη αυτή την απόχρωση,
όλη αυτή η επιπλοκή,
όλο αυτό το σπουδαίο ηθικό ναρκοπέδιο
ήταν απλά τόσο εντυπωσιακό.
Οχι.
Σέβερους.
Σε παρακαλώ.
Αβάντα Κεντάβρα!
Είναι προφανώς εκπληκτικό να επιστρέφεις,
αλλά είναι σαν να είναι τόσο...
Φαντάζομαι, σοκαριστικό ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι
που πιστεύαμε ότι θα ήταν εκεί για πολύ περισσότερο
από ό,τι ήταν,
όπως η Έλεν και ο Άλαν και ο Ρίτσαρντ και...
Ναι, είναι σαν οικογένεια...
μπορείς να θρηνήσεις με τον ίδιο τρόπο.
- Ναι. - Πολύ νωρίς.
Ναι.
Μη λυπάσαι τους νεκρούς, Χάρι.
Λυπήσου τους ζωντανούς,
και πάνω απ' όλα όσοι ζουν χωρίς αγάπη.
Δεν χρειάζεται να μείνεις στα όνειρα, Χάρι,
και να ξεχάσεις να ζήσεις.
Ο Ρίτσαρντ Χάρις ήταν ένας τόσο ιδιαίτερος, ζεστός άνθρωπος.
Ήταν τόσο αστραφτερός.
Λοιπόν, ο Ρίτσαρντ ήταν κλασικός.
Ίσως ένας από τους πιο αστείους άντρες που έχω γνωρίσει ποτέ.
Ήταν αυτός ο διαβολικός 11χρονος
εγκλωβισμένος στο σώμα ενός άνδρα 70 ετών.
Θα μας δώσεις άλλο στριφογύρισμα;
Απλώς είχε αυτή τη λάμψη στο μάτι του,
που τον έκανε τον τέλειο Ντάμπλντορ, παρεμπιπτόντως.
Κερί αυτιού.
Ο Ρίτσαρντ Γκρίφιθς ήταν απλά νόστιμος ως κύριος Ντάρσλι.
Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως μαγεία.
Αγκάλιασε την κακία του
με τόσο θάρρος και πάθος.
Το πέρασμά του ήταν αυτό που με έχει επηρεάσει περισσότερο
γιατί ήταν γενναιόδωρος με τη γνώση.
Απλώς, ήθελε να μοιραστεί τα πάντα μαζί μας.
Αναρωτήθηκα πότε θα σας έβλεπα, κύριε Πότερ.
Νιώθω πολύ τυχερός που γνώρισα κάποιους
από τους απίθανους ηθοποιούς που πέρασαν.
Θα μεγαλώσω και θα λεω
«Ήξερα αυτόν τον απόλυτο θρύλο».
Ξέρω ότι δεν θα έπρεπε να είμαι εδώ.
Ο ίδιος ο Σκοτεινός Άρχοντας μου απαγόρευσε να μιλήσω γι' αυτό.
Η Έλεν ΜακΡόρι έπαιξε τη γυναίκα μου.
Είπα: «Νομίζω ότι μόλις γνώρισα
τη καλύτερη ηθοποιό που έχω δει ποτέ στη ζωή μου».
Ελα.
Νιώθω τυχερός που δούλεψα μαζί της
και μοιράστηκα τόσα πολλά,
ειλικρινά, πολύ γέλιο μαζί της στο πλατό.
Μου είχε μάθει πολλά.
Βλέπετε, δεν μπορώ καν να το πω.
Είχε αυτή την ικανότητα,
απλά να δείξει τέτοια ενσυναίσθηση στα μάτια της.
Και ήταν μια πραγματική απόλαυση να δουλέψω μαζί της.
<πορώ να σε διδάξω
πώς να μαγέψεις το μυαλό και να παγιδέψεις τις αισθήσεις.
Ο Άλαν Ρίκμαν δεν μου μίλησε ποτέ σαν να ήμουν παιδί.
Πάντα έπαιρνε τις σκέψεις και τις απόψεις μου
πολύ σοβαρά, κάτι που πάντα με συγκινούσε πολύ.
Ο Άλαν ήταν ένας πολύ αγαπητός φίλος και είχαμε αυτή την τελευταία σκηνή.
Η τελευταία του σκηνή.
Υπακούει εσένα και μόνο εσένα.
Αλήθεια;
Φοβήθηκα λίγο μαζί του.
Η ακρίβειά του, το πως έλεγε τις ατάκες του.
Είμασταν κάπως ίδιοι,
ξέρετε, Σνέιπ και Βόλντεμορτ.
Δύο ηθοποιοί μπορούν να απολαύσουν
την μεταφορική τους "διαμάχη".
Ο Άλαν ήταν ένας μαγικός ηθοποιός.
Αυτοί που μας αγαπούν ποτέ δεν μας εγκαταλείπουν πραγματικά.
Και μπορείς πάντα να τους βρεις.
Εδώ μέσα.
Να το θυμάσαι.
Δεν είσαι μόνος.
Το Ραβδί από Κουφοξυλιά.
Το πιο δυνατό ραβδί που κατασκευάστηκε ποτέ.
Η Πέτρα της Ανάστασης.
Ο Αόρατος Μανδύας.
Μαζί φτιάχνουν τους Κλήρους του Θανάτου.
Μαζί κάνουν τον έναν Κύριο του Θανάτου.
Το Αγόρι που Επέζησε.
Έλα να πεθάνεις.
Οχι!
Αβάντα Κεντάβρα!
Τα μέτρα που είχαν λάβει για την προστασία των οικογενειών τους
τον έκαναν να συνειδητοποιήσει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο
ότι πραγματικά επρόκειτο να έρθουν μαζί του
και ότι ήξεραν ακριβώς πόσο επικίνδυνο θα ήταν αυτό.
Ήθελε να τους πει τι σήμαινε αυτό για εκείνον,
αλλά απλώς δεν μπορούσε να βρει λέξεις αρκετά σημαντικές.
Είναι πολύ ωραία και τα δύο.
Είναι πραγματικά... και είναι περίεργο, να περπατάς εδώ
και να βλέπεις τα σετ στα οποία ήμασταν παιδιά
που αντιμετώπιζαν τα πάντα με τον βαθμό σεβασμού
τα παιδιά αντιμετωπίζουν τα πράγματα όταν ήμασταν εκεί και διασκεδάζαμε.
- Ναι. - Είναι περίεργο.
Περνάω περίεργες, νοσταλγικές στιγμές.
Θυμάσαι το χάμστερ μου;
Θυμάται κανείς το χάμστερ μου;
- Ναι. - Η Μίλι.
Ναι. Δεν θυμόμουν το όνομα του χάμστερ.
- Συγγνώμη. - Ναι.
Είναι εντάξει. Αναπαύσου εν ειρήνη, Μίλι.
Θυμάμαι ότι είχες ένα χάμστερ
και να ζηλεύεις αόριστα που είχες ζώο
- στα γυρίσματα μαζί σου. - Του έφτιαξαν ένα φέρετρο.
- Το ξυλουργικό τμήμα. - Το έκαναν, ναι.
Όταν πέθανε η Μίλι, οι σκηνογράφοι έχτισαν
για εκείνη ένα ξύλινο φέρετρο κατά παραγγελία
που είχε βελούδο στο εσωτερικό του.
Ήταν όμορφο.
Και είχε χαραγμένο το όνομά της
επειδή εγώ ήμουν εκτός εαυτού.
Κάναμε κηδεία;
Νομίζω ότι είπαμε λίγα λόγια.
Συνέχισα να θέλω να σηκώσω τη νεκρή Μίλι και
να χαϊδέψω και να αγγίξω τη νεκρή Μίλι.
Και αυτός έλεγε «Έμμα...
Η Μίλι πρέπει να μείνει στο φέρετρο τώρα».
Έχω ξεχάσει τόσα πολλά από αυτά.
Δεν φαίνεται να έχει περάσει πολύς καιρός.
Ξέρω.
Όλοι εξακολουθούμε να φαινόμαστε καλύτερα από ό,τι στον επίλογο.
Το οποίο είναι υπέροχο. Όπως τα έχουμε καταφέρει πριν από αυτό.
- Τσάντα; - Ναι.
Πουλόβερ;
Ήμουν όλος μέσα σε ένα χοντρό κοστούμι.
- Ναι, ήμουν πολύ, ήμουν... - Νομίζω ότι κάπως...
Ναι, το καταφέρατε.
Έλεγες «Δώσε μου το γεμάτο, δώσε μου...».
Το έκανα, ναι. Δώσε μου τα πάντα.
Ναι, μπήκες όλα μέσα.
- Ναι. - Ήμουν τόσο περήφανος για σένα.
Κανείς άλλος δεν μπορεί πραγματικά να καταλάβει ακριβώς
αυτό που ζήσαμε. Είναι ένα πολύ μοναδικό πράγμα.
Σκεφτείτε ότι ο Ντέιβιντ Γειτς μας περιέγραφε ως αστροναύτες.
Γιατί κανείς άλλος δεν το έχει βιώσει πραγματικά αυτό σε αυτή την κλίμακα.
Και θα είμαστε για πάντα δεμένοι με αυτό.
Μερικές από τις πιο γλυκές αναμνήσεις που έχω
από τους τρεις μας είναι μόνο ο καθένας μας
γνωρίζοντας ότι χρειαζόμασταν να φροντίζουμε ο ένας τον άλλον
με μικρούς τρόπους.
Απλώς από την άποψη ότι κάνει πολύ κρύο.
Σαν να είμαστε όλοι μαζί... θα είμαστε όλοι μαζί
ή την έχουμε βάψει.
Είσαι καλά, Νταν, αν με πάρει ο ύπνος πάνω σου,
όπως, ενδιάμεσα σε αυτήν την άποψη, επειδή είμαι τόσο κουρασμένη ή...
Νομίζω ότι όλοι έχουμε αποκοιμηθεί σε διάφορα
όπως ο ένας πάνω στον άλλον.
Σε μερικούς από τους πιο μεγαλειώδεις καθεδρικούς ναούς
στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Το επίπεδο εμπιστοσύνης που είχα
και ότι φτιάξαμε αυτά τα 10 χρόνια ήταν σαν,
αν κάναμε ένα κόλπο,
πίστευα ότι κάποιος από εσάς θα με έπιανε.
Νιώθω τέτοιου είδους εμπιστοσύνη
και αυτό χρειάζεται, ξέρετε,
υπάρχουν πολύ λίγα περιβάλλοντα εργασίας
όπου έχετε τόσο πολύ χρόνο για να το φτιάξετε.
Και ήταν σαν μη λεκτικό. Όπως ήταν,
ήταν σαν να μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε οι τρεις μας
χωρίς καν να χρειάζεται να πούμε τίποτα.
Απλώς ξέραμε τι έπρεπε να γίνει.
Ήμασταν πολύ δυνατοί ο ένας για τον άλλον.
Πρέπει να αλλάξουμε.
Πώς, Ερμιόνη;
Μη ανιχνεύσιμο ξόρκι επέκτασης.
Είσαι καταπληκτική.
Πάντα αυτός ο τόνος της έκπληξης.
Αυτές οι ταινίες είχαν μια πολύ διαφορετική αίσθηση.
Ήμασταν μακριά από το Χόγκουαρτς.
Πολλές φορές κάναμε κάμπινγκ σε διάφορα μέρη.
Ο τόνος ήταν πολύ πιο σκοτεινός.
Ένιωσα σαν να ήταν μια διαφορετική ταινία.
Ο Ντάμπλντορ σε στέλνει για να βρεις όλους αυτούς τους Πεμπτουσιωτές,
αλλά δεν σου λέει πώς να τα καταστρέψεις;
Είναι πολύ αναζωογονητικό, νομίζω,
Γιατί όλοι πρέπει να κάνουμε μερικά πολύ πιο σοβαρά πράγματα.
Και ήταν μια πραγματική ευκαιρία
για να εμβαθύνουμε με αυτούς τους χαρακτήρες.
Έρχεσαι ή μένεις;
Σας είδα το άλλο βράδυ.
Ρον, αυτό δεν είναι τίποτα.
Ρον...
Η σκηνή που νόμιζα ότι θα ήταν πολύ άβολη
και δεν ήμουν καθόλου σίγουρη,
ήταν που κάναμε το χορό μας.
Ναι.
Είναι μια από τις αγαπημένες μου σκηνές από ολόκληρη τη σειρά,
επειδή το επίπεδο εξοικείωσης που έχουμε...
Σε εκείνο το σημείο, δεν σκέφτηκα
αν θα μπορούσα να είχα κάνει μια τέτοια σκηνή με έναν άλλο ηθοποιό.
Λοιπόν, είναι επίσης μια ενδιαφέρουσα σκηνή γιατί όπως,
πρώτα απ 'όλα, κάναμε ταινίες με τον Χάρι Πότερ.
Και μετά στην τελευταία ταινία, ήρθε ο σκηνοθέτης και είπε:
«Τι λέτε να χορεύετε Νικ Κέιβ για πέντε λεπτά;».
Λέμε, "Περίμενε, σε ποια ταινία δουλεύουμε;".
Όπως, "Τέλεια, αλλά εντάξει."
Λέγονται τόσα πολλά στη σκηνή.
Ήταν ανείπωτο. Μου άρεσε αυτό.
Και επίσης με τον ίδιο τρόπο που για τους χαρακτήρες,
πρέπει να περάσουν μια στιγμή διασκέδασης.
Νιώθω σαν εσύ κι εγώ να περάσαμε μια στιγμή διασκέδασης.
- Ναι, σίγουρα. - Το οποίο και εμείς...
Χρειάζεται σε εκείνο το σημείο.
- Ξέρεις; - Ναι απολύτως.
Μικρέ ηλίθιε προδότη. Δεν υπάρχει κανένας που να μπορούμε να εμπιστευτούμε;
Υπήρχε αυτό, όπως... εκείνη η σκηνή στην τελευταία ταινία
όπου ήταν σαν να τρέχαμε μέσα στο δάσος.
Κάναμε αγώνα μέσα στο δάσος
προσπαθώντας να μην μας πιάσουν οι Κεφαλοκυνηγοί.
Και πάμε!
Λοιπόν, τι περιμένεις; Πιαστους.
Ειλικρινά, θυμάμαι εγώ και η Έμμα
να γινόμαστε απίστευτα ανταγωνιστικοί...
Γελοία ανταγωνιστικοί.
Για το ποιος θα έτρεχε πιο γρήγορα.
Δωσε μου πέντε. Αυτό ταρακούνησε!
Νιώθω ότι ο Ρούπερτ ήταν πάντα,
τύπος του «Κάνε ό,τι σου αρέσει».
Ήταν σαν, «Κάνε ότι θες».
- Ναι... - Είμαι εδώ.
Για μένα το τρέξιμο είναι κόλπο,
το περπάτημα είναι κόλπο.
Δεν μου αρέσει καθόλου,
βλέποντας πολλές σκηνές του εαυτού μου σε αυτό,
αλλά σας έχω παρακολουθήσει εσάς τους δύο και νομίζω ότι είστε υπέροχοι.
Θυμάμαι όμως ότι ήταν πολύ γλυκό.
Θυμάμαι πραγματικά ότι οι τρεις μας λέγαμε ο ένας στον άλλο
ότι κάναμε καλή δουλειά ή ότι είχαμε κάνει καλά μια σκηνή.
Ειδικά επειδή ξεκινήσαμε νέοι
και πραγματικά δεν ξέραμε τι κάναμε.
Έτσι ώστε όταν θα δούμε ο ένας τον άλλον
να δουλεύουμε, θα πούμε "Ω, ωραία."
- Αυτό ήταν... αυτό ήταν ωραίο. - Ναι, «Μπράβο».
Όπως, ναι, αυτό ήταν... Υποθέτω ότι όλοι γινόμαστε καλύτεροι.
- Το τσάκισε. - Εξαιρετική. Μπράβο.
- Ναι ναι. - Εννοώ.
Προφανώς, το να φιλιόμαστε ήταν το πιο τρομακτικό πράγμα...
οποιοσδήποτε από τους δύο...
- Ναι. - Που έπρεπε ποτέ να κάνω.
Είμαι η Ερμιόνη Γκρέιντζερ.
Και εσύ;
- Είμαι ο Ρον Ουέσλι. - Χάρηκα.
Είναι Λεβιόσα, όχι Λεβιοσά.
Είναι εφιάλτης, ειλικρινά.
Δεν είναι περίεργο που δεν έχει φίλους.
Νομίζω ότι σε άκουσε.
Απλώς δημιουργήθηκαν τόσα πολλά για όλη τη σειρά.
Οκτώ ταινίες.
Λατρεύω το ειδύλλιο του Ρον και της Ερμιόνης
και ο τρόπος με τον οποίο αυτό ακριβώς απομακρύνεται
από την ιστορία συνεχώς.
Αυτή η σχέση ήταν τόσο συγκρατημένη για τόσο καιρό.
Έχεις λίγη οδοντόκρεμα.
Ο Σλάγκχορν κάνει χριστουγεννιάτικο πάρτι, ξέρεις.
Και πρέπει να φέρουμε κάποιον.
Υποθέτω ότι θα πας με τον ΜακΛάγκεν;
Το κοινό ήταν απελπισμένο να δει αυτούς τους δυο να φιλιούνται.
Βασικά, θα πήγαινα με σενα.
Αλήθεια;
Υπάρχει μια σκηνή που πρέπει να είναι ωραία και γλυκιά.
Θα μιλήσουμε μόλις το διαβάσετε.
Γιατί θα κάνουμε το φιλί αυτή την εβδομάδα
- ανάμεσα στον Ρον και την Ερμιόνη. - Τι;
Το φιλί μεταξύ του Ρον και της Ερμιόνης στο...
Αυτή την εβδομάδα;
Στη Κάμαρα με τα Μυστικά.
Σε αυτή τη στιγμή του ασυνήθιστου κινδύνου,
γυρίζουν ο ένας στον άλλον και μετά απλώς φιλιούνται.
Περιμέναμε επτά ταινίες για αυτό.
Μίλησα και στους δύο στα τρέιλερ τους,
να είναι και οι δύο άνετοι.
Ήταν σχεδόν σαν να τους προετοιμάζω για ένα μεγάλο αθλητικό γεγονός.
Ξέρετε, λέγοντας, «Εντάξει παιδιά, μπορείτε να το κάνετε αυτό.
Θα είναι υπέροχο.».
Ήταν γραφτό να είναι δραματικό.
Γιατί εσύ κι εγώ καταστρέψαμε το Πεμπτουσιωτή.
- Συνεχίσαμε να γελάμε. - Ναι.
Και φοβήθηκα πολύ
ότι δε θα τα καταφέρουμε γιατί...
Δεν μπορούσαμε να το πάρουμε στα σοβαρά.
Δεν το έκανα καλύτερο γιατί μου είπαν
είναι σημαντικό ότι πρέπει να είμαι ένας απόλυτος μαλάκας
«Θα έρθω στα γυρίσματα και θα σας δω να φιλιέστε».
Λοιπόν, όλοι ήθελαν να είναι στα γυρίσματα για αυτό.
Γιατί όλοι έλεγαν: «Θα είναι καλό, παιδιά».
- Σαν να χρειαζόμαστε... - Λυπάμαι γι' αυτό, παιδιά.
Ήξερα ότι θα έπρεπε να είμαι αυτή που θα το κάνω
για να γίνει αυτή η λήψη
επειδή ο Ρούπερτ δεν θα το έκανε, οπότε έπρεπε απλώς να το κάνω.
Να μην πάρουμε αιχμαλώτους.
Χρειαζόμουν σαν... ορμή για να τον φιλήσω.
Και του Ρούπερτ, θα μπορούσα σχεδόν από την πρώτη φορά...
Είδα το πρόσωπο του Ρούπερτ να εκρήγνυται από έκπληξη,
γιατί σκέφτηκε, «Είναι μόνο η πρώτη λήψη».
Κάπως νομίζω ότι έχω μπλακ άουτ. Απλά θυμάμαι
το πρόσωπό σου πλησιάζει όλο και πιο κοντά στο δικό μου.
Κάθε φορά που μιλάς για αυτό,
το κάνεις να ακούγεται σαν ένα πραγματικό σόου τρόμου
στο κεφάλι σου.
Δεν ήταν τόσο κακό. Ξέρω.
Το να φιλάς τον Ρούπερτ είναι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα
που έπρεπε ποτέ να κάνω.
Απλά το ένιωσα λάθος,
τόσο λάθος σε κάθε επίπεδο
γιατί ο Νταν, ο Ρούπερτ και εγώ είμαστε σαν αδέρφια.
Και οι τρεις μας, νομίζω, νιώσαμε τόσο ταιριαστοί
στο πόσα σήμαινε για εμάς.
Θυμάμαι τη σκηνή όταν λέγατε, «Όχι, παιδιά,
Είμαι αυτός που πρέπει να πάω μόνος μου
σε αυτό... αυτό».
Και σου έδωσα την αγκαλιά για να σε αποχαιρετήσω.
- Θα έρθω μαζί σου. - Όχι, σκοτώστε το φίδι.
Ήξερα ότι αποχαιρετούσα τη σειρά.
Ήξερα ότι σε αποχαιρετούσα.
Και έπρεπε απλώς να φέρω στην επιφάνεια
πώς ένιωσα πραγματικά που όλο αυτό έφτασε στο τέλος.
Ναι.
Είναι μια πολύ βιβλική εικόνα,
η μεταφορά του Χάρι στη γέφυρα.
Αν ρωτήσετε τη Τζο ή οποιονδήποτε ασχολείται βαθιά με αυτό,
απλά θα πουν ότι είναι η μάχη μεταξύ καλού και κακού.
Είναι τόσο απλό.
Οφείλω τόσα πολλά στον Νέβιλ ως χαρακτήρας.
Ήμουν πολύ ντροπαλός, δεν θα...
Δεν θα μιλούσα ποτέ στην τάξη.
Δεν θα σήκωνα το χέρι μου για τίποτα
γιατί ήμουν πολύ σαν κι αυτόν.
Η υπέροχη ιστορία του Νέβιλ είναι ότι είναι ο πρωταθλητής.
Αυτό το υπέροχο κομμάτι στο τέλος.
Αυτή η υπέροχη ομιλία του Μάθιου, ξέρετε.
Το καλό πρέπει να επικρατήσει, φυσικά.
Δεν πειράζει που έφυγε ο Χάρι.
Πάψε, Νέβιλ.
Άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα.
Χάσαμε τον Χάρι απόψε.
Είναι ακόμα μαζί μας, εδώ μέσα.
Δεν πέθανε μάταια.
Αλλά αυτό που έκανε ο Χάρι Πότερ για μένα,
και ως ιστορία και ως ηθοποιός σε αυτήν...
Αλλά εσύ θα πεθάνεις.
Ήταν ότι με βοήθησε να βρω πρώτα αυτό που δεν είμαι.
Η καρδιά του Χάρι χτύπησε για εμάς. Για όλους εμάς.
Το οποίο, λοιπόν, κατ' επέκταση, βρήκε αυτό που είμαι.
Ανατινάξιους!
Κοιτάμε στο βιβλίο, την τελική αναμέτρηση
ανάμεσα στον Βόλντεμορτ και τον Χάρι.
Γίνεται στη Μεγάλη Τραπεζαρία
με ένα τεράστιο κοινό να παρακολουθεί.
Και ήθελα πολύ κάτι πιο γήινο και πιο έντονο
και πιο σπλαχνικό από αυτό.
Γιατί αυτοί οι δύο αντίπαλοι σχεδόν ενώθηκαν
πνευματικά, αν θέλετε, με αυτόν τον περίεργο, φρικτό τρόπο.
Σκέφτηκα, δεν θα ήταν υπέροχο
αν ο Νταν απλά άρπαζε τον Ραλφ και τον τραβούσε από τον πύργο;
Έλα, Τομ, ας το τελειώσουμε όπως το ξεκινήσαμε.
Μαζί.
Καθώς εμφανίζονται, συγχωνεύονται
αυτή τη βαθιά σύνδεση που θα είχαμε
περνώντας μέσα από τις ιστορίες και τις ταινίες,
θα οραματιζόσασταν εκείνη τη στιγμή
πριν πέσουν στην αυλή.
Θυμάμαι ότι ήμουν αρκετά σωματικά κουρασμένος.
Βάζουμε τα πάντα σε αυτό.
Ήμασταν εξαντλημένοι, νομίζω, στο τέλος.
Κάναμε γυρίσματα κρύους μήνες
και οι ουρανοί ήταν γκρίζοι.
Ο πήχης μου σφίχτηκε τόσο πολύ
γιατί αυτό το πράγμα, αυτό το τρέχον ρεύμα μέσα σου,
θα έπρεπε να...
σπρώξεις πίσω σε αυτόν.
Εκτός από τη φυσική πρόκληση της δημιουργίας των ταινιών,
υπήρχε αυτή η μικρή πίεση σκέψης,
«Εσύ είσαι αυτός που θα το τελειώσει.
Πρέπει να βγει ψηλά. Πρέπει να έχει νόημα.
Πρέπει να έχει απήχηση. Πρέπει να αποδώσει».
- Ποια είσαι; - Γεια σας, είμαι η Έμα Γουάτσον
και παίζω το ρόλο της Ερμιόνης Γκρέιντζερ.
- Είμαι τρομοκρατημένος. - Οχι, ποτέ.
- Τι; - Δεν πειράζει.
Προτιμάς να μη σε βλέπουν έτσι;
- Ναι. - Γιατί;
Γιατί δεν του αρέσει το κλιπ στα μαλλιά του.
- Ναι. - Κύριε Ράντκλιφ.
Κάμερα, αχ!
Είσαι από τον Τύπο;
Είμαι από τον Τύπο, ακριβώς. Πως το ήξερες;
Είναι η πρώτη σου μέρα. Πώς νιώθεις;
Αισθάνεται απολύτως φανταστικό.
Είσαι ενθουσιασμένη;
Πάρα πολύ. Δεν μπορώ να περιμένω.
Μετά από όλη αυτή την προετοιμασία, επιτέλους συμβαίνει.
Εντάξει, επιστρέψτε στη δουλειά. Οι άνθρωποι πρέπει να σας περιποιηθούν.
- Ναι. - Σωστά.
Τι σκέφτεσαι όταν το σκέφτεσαι τώρα, Ρουπ;
Καθώς κοιτάς πίσω στο...
όπως, για μένα, είναι πολύ καλές αναμνήσεις.
Λοιπόν, τι είναι για εσάς;
Είμαι πολύ περήφανος που ήμουν μέρος τους.
Νομίζω ότι προς το τέλος ήταν κάπως περίεργη στιγμή,
ειδικά το είδος του φινιρίσματος.
Ένιωσα ότι έχασα τη μπάλα
του ποιος ήμουν και ποιος ήταν ο χαρακτήρας.
Δεν ήξερα πραγματικά πού τελείωνε ο χαρακτήρας ή πού ξεκινούσα εγώ.
Ναι, υπήρχαν κάποια πράγματα που μου άρεσαν,
ποιος είμαι;
Όπως, τι μου αρέσει να κάνω;
Τι είναι σημαντικό για μένα;
Ήταν περίεργα πράγματα.
Ακόμα και το όνομά μου δεν έμοιαζε με το όνομά μου.
- Ναι. - Ένιωσα μόνο εγώ
ότι ήξερα πραγματικά να κάνω μόνο ένα πράγμα;
- Ναι. - Ήξερα πώς να παίζω τον Ρον.
Ο Ρον ήταν ο αγαπημένος μου χαρακτήρας,
οπότε ήταν τόσο ωραίο να είμαι αυτός στην ταινία.
Είναι σχεδόν σαν να κάναμε
τη πιο ακραία μορφή μεθοδικής υποκριτικής.
Θα έπρεπε να τελειώσει κάποια στιγμή.
Δεν θα το κάναμε αυτό για πάντα.
Όπως νιώθω τώρα για μένα,
σαν να σας βλέπω εδώ, να είχα χρόνο χωριστά...
Επιτρέψτε μου να προσπαθήσω να μην συγκινηθώ.
Νιώθω σαν να είσαι ένας πυλώνας της ζωής μου.
Αυτό είναι ένα πολύ συντριπτικό πράγμα,
γιατί σε έχω δει να μεγαλώνεις.
Έχουμε δει ο ένας τον άλλον να μεγαλώνει.
Μεγαλώσαμε μαζί.
Είμαστε οικογένεια. Πάντα θα είμαστε.
Δεν χρειάζεται να βλέπουμε τον καθένα... ω, Θεέ μου.
Παρόλο που δεν βλεπόμαστε συνέχεια.
Είναι ένας ισχυρός...
ένας ισχυρός δεσμός που θα έχουμε πάντα.
Και θα είμαστε πάντα μέρος της ζωής του άλλου.
- Χαίρομαι πολύ που σε βλέπω. - Κι εγώ χαίρομαι που σε βλέπω.
Σ'αγαπώ.
Ως φίλος.
Για να είμαστε σαφης.
Για όσους παρακολουθούν.
Αλλά είναι αλήθεια. Υπάρχει τόση αγάπη.
Ω, ευχαριστώ, Ρούπς.
Όταν είστε έτοιμοι, και πάμε!
Όταν τελειώναμε όλοι αυτές τις τελευταίες σκηνές,
ένα από τα τελευταία πλάνα που κάναμε σε όλο το γύρισμα...
Βουτούσαμε μπροστά από την κάμερα
για να προσγειωθούμε σε αυτό το τεράστιο χαλάκι πρόσκρουσης.
Αυτή η λήψη τα τελείωσε όλα, αυτή η λήψη.
Ο Χάρι πηδούσε σε μια καμινάδα.
Ήταν μια μεταφορά για αυτό που στην πραγματικότητα συνέβαινε.
Έπρεπε να πηδήξουμε σε ένα χαλάκι, βασικά,
για να ταξιδέψουμε σε έναν άλλο κόσμο.
Η συγκίνηση όλων ήταν απίστευτα απτή
και για τους ανθρώπους που τους υποστήριξαν
και ήταν εκεί για αυτούς καθ' όλη τη διάρκεια.
Όλοι όσοι τους είχαν δει να μεγαλώνουν.
Την τελευταία μέρα τα έχασα.
Θέλω να πω, θυμάμαι ότι όλοι μας να αγκαλιάζουμε ο ένας τον άλλον.
Ήμασταν και οι τρεις μας εντελώς συντετριμμένοι.
Νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά που επιτρέψαμε στον εαυτό μας
ακόμη και να επεξεργαστούμε ή να συνειδητοποιήσουμε πως το είχαμε κάνει.
Τα είχαμε καταφέρει.
Είναι τόσο ριζωμένο μέσα μου,
σαν να μετράω τη ζωή μου με αυτές τις ταινίες.
Έτσι είναι σαν, "Ω, πότε πέρασες τις εξετάσεις οδήγησης;".
Κι εγώ απλά λεω "Τάγμα του Φοίνικα".
Κάθε μέρος της ζωής μου συνδέεται με τον Χάρι Πότερ.
Όταν συναντώ ανθρώπους που η σειρά είναι πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής τους,
όπως, ένα μέρος της ταυτότητάς τους,
αυτό, ναι, σε κάνει πραγματικά περήφανο.
Υπάρχει κάτι για τον Χάρι Πότερ
που κάνει τη ζωή πιο πλούσια.
Όπως, όταν τα πράγματα γίνονται πραγματικά
σκοτεινά και οι καιροί είναι πραγματικά δύσκολοι,
οι ιστορίες μας δίνουν μέρη που μπορούμε να πάμε
όπου μπορούμε να ξεκουραστούμε και να αισθανόμαστε συγκρατημένοι.
Δεν νομίζω ότι εκτίμησα πλήρως την εμβέλεια
που είχαν αυτές οι ταινίες όταν ήμασταν σε αυτές.
Ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν πει πράγματα όπως,
«Αυτές είναι οι μόνες ταινίες που είδαμε μαζί με τον πατέρα μου.
Και όπως, παρακολουθούμε μαζί τον Χάρι Πότερ... Αυτό ήταν το θέμα μας».
Είναι καταπληκτικό να είσαι ένα μικρό κομμάτι αυτού.
Και απλώς βλέποντάς το να ξαναζωντανεύει, βρίσκοντας νέα μέσα,
όπως το θεατρικό σόου, τα "Φανταστικά Ζώα και Που Βρίσκονται".
Είναι απλώς να ζεις για πάντα,
και είναι καταπληκτικό να το βλέπεις.
Δεν υπάρχει τίποτα σαν τις ιστορίες του Χάρι Πότερ.
Οι ιστορίες που λέγονται μέσα τους,
τα ταξίδια των μεμονωμένων χαρακτήρων.
Απλώς νομίζω ότι έχει τέτοια
μεταμορφωτική επίδραση στους ανθρώπους.
Αυτό είναι μαγεία.
Είναι όμορφα εδώ.
Κάθε παιδί αναρωτιέται πώς θα ταιριάξει.
Και είναι ένα επικό ταξίδι που κάθε παιδί συνεχίζει.
Ο Ντόμπι θα είναι πάντα εκεί για τον Χάρι Πότερ.
Είναι πολύ εμπνευσμένο για τους νέους να σκεφτούν,
«Ω, θα μπορούσα να είμαι εγώ εκεί που έχω εκείνη τη στιγμή αμφιβολίας
ή αυτή τη διαμάχη με τους γονείς μου».
Μείνετε κοντά μου.
Μέχρι το τέλος.
Δημιούργησα έναν υπέροχο κόσμο για να είσαι μέρος του.
Και είναι ένας όμορφος κόσμος.
Στην υγειά του Χάρι.
Χάρι.
Και αυτό το κάνει τόσο βαθιά θεραπευτικό
και το καλό είναι ότι είναι φτιαγμένο
για άτομα που νιώθουν μοναξιά,
νιώθουν ότι ανήκουν.
Μην της το δώσεις, Χάρι.
Οι περισσότεροι από τους φαν που έρχονται και με χαιρετάνε
δεν είχαν γεννηθεί καν όταν κάναμε εμείς τις ταινίες.
Έτσι νιώθεις λίγο μεγαλύτερος και πολύ ευγνώμων...
που η ιστορία έχει περάσει και στις επόμενες γενιές.
Εκπαιδεύεσαι για μπαλαρίνα, Πότερ;
Ένα από τα πράγματα που ήταν μοναδικά στον Χάρι Πότερ,
εκτός από την απίστευτη φαντασία των κόσμων
και χαρακτήρων που δημιούργησε η Τζ.Κ. Ρόουλινγκ,
ήταν το γεγονός ότι βλέπεις μικρά παιδιά να ενηλικιώνονται
και βλέπουμε όλο αυτό το ταξίδι στις ταινίες.
Δεν νομίζω ότι το έχουμε ξαναδεί αυτό.
Δεν ξέρω αν θα το ξαναδούμε ποτέ.
Απλώς αισθάνομαι τόσο τυχερή που είμαι μέρος
ενός κόσμου που οι άνθρωποι αγαπούν τόσο πολύ και κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους.
Υπάρχει κάτι σε αυτά...
η φυγή που βρίσκεις.
Η υγιής μορφή της απόδρασης.
Αυτό, νομίζω, είναι κάτι που κάνει ο Χάρι Πότερ.
Και γι' αυτό είναι αυτές οι ιστορίες.
Είναι ένας οδηγός για το πώς να ζεις.
Απλώς πιστεύω ότι είναι το τέλος μιας εποχής.
Είναι δέκα χρόνια από τη ζωή μου.
Τα παιδιά μου μεγάλωσαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, φυσικά.
Αυτός είναι ο Ρόμπι Κολντρέιν, ο καλύτερος Κλειδοκράτορας στο Χόγκουαρτς,
τη τελευταία του μέρα στο Χάρι Πότερ.
Η κληρονομιά των ταινιών είναι, υποψιάζομαι,
ότι η γενιά των παιδιών μου θα τις δείξουν στα παιδιά τους.
Έτσι, θα μπορούσατε να τις παρακολουθήσετε σε 50 χρόνια, εύκολα.
Δεν θα είμαι εδώ, δυστυχώς, αλλά...
Μην το σκέφτεσαι ούτε λεπτό.
Αλλά ο Χάγκριντ θα το κάνει, ναι.
Όπως το σκέφτομαι τώρα,
απλά πραγματικά όμορφες αναμνήσεις.
Το σκέφτομαι πολύ. Ήταν μια υπέροχη εποχή.
Ήταν πραγματικά, ήταν...
ήταν καταπληκτικό.
Απλώς η καλύτερη, πιο εκπληκτική εμπειρία.
Και δεν μπορώ να εξηγήσω πραγματικά...
είναι τόσο καλοί άνθρωποι.
Ήταν τόσο ευγενικοί και...
πήραν και οι δύο την ευθύνη πολύ στα σοβαρά.
Και το εκτιμούσα τόσο πολύ.
Είναι πραγματικά σαν οικογένεια.
Είμαστε τόσο εγγενώς συνδεδεμένοι.
Είναι πολύ σημαντικοί άνθρωποι για μένα.
Το συνεργείο αυτών των ταινιών ήταν απίστευτο.
Υπάρχουν άνθρωποι σε αυτές τις ταινίες που είναι...
είναι θεμελιώδεις για αυτό που είμαι...
Ως άνθρωπος και ηθοποιός.
Νιώθω τόσο τυχερός που βρίσκομαι εδώ που είμαι
και να έχω τη ζωή που έχω
και να μπορώ να συνεργάζομαι με τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζομαι τώρα,
αλλά τίποτα από αυτά δεν είναι δυνατό χωρίς αυτό.
Λοιπόν ναι, ήταν... ήταν πολύ...
ήταν μια πολύ καλή δεκαετία.
Καλώ τον Προστάτη.
Ύστερα από όλα αυτά τα χρόνια;
Πάντα.
@N3krA