Παρακαλώ να τελειώσετε τον Πέρσιβαλ μέχρι την επόμενη φορά.
Ξέρω ότι πολλοί το κάνατε ως προπτυχιακοί, αλλά δε θα βλάψει να το ξεσκονίσετε.
Ευχαριστώ, Στίβεν.
Στον πίνακα του κεντρικού διαδρόμου σας έχω κι ένα σύστημα Φουριέ για προχωρημένους.
Ελπίζω ότι ένας από εσάς ίσως το αποδείξει μέχρι το τέλος του εξαμήνου.
Όποιος το κάνει δε θα κερδίσει μόνο την εκτίμηση μου,
αλλά επίσης δόξα και χρήμα,
αφού το επίτευγμα και το όνομα του θα δημοσιευτούν
στο σημαντικό περιοδικό του ΜΙΤ.
Προηγούμενοι νικητές είναι δαφνοστεφείς νομπελίστες, κάτοχοι βραβείων Φιλντ,
διαπρεπείς αστροφυσικοί και ασήμαντοι καθηγητές του Μ.Ι.Τ.
Λοιπόν, αυτά. Αν έχετε απορίες, είμαι σίγουρος ότι ο Τομ έχει τις απαντήσεις.
- Γεια σου, Γουίλ. - Τι κάνεις, Κίρστεν;
- Καλά. Εσύ; - Καλά.
- Δε μου έκατσε η Κάθυ χθες βράδυ. - Όχι;
- Όχι - Γιατί;
- Δεν ξέρω. Κάθυ! - Τι είναι;
Γιατί δε μου έκανες κανένα από εκείνα τα κολπάκια που μου κάνεις συνήθως;
Άντε γαμήσου, εσύ και η Ιρλανδέζικη μπάμια σου, Τσάκυ.
Σιγά μην άνοιγα τα πόδια μου για το κοφτό μακαρονάκι σου.
- Τράβα σπίτι να το παίξεις μόνος σου. - Κοφτό μακαρονάκι!
Μακαρονάκι!
Της λείπει ένα δόντι, Γουίλ.
Έχει πρόβλημα με την ακμή.
Συν τού ότι, 5 προς 2, ο Μόργκαν θα καταλήξει να την παντρευτεί.
Μετά σου λένε ότι μπορείς άνετα να πηδάς τη μέλλουσα γυναίκα του φίλου σου.
Λάθος. Πού πας;
- Την κάνω. - Άντε γαμήσου. Δεν είναι ούτε 10.
Είμαι κουρασμένος.
Ιρλανδέζικη μπάμια;
Δεν ξέρει τι λέει. Δεν υπάρχει Ιρλανδέζικη μπάμια.
- Έξω! - Μην την πετάς πάνω μου!
Μην παίρνεις θέση στη βάση! Ποια θα είναι;
Θα σε πλακώσω.
Νομίζεις ότι σε φοβάμαι, ρε μαλάκα; Στέκεσαι στην κωλοβάση.
Ο Κέισι δουλεύει πόρτα σ' ένα μπαρ στο Χάρβαρντ την άλλη βδομάδα. Να πάμε.
- Τι να κάνουμε εκεί; - Ξέρω 'γώ.
Να γαμήσουμε τίποτα έξυπνους. Εσύ μάλλον θα ταιριάζεις εκεί.
Παλιοπούστη!
- Τι έγινε; Είσαι ζόρικος; - Έλα!
- Γουστάρεις μάπες; - Έλα, έλα. Αυτό είναι.
- Καθηγητά Λεμπώ; - Ναι;
Σας έχω στις εφαρμοσμένες θεωρίες. Είμαστε όλοι στο φυσικομαθηματικό.
Έλα να σου πω. Είναι Σάββατο!
Εκτός αν θες να βγούμε για ένα ποτό απόψε.
Ίσως. Δεν μπορούσαμε να περιμένουμε μέχρι τη Δευτέρα για να μάθουμε.
- Τι να μάθετε; - Ποιος απέδειξε το θεώρημα.
Σωστό είναι. Ποιος το έκανε;
- Τζακ; - Δεν ήμουν εγώ.
- Νέμες; - Με τίποτα.
- Έλα, Τζόι Μακ! - Μπίλυ, σηκώθηκε ο ΜακΝαμάρα.
Έλα, μικρέ!
- Τρέξε, Τζόι! Τρέξε! - Μ' αρέσει ο πίτσερ!
Χτύπα την ελαφρά, Μακ! Μπράβο! Αυτός είσαι! Την τρίτη, Μακ, την τρίτη!
- Ωραίο χτύπημα. - Τέιλορ, σήκω!
Μόργκαν, ποια είναι αυτή με το ριγέ παντελόνι; Ωραίο κώλο έχει.
- Ναι, πολύ ωραίος κώλος. - Με ποιον είναι;
Είναι εκείνος ο κωλο-Ιταλός. Σιχαμένος καριόλης. Ο Γουίλ τον ξέρει.
- Τον ξέρεις; - Ναι, ο Κάρμαϊν Σκαρπάγκλια.
Μ' έσπαγε στο ξύλο στο νηπιαγωγείο.
- Αυτός; - Ναι.
Βαρέθηκα. Πάμε να φάμε τίποτα.
Τι έγινε, Μόργκαν; Δε θα πας να της μιλήσεις;
Γάμησε την.
- Την έτρωγα μια σαντουιτσάρα. - Πάμε στο Κέλυ'ς.
Μόργκαν, δεν θα πάω στο Κέλυ'ς επειδή εσύ γουστάρεις τη σερβιτόρα.
- Θέλουμε ένα τέταρτο να πάμε. - Τι θα κάνουμε; Έχουμε μήπως δουλειά;
Διπλό μπέργκερ;
Τσακ, πήρα ένα διπλό μπέργκερ.
Θα σκάσεις; Ξέρω τι παράγγειλες. Ήμουν μπροστά.
- Τότε δώσ' μου το κωλομπέργκερ μου. - Τι εννοείς, "σου"; Εγώ το πλήρωσα.
Μόργκαν, πόσα λεφτά έχεις πάνω σου;
Είπα ότι θα χαλάσω όταν πάρω τη γρανίτα. Το είπα πριν, όταν σταματήσαμε.
Γιατί δε μου δίνεις το μπέργκερ μου και δεν κόβεις τις μαλακίες;
Εντάξει, δώσ' μου τα 16 σεντς που έχεις πάνω σου τώρα για να το καπαρώσεις.
Ορίστε. Θα το βάλω εδώ πάνω. Θα σε βάλουμε σε πρόγραμμα.
Κάθε μέρα θα φέρνεις 6 σεντς. Στο τέλος της βδομάδας θα το πάρεις.
- Θα συνεχίσεις τις μαλακίες; - Τι είμαι; Η Κοινωνική κωλοΠρόνοια;
Νομίζω ότι πρέπει να δημιουργήσεις ένα καλό πιστωτικό όριο.
Όπως αγόρασες τον καναπέ σου. Πληρωμή με δόσεις.
Θυμάσαι που η μάνα σου έδινε $10 κάθε μέρα για έναν χρόνο;
Τελικά πήρε τον καναπέ της.
- Θα μου το δώσεις τώρα, σε παρακαλώ; - Πάρε το διπλό κωλομπέργκερ σου.
Περίμενε, Τσακ.
- Για κόψε λίγο. - Ποιος είναι;
- Δεν είδα ακόμα. - Καριόλα!
- Ναι, εσύ, πουτανάκι! - Βούλωσε το!
- Πάμε να φύγουμε. - Τι αρπάζεσαι;
Έλα να μου τον γλείψεις!
Αυτός που είδαμε πριν ένα τέταρτο στο πάρκο. Έπρεπε να τον πλακώσουμε τότε.
- Τώρα τρώμε. - Σκάσε, Μόργκαν, θα έρθεις.
- Δεν έρχομαι. - Μην έρχεσαι.
Θα έρθεις, Μόργκαν.
Άκου. Αν δε βγεις τώρα, όταν τελειώσω μ' εκείνους, μετά θα πλακώσω εσένα.
Κάρμαϊν, εγώ είμαι. Ο Γουίλ. Με θυμάσαι; Πηγαίναμε μαζί νηπιαγωγείο.
- Πάμε, φίλε! - Πάτα του το κεφάλι!
Ξάπλωσε τον κάτω! Σταμάτα αυτό το αρχίδι!
Ψόφα, καριόλη!
- Κάρτερ! - Έλα!
Γουίλ! Γουίλ, έλα! Έλα!
Γουίλ, έλα. Πάμε να φύγουμε.
- Ήρεμα, φίλε, ήρεμα - Ευχαριστώ που ήρθατε, παιδιά.
- Έλα ΄δώ. - Ώπα, ώπα!
Γαμώτο!
Αυξηθήκατε αρκετά, ή μήπως είναι ιδέα μου;
Σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω ότι ήρθατε όλοι για να με ακούσετε να δίνω διάλεξη.
Μάλλον, να εξακριβώσετε την ταυτότητα του μυστηριώδους μάγου των μαθηματικών.
Οπότε, χωρίς άλλη καθυστέρηση, εμφανίσου σιωπηλέ κατεργάρη και λάβε το βραβείο σου.
Συγγνώμη που απογοητεύω τους θεατές μου, αλλά...
φαίνεται ότι δε θα έχουμε αποκάλυψη ταυτότητας σήμερα.
Ωστόσο, οι συνάδελφοι μου κι εγώ συσκεφθήκαμε,
και αυτή τη στιγμή υπάρχει στον πίνακα ένα πρόβλημα
που μας πήρε πάνω από δύο χρόνια να το αποδείξουμε.
Άκου, λοιπόν... Μας πέταξες το γάντι
αλλά η σχολή απάντησε και απάντησε με σθένος.
- Γεια. - Πότε είναι η παραπομπή;
Την άλλη βδομάδα.
- Συγγνώμη. - Τι κάνεις εκεί;
Αυτό είναι εργασία. Δεν μπορείς να κάνεις γκράφιτι εδώ.
- Μη φεύγεις! - Άντε γαμήσου!
Α, εσύ είσαι πνευματώδης. Πώς σε λένε;
Θεέ μου.
Σωστό φαίνεται.
Γουίλ, πόσο χαζός πρέπει να είσαι για να σε απολύσουν απ' αυτή τη δουλειά;
Δηλαδή, πόσο δύσκολο είναι να σκουπίζεις;
Μιτς, από τέτοια δουλειά απολύθηκες.
Απολύθηκα γιατί η διεύθυνση έκανε αναδιάρθρωση.
Ναι, αναδιάρθρωση του αριθμού των ηλιθίων που εργάζονταν γι' αυτούς.
Σκάσε. Σ' έχουν στείλει περισσότερες φορές κι από γράμμα, μαλάκα.
- Τουλάχιστον, εγώ έχω δουλειά τώρα. - Ναι.
- Γιατί σε απολύσανε, Γουίλ; Για πες. - Η διεύθυνση έκανε αναδιάρθρωση.
- Ο θείος μου μπορεί να σε πάρει στην οικοδομή. - Μπορεί να το κάνει;
- Με δουλεύεις; Σε ρώτησα χθες. - Και σου είπα "όχι" χθες.
- Τι γίνεται, Κέις; - Τι γίνεται, μεγάλε;
Ας κάτσουμε εδωπέρα.
Αυτό είναι μπαρ του Χάρβαρντ, ε;
Νόμιζα ότι θα υπήρχαν εξισώσεις στους τοίχους.
Ένα μεγάλο ποτήρι απ' την καλύτερη λάγκερ που έχετε.
Διάλειμμα. Θα πάω να την πέσω σ' εκείνα τα μωρά του Χάρβαρντ εκεί στο μπαρ.
- Θα κάνω παιχνίδι. - Κάνε τίποτα και για εμάς.
- Γεια. - Γεια.
- Γεια σου, τι κάνεις; - Καλά.
- Έρχεστε... - Συχνά εδώ;
Αν έρχομαι εδώ; Καμιά φορά. Έρχομαι, ξέρεις, πού και πού.
- Εδώ σπουδάζεις; - Ναι.
- Μπράβο. Νομίζω ότι έχουμε κοινό μάθημα. - Α, ναι;
- Ποιο μάθημα; - Ιστορία.
- Μπορεί. - Ναι, νομίζω ότι αυτό ήταν.
Δεν είναι απαραίτητο... Μπορεί να μη με θυμάσαι. Ξέρεις, μ' αρέσει εδώ.
Επειδή έρχομαι δε σημαίνει ότι είμαι και ιδιοφυΐα.
- Είμαι πολύ έξυπνος. - Γεια.
- Ωπ! Πώς πάει; Τι λέει; - Καλά. Εσύ τι κάνεις;
- Θέλεις... - Ποιο μάθημα είπες ότι ήταν;
- Ιστορία. - Ιστορία. Ναι.
Απλώς Ιστορία; Θα πρέπει να ήταν γενικό μάθημα, ε;
- Ναι. Ήταν γενικό. - Μάλιστα.
Να πας. Είναι ωραίο μάθημα. Θα είναι ωραίο τμήμα.
Εσένα πώς σου φάνηκε;
Ξέρεις, ειλικρινά, βρήκα το μάθημα, ξέρεις, μάλλον στοιχειώδες.
Στοιιχειώδες. Δεν αμφιβάλλω.
- Ναι. - Το θυμάμαι αυτό το μάθημα.
Ήταν ακριβώς πριν το μεσημεριανό διάλειμμα.
Κλαρκ, φύγε.
- Χαλάρωσε. - Φύγε.
Διασκεδάζω με τον καινούριο φίλο μου.
- Υπάρχει πρόβλημα; - Όχι, όχι. Κανένα πρόβλημα.
Απλώς ήλπιζα ότι θα μπορούσες να με διαφωτίσεις στην εξέλιξη
της οικονομίας της αγοράς στις νότιες αποικίες.
Η διαφωνία μου είναι ότι πριν την Αμερικανική Επανάσταση
οι οικονομικές διαδικασίες, ειδικά στις νότιες αποικίες,
θα μπορούσαν πολύ εύστοχα να χαρακτηριστούν ως
- αγροτικές προκαπιταλιστικές. - Να σου πω κάτι...
Και βέβαια διαφωνείς. Είσαι πρωτοετής μεταπτυχιακός.
Μόλις τέλειωσες το βιβλίο κανενός Μαρξιστή ιστορικού. Του Πιτ Γκάρισον, μάλλον.
Θα πειστείς μέχρι τον άλλο μήνα, όταν διαβάσεις τον Τζέιμς Λέμον.
Τότε θα μιλάς για το πώς οι οικονομίες της Βιρτζίνια και της Πενσυλβάνια
ήταν ρηξικέλευθες και καπιταλιστικές πολύ πριν το 1740.
Αυτό θα συνεχιστεί μέχρι του χρόνου. Θα είσαι εδώ αναμασώντας τον Γκόρντον Γουντ,
μιλώντας για την προεπαναστατική ουτοπία
και τις συνέπειες της στρατιωτικοποίησης στη δημιουργία του κεφαλαίου.
Να σου πω την αλήθεια, δε νομίζω, γιατί ο Γουντ υποτιμά δραματικά την επίπτωση...
"Ο Γουντ υποτιμά δραματικά την επίπτωση των κοινωνικών διακρίσεων
που βασίζονται στον πλούτο, ειδικά αυτόν που έχει κληρονομηθεί";
Το διάβασες στο "Εργασία στην Κομητεία του Έσσεξ" του Βίκερς. Σελίδα 98, σωστά;
Το έχω διαβάσει κι εγώ. Θα κάνεις λογοκλοπή όλου του βιβλίου;
Έχεις δική σου άποψη για το θέμα; Αυτό κάνεις; Έρχεσαι σ' ένα μπαρ.
Διαβάζεις κάποιο δυσνόητο απόσπασμα και μετά το πλασάρεις για δικό σου.
Σαν δική σου ιδέα για να εντυπωσιάσεις τις κοπέλες; Να ντροπιάσεις τον φίλο μου;
Το λυπηρό με τύπους σαν εσένα είναι ότι σε 50 χρόνια θα αρχίσεις να κάνεις κάποιες σκέψεις.
Και θα αντιληφθείς ότι υπάρχουν δύο βεβαιότητες στη ζωή.
Πρώτον: Να μην το κάνεις.
Και δεύτερον: Ξόδεψες 150 χιλιάρικα σε μια γαμημένη μόρφωση
που θα μπορούσες να έχεις με ενάμισι δολλάριο στη δημόσια βιβλιοθήκη.
Ναι, όμως εγώ θα έχω πτυχίο
κι εσύ θα σερβίρεις τα παιδιά μου πατάτες όταν θα σταματάμε πηγαίνοντας για σκι.
Ναι, μπορεί. Τουλάχιστον θα είμαι αυθεντικός.
Αλλά, αν έχεις πρόβλημα, μπορούμε να πάμε έξω να το λύσουμε.
Όχι, φίλε, δεν υπάρχει πρόβλημα. Όλα καλά.
Καλά; Ωραία.
- Και βέβαια όλα καλά. - Πώς σου φαίνομαι τώρα;
Ο φίλος μου είναι πολύ έξυπνος.
Τρία λεπτά είστε σ' αυτό το κωλομέρος και πέφτετε πάνω σ' έναν φλώρο.
Ωραίος! Γεια σου, χάρηκα.
Ήταν ωραίες, φίλε. Θα κάναμε φάση,
αλλά τότε ο Τσακ, ε... ο Μπίλυ πρόσβαλλε μία απ' αυτές
και η εύσωμη είπε ότι είχα αραίωση στο μαλλί και λίγα παραπανίσια κιλά.
Κι εγώ της είπα: "Άντε γαμήσου".
Κατάπια ένα μαμούνι.
Γεια.
- Είσαι βλάκας. - Ορίστε;
Είσαι βλάκας. Κάθομαι εκεί πέρα 45 λεπτά περιμένοντας να έρθεις να μου μιλήσεις.
Αλλά βαρέθηκα και λέω να φύγω.
Δεν μπορούσα να κάτσω άλλο και να σε περιμένω.
- Είμαι ο Γουίλ. - Σκάιλαρ.
- Και παρεμπιπτόντως,
εκείνος ο τύπος, ο κλώνος του Μάικλ Μπόλτον,
δεν ήταν παρέα μας.
Ναι, το ξέρω. Το κατάλαβα.
Ωραία. Εντάξει. Πρέπει να πηγαίνω.
Πρέπει να ξυπνήσω νωρίς και να ξοδέψω χρήματα στην υπερτιμημένη μόρφωση μου.
- Δεν το είπα για 'σένα. - Δεν πειράζει.
Αυτό είναι το τηλέφωνο μου. Μπορούμε να πάμε για καφέ κάποια στιγμή.
Ωραία, ναι. Μπορούμε να βρεθούμε και να φάμε καραμέλες.
- Τι εννοείς; - Είναι αυθαίρετο όπως το "πάμε για καφέ".
Α. Ναι. Εντάξει.
Ωραία, λοιπόν.
- Άντε γαμήσου, μαλάκα! - Να πας να γαμηθείς εσύ!
- Να ο σκατόφλωρος που έλεγε για το σκι. - Περιμένετε, περιμένετε.
Έπρεπε να τον σπάσω στο ξύλο τον παλιομαλάκα.
Σου αρέσουν οι χυλοπίτες;
- Ναι. - Ναι;
Μου έδωσε το τηλέφωνο της. Πώς σου φαίνεται αυτή η χυλόπιτα;
Τομ!
Με συγχωρείτε. Αυτό είναι το γραφείο του επιστάτη;
Ναι. Τι θα θέλατε;
Θέλω το όνομα ενός φοιτητή που δουλεύει εδώ.
- Δε δουλεύουν εδώ φοιτητές. - Μπορείτε, σας παρακαλώ, να κοιτάξετε;
Είναι ένας τύπος που δουλεύει στο κτίριο μου. Τόσο ψηλός.
- Ποιο είναι το κτίριο σας; - Το 2.
Το κτίριο 2.
- Αν κλάπηκε τίποτα, πρέπει να ξέρω. - Όχι, όχι. Καμία σχέση.
Το όνομα του θέλω μόνο.
Δεν μπορώ να σας το δώσω, αν δεν πρόκειται για καταγγελία.
- Από 'δώ ο καθηγητής Λεμπώ. - Κι από 'δώ ο καθηγητής Χέις.
Τομ, σε παρακαλώ.
Είναι σημαντικό. Σας παρακαλώ.
Ο Γουίλυ δεν ήρθε σήμερα για δουλειά.
Ο Ε.Α. του βρήκε τη δουλειά. Τηλεφωνήστε σ' εκείνον.
- Ε.Α. - Ναι. Επιτηρητής Αστυνόμος.
Ευχαριστώ.
Μαλάκα.
Υπάρχει εκτενές νομικό προηγούμενο, κύριε Πρόεδρε, από το 1789...
με το οποίο ο εναγόμενος μπορεί να επικαλεστεί νόμιμη άμυνα εναντίον κυβερνητικού οργάνου,
αν αυτή η πράξη κριθεί ως υπεράσπιση κατά της τυραννίας, υπεράσπιση της ελευθερίας.
Κύριε Πρόεδρε, ο Χένρυ Γουόρντ Μπίτσερ στα Αποφθέγματα του, το 1887, είπε...
- 1887; Είμαστε στον 20ο αιώνα. - Συγγνώμη. Συγγνώμη.
- Περιγελάει το δικαστήριο. - Μου παρέχεται το δικαίωμα
από το Σύνταγμα να υπερασπιστώ μόνος μου τον εαυτό μου, κύριε.
- Το οποίο διασφαλίζει την ελευθερία μου. - Μη μου μιλάς εσύ για το Σύνταγμα.
Και η ελευθερία είναι το δικαίωμα της ψυχής να αναπνέει.
Και όταν δεν μπορεί να αναπνέει, οι νόμοι είναι πολύ αυστηροί.
- Χωρίς αυτήν ο άνθρωπος είναι συγκοπή. - Τι είναι;
- Οπ.π., κύριε Πρόεδρε. - Νεαρέ, σειρά μου.
Κάθομαι εδώ και 10 λεπτά κοιτώντας το ποινικό σου μητρώο.
Δεν μπορώ να το πιστέψω. Ιούνιος του '93: Βιαιοπραγία.
Σεπτέμβριος του '93: Βιαιοπραγία.
Φεβρουάριος του '94: Κλοπή αυτοκινήτου.
Όπου, προφανώς, υπερασπίστηκες τον εαυτό σου και η αγωγή απορρίφθηκε αφού επικαλέστηκες
"δικαιώματα στην ελεύθερη ιδιοκτησία αλόγων και αμαξών" του 1798.
Καλό. Ιανουάριος του '95: Αντιποίηση αρχής.
Πρόκληση ζημιών, κλοπή, αντίσταση κατά της αρχής. Όλα αναιρέθηκαν.
Γνωρίζω επίσης ότι έχεις περάσει από αρκετές ανάδοχες οικογένειες.
Η πολιτεία σε απομάκρυνε από τρεις λόγω σοβαρής σωματικής κακοποίησης.
Άλλος δικαστής μπορεί να νοιαζόταν, όμως χτύπησες αστυνομικό. Θα πας μέσα.
Η αίτηση απαλλαγής απορρίπτεται. Ορίζεται εγγύηση 50.000 δολλαρίων.
- Ευχαριστώ. - Σηκωθείτε.
- Παρακαλώ; - Σκάιλαρ;
- Ναι. - Ο Γουίλ είμαι.
- Ποιος; - Ο Γουίλ.
Ο αστείος και όμορφος τύπος που γνώρισες στο μπαρ τις προάλλες.
Δε θυμάμαι να γνώρισα κανέναν τέτοιο τύπο. Θα το θυμόμουν.
Εντάξει, κατάλαβα. Είμαι ο άσχημος, αντιπαθητικός, ανεπρόκοπος ξεδοντιάρης
που μέθυσε και σου κόλλαγε όλη νύχτα.
Α, ο Γουίλ! Σε θυμάμαι.
Τι κάνεις; Αναρωτιόμουν αν θα έπαιρνες.
- Έλεγα μήπως... - Γεια σου, αγορίνα. Τι γίνεται;
- Περίμενε μισό λεπτό. - Τι κάνεις;
Τι νέα, αγορίνα; Θες το κωλαράκι μου;
- Χέρβι! Σε θυμάμαι από το αναμορφωτήριο. - Τι νέα, αγορίνα; Τι κάνεις;
Με συγχωρείς.
Έλεγα μήπως βρισκόμασταν μέσα στη βδομάδα.
Να πιούμε καφεδάκι ή να πάμε για καραμέλες.
- Ωραίο ακούγεται. - Ναι;
Ναι. Βέβαια. Πού είσαι;
Βασικά, είναι μια τολμηρή εικασία,
αλλά υπάρχει περίπτωση να σπουδάζεις νομική;
- Κάτσε. - Ευχαριστώ.
Χάρηκα που τα είπαμε.
Τι διάολο θες;
Είμαι ο Τζέραλντ Λεμπώ.
Ο καθηγητής που του είπες να πάει να γαμηθεί.
Και τι στο διάολο θες;
Μίλησα στον δικαστή και είναι σύμφωνος να σε αποφυλακίσει, υπό την επίβλεψη μου.
- Σοβαρά; - Ναι.
- Αλλά υπό δύο όρους. - Ποιους;
Πρώτος όρος είναι να συναντιόμαστε κάθε βδομάδα.
- Να κάνουμε τι; - Να αναλύουμε την απόδειξη που δουλεύεις,
να μπούμε σε κάποια πιο προχωρημένα
συνδυαστικά μαθηματικά,
πεπερασμένα στοιχεία.
Ακούγεται ωραία φάση.
Ο δεύτερος όρος είναι να πηγαίνεις σε ψυχαναλυτή.
Και είμαι υπεύθυνος να παραδίδω αναφορές γι' αυτές τις συναντήσεις.
Αν δεν τηρήσεις κάποιον από αυτούς τους όρους, θα πρέπει να πας φυλακή.
Εντάξει για τα μαθηματικά, αλλά δε θα πάω σε κανέναν μαλάκα ψυχαναλυτή.
Δεν είναι καλύτερο απ' το να πας φυλακή;
Διάβασα το βιβλίο σου και ο "Μάικ" είχε τα ίδια προβλήματα
με τον "Τσαντ", τον χρηματιστή.
Ακριβώς. Πολύ σωστά. Μπράβο, Γουίλ. Πολύ ωραία.
Ευχαριστώ.
Γουίλ, τα φερσίματα σου, και δεν τα κρίνω,
ούτε τα χαρακτηρίζω,
αλλά καταστρέφουν τις δυνατότητες σου.
Τέρμα οι κατεργαριές. Τέρμα η ανόητη συμπεριφορά. Τέρμα οι φασαρίες.
Έχεις δίκιο.
Το ξέρω.
Δε θα ξεφύγεις έτσι εύκολα. Έλα, Γουίλ, λέγε.
Κάνω πράγματα, ξέρεις.
Τι είδους πράγματα;
Κάνω πράγματα... Ξέρεις, κρύβομαι απ' τους ανθρώπους.
- Κρύβεσαι; - Όχι, εννοώ... Πάω σε μέρη. Επικοινωνώ.
- Αλήθεια; Σε τι μέρη; - Σε συγκεκριμένα κλαμπ.
Συνέχισε. Σε τι είδους κλαμπ;
- Σαν το "Φάντασυ". - Το "Φάντασυ";
- Δεν είναι κακό. - Συνέχισε.
Κάτι γίνεται μόλις μπεις εκεί μέσα και η μουσική σαν να σε κυριεύει.
Παίζει χάουζ.
- Κι αρχίζεις να χορεύεις. - Μπουμ, μπουμ, μπουμ. Ναι.
- Ναι. - Ναι.
Σου είναι δύσκολο να κρύψεις ότι είσαι γκέι;
Τι... Τι είναι αυτά που λες;
Πριν λίγο ήσουν έτοιμος να με πηδήξεις.
Να σε πηδήξω; Είσαι...
Λυπάμαι πολύ που θα σ' απογοητεύσω.
Δεν έχω πρόβλημα. Δε με νοιάζει αν τον παίρνεις.
Τον παίρνω; Τι στην ευχή είναι αυτά που λες;
Ένα δύσκολο θεώρημα είναι σαν μουσική συμφωνία.
Είναι πολύ ερωτικό.
Πήγαινε αλλού. Εγώ δεν μπορώ να το χειριστώ.
Σ' ευχαριστώ, Χένρυ.
Α, Χένρυ!
Γεια σου, Τζέρυ. Δεν μπορώ πλέον να το κάνω αυτό αφιλοκερδώς.
Δεν αξίζει τον κόπο.
- Τι έγινε; - Βγαίνω στην τηλεόραση την άλλη βδομάδα.
Δεν έχω χρόνο να σου πω, πολύ λιγότερο να μιλάω σ' εκείνον εκεί τον θεοπάλαβο.
Είναι τελείως τρελός.
Χένρυ.
Εντάξει. Είσαι στο κρεβάτι σου, Γουίλ.
Πόσο χρονών είσαι;
Εφτά.
Τι βλέπεις;
Κάτι είναι στο δωμάτιο μου.
Τι είναι;
Είναι σαν... Είναι μια σιλουέτα. Στέκεται από πάνω μου.
Είσαι σε ασφαλές μέρος, Γουίλ.
Με... Με αγγίζει.
Πού σε αγγίζει;
Με αγγίζει εκεί κάτω.
Και... Είμαι αγχωμένος.
Δε χρειάζεται να αγχώνεσαι, Γουίλ.
Αρχίζουμε να χορεύουμε, και να χορεύουμε...
Είναι όμορφα, γιατί... μπορούμε να κάνουμε
έρωτα πριν βασιλέψει ο ήλιος.
# Πυροτεχνήματα στον ουρανό
# Μεσημεριανό "κοκό"
- # Μεσημεριανό "κοκό"... - Χριστέ μου.
# Πυροτεχνήματα στον ουρανό...
- Με συγχωρείς, Ριτς. - Έχω καλύτερα πράγματα να κάνω.
# Μεσημεριανό "κοκό" #
Έλα να χορέψουμε! Αλήθεια με υπνώτισες.
- Έλεος, Γουίλ! - Τι; Έλα τώρα.
Αυτός έφυγε. Μη το φορτώνεις σ' εμένα.
Σου είπα να συνεργαστείς μ' αυτούς τους ανθρώπους.
- Κοίτα μέσα στα μάτια μου. - Φύγε, Γουίλ.
- Δε χρειάζομαι ψυχανάλυση. - Αρκετά! Φύγε!
Πήρα τον Μελ Γουάιντρομπ το πρωί...
Τι νόημα έχει;
Τι θες να κάνουμε;
- Υπάρχει κάποιος. - Ποιος είναι;
Ήταν...
συγκάτοικος μου στο πανεπιστήμιο.
Εμπιστοσύνη. Πολύ σημαντική σε μια σχέση.
Είναι, επίσης, πολύ σημαντική σε μια κλινική συνθήκη.
Γιατί η εμπιστοσύνη είναι το πιο σημαντικό πράγμα
στο να κάνετε ένα καθοριστικό βήμα μ' έναν ασθενή;
Μωρίν, σταμάτα για λίγο τη στοματική εμμονή και παρακολούθα.
Βίνι;
Επειδή...
Η εμπιστοσύνη είναι... Η εμπιστοσύνη είναι ζωή.
Πωω. Πολύ βαθυστόχαστο. Ευχαριστούμε, Βίνι.
Την επόμενη φορά πάρε τις σημειώσεις απ' τον αδελφό σου.
Αν ένας ασθενής δε νιώθει αρκετά ασφαλής να σας εμπιστευτεί, δε θα είναι ειλικρινής μαζί σας.
Οπότε, δεν έχουν λόγο να κάνουν ψυχανάλυση.
Αν δε σας εμπιστεύονται, δε θα κοιμηθούν ποτέ μαζί σας.
Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος κάθε καλού ψυχαναλυτή.
Πηδήξτε τους όσο είναι ευάλωτοι. Αυτό είναι το μότο μου.
Ωραία, όλοι επέστρεψαν. Καλώς ξαναήρθατε.
- Γεια σου, Σων. - Γεια σου, Τζέρυ.
Κυρίες και κύριοι, έχουμε ενώπιον μας το μεγαλείο.
Ο καθηγητής Τζέραλντ Λεμπώ, κάτοχος βραβείου Φιλντ στα συνδυαστικά μαθηματικά.
- Γεια σας. - Ξέρει κανείς τι είναι τα βραβεία Φιλντ;
Είναι πολύ σημαντικά. Όπως το Νόμπελ για μαθηματικά.
Μόνο που τα απονέμουν κάθε τέσσερα χρόνια.
Είναι, λοιπόν, σπουδαία τιμή.
Εντάξει, αυτά για σήμερα. Σας ευχαριστώ.
Τα λέμε τη Δευτέρα. Θα μιλήσουμε για τον Φρόιντ.
Γιατί είχε αρκετή κόκα να σκοτώσει ένα μικρό άλογο. Σας ευχαριστώ.
Τι κάνεις;
- Χαίρομαι που σε βλέπω. - Κι εγώ.
- Σων; - Ναι;
Νομίζω ότι έχω κάτι ενδιαφέρον για 'σένα.
Τι; Έχεις αίμα στα ούρα; Τι τρέχει;
- Γιατί δεν ήρθες στη συνάντηση; - Είχα δουλειά.
- Μας έλειψες. - Αλήθεια;
Λοιπόν, πόσος καιρός πάει από τότε που ιδωθήκαμε;
- Πριν πεθάνει η Νάνσυ. - Ναι. Λυπάμαι.
Ήμουν στο Παρίσι. Σ' εκείνο το κωλοσυνέδριο.
Έλαβα την κάρτα σου. Ήταν ωραία.
- Έλα 'δώ. - Ωραία ρίψη.
Τι έγινε; Έδειξαν επιείκεια;
Είμαι έξω υπό επιτήρηση και κάνω ψυχανάλυση δύο φορές τη βδομάδα.
Καλό. Είσαι μαλαγάνας. Έλα, Μόργκαν! Παραδώσου!
Άφησε τον, Μπιλ! Θα χάσουμε τον αγώνα!
Έχω φορτωμένο πρόγραμμα. Έχω πολλή δουλειά.
Σων, ο μικρός είναι φοβερός. Δεν έχω δει άλλον σαν αυτόν.
Τι τον κάνει τόσο φοβερό, Τζέρυ;
- Ξέρεις τον Ραμανουτζάν; - Ναι, ναι... Όχι.
Ήταν ένας Ινδός που έζησε πριν εκατό και βάλε χρόνια.
- Βούλες... - Όχι φτερά. Ναι.
Ζούσε σ' ένα καλυβάκι κάπου στην Ινδία.
Δεν πήγε σχολείο.
Δεν είχε καμία πρόσβαση σε οποιαδήποτε επιστημονική εργασία...
- Καφέ, κύριε; - Βάλε λίγο.
Αλλά βρήκε ένα παλιό βιβλίο μαθηματικών.
Και απ' αυτό το απλό κείμενο, μπορούσε να επεκτείνει θεωρίες
που παίδευαν τους μαθηματικούς για χρόνια ολόκληρα.
Ναι. Συνεχή κλάσματα. Έγραψε...
- Το έστειλε στον Χάρντυ στο Κέμπριτζ. - Ναι. Στο Κέμπριτζ.
Και ο Χάρντυ αμέσως διέκρινε την ευφυΐα της εργασίας του,
τον έφερε στην Αγγλία και εργάστηκαν μαζί για πολλά χρόνια
δημιουργώντας μερικές από τις πιο συναρπαστικές μαθηματικές θεωρίες.
Η ιδιοφυΐα του Ραμανουτζάν ήταν απαράμιλλη, Σων.
Ο μικρός είναι σαν αυτόν.
Όμως είναι λίγο αμυντικός.
Χρειάζομαι κάποιον που θα μπορέσει να τον κάνει να καταλάβει.
- Σαν εμένα; - Ναι, σαν εσένα.
- Γιατί; - Επειδή έχετε το ίδιο υπόβαθρο.
- Τι υπόβαθρο; - Είστε απ' την ίδια γειτονιά.
- Είναι από τα νότια προάστεια; - Ναι.
Παιδί-θαύμα από τα νότια πράστεια.
- Σε πόσους ψυχαναλυτές τον πήγες; - Σε πέντε.
- Άσε με να μαντέψω. Στον Μπάρυ; - Ναι.
- Στον Χένρυ; - Ναι.
Σων, σε παρακαλώ, βλέπε τον μία φορά τη βδομάδα.
Σε παρακαλώ.
Είναι σαν παιχνίδι πόκερ με τον μικρό. Κράτα κλειστά τα χαρτιά σου.
Πιθανόν να έχει διαβάσει και το βιβλίο σου, αν το βρήκε.
Θα είναι δύσκολο να το βρει.
- Γεια σου, Γουίλ. - Γεια.
Από 'δώ ο Σων Μαγκουάιρ. Ο Γουίλ Χάντινγκ.
Πώς είσαι;
- Ας ξεκινήσουμε. - Ναι, πάμε.
Είμαι πανέτοιμος! Ας ξεκινήσει η θεραπεία.
- Μας αφήνετε; - Ναι, σε παρακαλώ, Τομ.
- Κι εσύ, Τζέρυ. - Ναι, φυσικά.
Πώς είσαι;
Από πού είσαι στα νότια προάστεια;
- Μ' αρέσει πώς έχεις φτιάξει τον χώρο. - Ευχαριστώ.
Αγοράζεις όλα αυτά τα βιβλία λιανική, ή παραγγέλνεις
το σετ του τρελογιατρού που έρχεται πακέτο με όλους αυτούς τους τόμους;
- Σου αρέσουν τα βιβλία; - Ναι.
- Έχεις διαβάσει κανένα απ΄ αυτά; - Δεν ξέρω.
- Κανένα απ' αυτά εδώ; - Μάλλον όχι.
Κανένα απ' αυτά στο πάνω ράφι; Τα έχεις διαβάσει;
- Ναι, τα έχω διαβάσει. - Μπράβο. Πώς σου φαίνονται;
Δεν ήρθα εδώ να γράψω έκθεση. Δικά σου είναι. Γιατί δεν τα διαβάζεις;
Τα διάβασα. Έπρεπε.
- Πρέπει να σου πήρε πολύ καιρό. - Ναι, μου πήρε.
"Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Πρώτος Τόμος."
Χριστέ μου.
Αν θες ένα καλό ιστορικό βιβλίο, διάβασε την "Ιστορία του Αμερικανικού Λαού" του Χάουαρντ Ζιν.
Είναι και γαμώ τα βιβλία.
Καλύτερο απ' το "Κατασκευάζοντας τη Συναίνεση" του Τσόμσκι;
- Το θεωρείς καλό βιβλίο; - Δεν μπορώ να σας καταλάβω.
Πετάτε τα λεφτά σας σ' αυτά τα ακριβά κωλοβιβλία.
Περιβάλλεστε από τα λάθος βιβλία.
- Και ποια είναι τα σωστά βιβλία, Γουίλ; - Οτιδήποτε σε κάνει να ανατριχιάζεις.
Δε μου έχουν μείνει και πολλές.
Θα ήταν καλύτερα αν έχωνες το τσιγάρο στον κώλο σου. Ίσως να ήταν πιο υγιεινό.
- Ναι, το ξέρω. Μπλοκάρει τη γιόγκα μου. - Γυμνάζεσαι, ε;
- Κάνεις βάρη; - Ναι.
- Μηχάνημα; - Όχι, ελεύθερα βάρη.
- Σοβαρά; Ελεύθερα βάρη, ε; - Ναι, πολλά κιλά.
- Πόσα σηκώνεις; - 130. Εσύ;
Εσύ το ζωγράφισες αυτό;
Ναι. Ζωγραφίζεις κι εσύ; Κάνεις γλυπτική;
- Όχι. - Σου αρέσει η τέχνη;
Σου αρέσει η μουσική;
Μαλακία είναι.
Πες μου τι πραγματικά σκέφτεσαι.
Η μίξη γραμμικού και ιμπρεσιονιστικού
φτιάχνει μία πολύ ασαφή σύνθεση.
Είναι και κλεμμένο απ' τον Γουίνσλοου Χόμερ, μόνο που εσύ έβαλες τον τύπο με τη βάρκα.
Έτσι είναι η τέχνη είναι, Μονέ. Δεν ήταν πολύ καλό.
- Δεν είναι αυτό που με προβληματίζει. - Ποιο σε προβληματίζει;
- Τα χρώματα. - Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημα;
Είναι τυποποιημένο.
Και στα χρώματα; Γιατί τα χρώματα με γοητεύουν.
Αλήθεια; Μπράβο!
Νομίζω ότι είσαι ένα βήμα πριν κόψεις το αυτί σου.
- Σοβαρά; - Ναι.
Μήπως να μετακομίσω στη νότια Γαλλία, και να αλλάξω το όνομα μου σε Βίνσεντ;
Ξέρεις την παροιμία: "Στην μπόρα, κάθε δεντράκι καταφύγιο";
- Ναι. - Ίσως αυτό να είσαι εσύ.
Με ποιον τρόπο;
Ίσως βρίσκεσαι στο κέντρο μιας μεγάλης καταιγίδας.
Έχουν ανοίξει οι ουρανοί. Τα κύματα ορμάνε πάνω στη βαρκούλα σου.
Τα κουπιά όπου να 'ναι θα σπάσουν.
Έχεις χεστεί πάνω σου. Ψάχνεις λιμάνι να σωθείς.
Ίσως γι' αυτό κάνεις ό,τι κάνεις για να γλιτώσεις.
Ίσως γι' αυτό έγινες ψυχολόγος.
Μπράβο! Αυτό είναι! Άσε με τώρα να κάνω τη δουλειά μου. Αρχίζουμε. Έλα.
- Ίσως παντρεύτηκες τη λάθος γυναίκα. - Ίσως να πρόσεχες τα λόγια σου!
Πρόσεχε τι λες, αρχηγέ, εντάξει;
Αυτό είναι, έτσι;
Παντρεύτηκες τη λάθος γυναίκα.
Τι έγινε; Σε άφησε;
Πηδιόταν με άλλον;
Αν ξαναμιλήσεις με ασέβεια για τη γυναίκα μου, θα σε σκοτώσω.
Θα σε σκοτώσω.
Εξηγηθήκαμε, αρχηγέ;
- Ο χρόνος τελείωσε. - Ναι.
Ανάπαυση, κύριοι.
Είσαι καλά;
Θα καταλάβω αν δε θες να τον ξαναδείς.
Την Πέμπτη στις 4:00. Φρόντισε να είναι εδώ.
Εντάξει.
Σ' ευχαριστώ.
Σου πάνε πολύ αυτά τα γυαλιά.
- Σας ευχαριστώ πολύ. - Είναι πολύ όμορφα.
Πάντα μ' άρεσε η μπλε σκιά.
Υπέροχα.
Μεγάλωσα στην Αγγλία και πήγα σ' ένα πολύ ωραίο σχολείο.
Ήταν κατά κάποιον τρόπο προοδευτικό, οργανικό, πειραματικό, ιδιωτικό σχολείο.
Μετά ήρθα στο Χάρβαρντ. Ευτυχώς στην Ιατρική.
Υπολόγισα ότι στο τέλος το μυαλό μου θα αξίζει $250.000.
Αυτό ακούστηκε φρικτό, έτσι;
Πιάσε άλλο ένα Μάι-Τάι!
Όχι, δεν πειράζει. Σίγουρα οι γονείς σου χάρηκαν που πλήρωσαν.
Μπα, εγώ χάρηκα που πλήρωσα. Τα κληρονόμησα.
Όλα αυτά τα λεφτά θα πάνε στο Χάρβαρντ;
Όχι. Στο Στάνφορντ. Θα πάω εκεί τον Ιούνιο όταν αποφοιτήσω.
Ώστε ήθελες μόνο να με χρησιμοποιήσεις σαν μούτσο και μετά να φύγεις, έτσι;
Θα πειραματιζόμουν πάνω σου για το μάθημα ανατομίας πρώτα, εννοείται.
Εντάξει, τότε.
Σκάιλαρ, θες να δεις τα μαγικά μου;
- Φυσικά. - Ωραία.
Εντάξει.
- Αυτό είναι για 'σένα, Ρούντολφ. - Περίμενε, χρειάζομαι το ραβδάκι μου.
Εντάξει, χτύπα με. Ευχαριστώ. Ωραία.
Θα εξαφανίσω όλες αυτές τις καραμέλες.
Είσαι έτοιμη;
Με το ένα, με το δύο, με το τρία.
Εξαφανίστηκαν. Δεν ήταν και πολύ... Πιάνει καλύτερα όταν έχω κουνέλι.
Ξέρεις...
Δε βγαίνω ραντεβού πολύ συχνά.
Τι ατυχία, για 'μένα.
Ξέρεις τι εννοώ. Ξέρω τι σκέφτηκες.
- Όχι, δεν το σκέφτηκα. - Μωρέ, το σκέφτηκες.
- Όχι, αλήθεια. - Ναι! Ήλπιζες για ένα φιλί.
Όχι, λόγω τιμής. Ήλπιζα για ένα πήδημα.
Αλλά θα συμβιβαστώ μ΄ ένα φιλί.
- Τι μεγαλόψυχο εκ μέρους σου! - Σ' ευχαριστώ.
Ήλπιζα για ένα φιλί.
Λοιπόν, νομίζω ότι πρέπει να το κάνουμε και να ξεμπερδεύουμε.
- Τώρα; - Ναι.
Έλα.
Νομίζω ότι πήρα λίγη από την πίκλα σου.
Πάλι εσύ, ε;
Έλα μαζί μου.
Τι είναι αυτό; Μια ξέγνοιαστη στιγμή από διαφήμιση του Nescafe;
Είναι πολύ ωραίο. Σου αρέσουν οι κύκνοι;
Είναι κάτι σαν φετίχ; Είναι κάτι που έχουμε ανάγκη να αφιερώνουμε λίγο χρόνο;
Σκέφτηκα αυτά που μου είπες τις προάλλες. Για τον πίνακα μου.
Έμεινα ξύπνιος τη μισή νύχτα και τα σκεφτόμουν.
Κάτι πέρασε απ' το μυαλό μου.
Βυθίστηκα σ' έναν βαθύ, γαλήνιο ύπνο και δε σε ξανασκέφτηκα από τότε.
- Ξέρεις τι πέρασε απ' το μυαλό μου; - Όχι.
Ότι είσαι παιδί. Δεν έχεις την παραμικρή ιδέα για τι πράγμα μιλάς.
- Ευχαριστώ. - Δεν κάνει τίποτα.
Δεν έχεις φύγει ποτέ απ' την Βοστώνη.
Όχι.
Αν σε ρωτούσα για τέχνη, θα μου έδινες πληροφορίες για κάθε βιβλίο που γράφτηκε.
Για τον Μιχαήλ Άγγελο. Ξέρεις πολλά γι' αυτόν.
Κύρια επιδίωξη. Πολιτικές φιλοδοξίες. Αυτός και ο Πάπας.
Σεξουαλικός προσανατολισμός. Τα πάντα όλα, σωστά;
Όμως δεν μπορείς να μου πεις πώς μυρίζει μέσα στην Καπέλα Σιξτίνα.
Ποτέ δε στάθηκες εκεί μέσα και δεν κοίταξες αυτή την υπέροχη οροφή.
Να τη δεις.
Αν σε ρωτήσω για γυναίκες
θα μου δώσεις πλήρη λίστα με τις αγαπημένες σου.
Μπορεί ακόμα και να έχεις πηδήξει μερικές φορές.
Όμως δεν μπορείς να μου πεις πώς είναι να ξυπνάς πλάι σε μια γυναίκα
και να νιώθεις πραγματικά ευτυχισμένος.
Είσαι σκληρός.
Αν σε ρωτήσω για πόλεμο, θα μου απάνταγες με Σαίξπηρ, σωστά;
"Και πάλι στη χαλάστρα, φίλοι μου, και πάλι..."
Όμως δεν πολέμησες ποτέ.
Δεν κράτησες ποτέ το κεφάλι του καλύτερου σου φίλου στα γόνατα σου,
βλέποντας τον να ξεψυχάει, κοιτώντας σε ανήμπορος.
Αν σε ρωτήσω για αγάπη, θα μου τσίταρες κανένα σονέτο,
όμως ποτέ δεν κοίταξες μια γυναίκα και να ένιωσες εντελώς ευάλωτος.
Να ήξερες κάποια που θα μπορούσε να σε γονατίσει μ' ένα της βλέμμα.
Να νιώθεις λες κι ο Θεός έστειλε στη Γη έναν άγγελο μονάχα για 'σένα,
που θα μπορούσε να σε σώσει από τα βάθη της κόλασης.
Και δε θα ήξερες πώς είναι να είσαι ο δικός της άγγελος
και να την αγαπάς για πάντα.
Να 'σαι δίπλα της σε όλα. Και στον καρκίνο.
Να κοιμάσαι σε μια καρέκλα σ' ένα θάλαμο για δύο μήνες, κρατώντας της το χέρι,
γιατί οι γιατροί μπορούσαν να δουν στα μάτια σου
ότι ο όρος "επισκεπτήριο" για 'σένα δεν ισχύει.
Δεν ξέρεις τι θα πει απώλεια,
γιατί αυτό περνάει απ' το μυαλό σου μόνο όταν αγαπάς κάτι πιο πολύ απ' τον εαυτό σου.
Αμφιβάλλω αν ποτέ τόλμησες να αγαπήσεις κάποιον τόσο πολύ.
Σε κοιτάζω, αλλά δε βλέπω κάποιον έξυπνο άντρα με αυτοπεποίθηση.
Βλέπω ένα ξιπασμένο, τρομαγμένο παιδί.
Αλλά είσαι ιδιοφυΐα, Γουίλ. Κανείς δεν το αρνείται.
Πιθανόν να μην μπόρεσε κανείς να σε καταλάβει βαθειά.
Όμως εσύ υποθέτεις ότι ξέρεις τα πάντα για 'μένα επειδή είδες έναν πίνακα μου.
Μου ξέσκισες τη ζωή.
Είσαι ορφανός, σωστά;
Νομίζεις ότι θα ήξερα με το καλημέρα πόσο δύσκολη ήταν η ζωή σου,
πώς αισθάνεσαι ή ποιος είσαι,
επειδή έχω διαβάσει το "Όλιβερ Τουίστ";
Αυτό αντανακλά εσένα;
Προσωπικά, χέστηκα για όλα αυτά.
Ξέρεις κάτι; Ό,τι δεν μπορώ να μάθω από 'σένα δε θα το βρω σε κανένα κωλοβιβλίο.
Εκτός αν θες να μιλήσεις για 'σένα, για το ποιος είσαι.
Αυτό με συναρπάζει. Είμαι μέσα.
Αλλά δε θες να το κάνεις, φίλε μου.
Σε τρομοκρατούν αυτά που μπορεί να πεις.
Εσύ αποφασίζεις, αρχηγέ.
Εμπρός; Εμπρός;
Εμπρός;
Πάλι εσείς είστε καθηγητά Βαλέντι;
Ανώμαλε!
- Ποιον πήρες; - Κανέναν. Ξέχασα τον αριθμό.
Χαζός είσαι; Πήγες ως εκεί μέσα στη βροχή και ξέχασες τον αριθμό;
Όχι, ήταν η ροζ γραμμή της μάνας σου. Απλά μου τέλειωσαν τα κέρματα.
Γιατί να μην πηδάμε μανάδες; Εγώ μόλις πήδηξα τη δική σου.
Πολύ αστείο, Μόργκαν. Και γαμώ τις τρίπλες!
- Συνέχισε να μου μπαίνεις και θα δεις. - Καλά, Μόργκαν.
- Θα δεις τι έχει να γίνει. - Καλά, Μόργκαν!
- Τι θα μου κάνεις; - Μη μου κολλάς.
Απαγορεύεται το κάπνισμα.
Τι εννοείς, δε μίλησε; Ήσασταν εκεί μέσα μία ώρα.
Καθόταν μετρώντας τα δευτερόλεπτα μέχρι που τέλειωσε η συνεδρία.
- Πολύ εντυπωσιακό. - Γιατί να το κάνει αυτό;
Για να μου αποδείξει ότι δε θα μου μιλήσει αν δε θέλει.
Τι είναι αυτό; Δύο γειτονόπουλα κάνουν διαγωνισμό κι όποιο μιλήσει πρώτο χάνει;
Ναι, και δεν πρέπει να χάσω.
Ξέρουμε τη θεωρία σου, Αλεξάντερ, αλλά ο μικρός βρήκε μία απλή γεωμετρική εικόνα.
- Η δενδροειδής δομή δε θα λειτουργήσει. - Κοίτα. Ενώνει τις δύο κορυφές.
- Μα μπορώ να κάνω την πρόσθεση. - Είναι πώς ομαδοποιείς τους όρους.
Μα, Τζέρυ, αν το κάνουμε ολόκληρο μ' αυτόν τον τρόπο...
Να, κοίτα.
Το έγραψα. Είναι πιο απλό έτσι.
Μερικές φορές είναι και θέμα τύχης.
Είστε ευφυέστατος άνθρωπος.
Μια φορά ήμουν στο αεροπλάνο.
Κι εκεί που καθόμουν...
ακούγεται η φωνή του πιλότου: "Πετάμε στα 35.000 πόδια".
Αφήνει το μικρόφωνο, αλλά ξεχνάει να το κλείσει.
Γυρίζει στον συγκυβερνήτη και του λέει: "Ξέρεις...
αυτό που θα ΄θελα τώρα είναι μια καλή πίπα κι έναν καφέ".
Τρέχει η αεροσυνοδός να του πει ότι το μικρόφωνο είναι ανοιχτό.
Και της λέει ένας τύπος: "Κούκλα, μην ξεχάσεις τον καφέ".
Έχεις μπει ποτέ σε αεροπλάνο;
Όχι. Είναι ανέκδοτο. Είναι πιο πετυχημένο αν το πω σε πρώτο πρόσωπο.
Ναι, πράγματι.
Έχω πηδήξει, ξέρεις.
Αλήθεια; Μπράβο.
- Τρελά. - Τρελά, ε;
Ναι. Βγήκα ραντεβού την περασμένη βδομάδα.
- Πώς πήγε; - Καλά ήταν.
- Θα ξαναβγείτε; - Δεν ξέρω.
- Γιατί όχι; - Δεν της τηλεφώνησα.
- Είσαι πρωτάρης. - Ξέρω τι κάνω.
Μην ανησυχείς. Ξέρω τι κάνω.
Αυτή η κοπέλα είναι όμορφη.
Είναι έξυπνη, αστεία. Είναι διαφορετική από τις περισσότερες κοπέλες που είχα.
Τότε τηλεφώνα της, Ρωμαίο.
Γιατί; Για να συνειδητοποιήσω ότι δεν είναι και τόσο έξυπνη;
Ότι είναι βαρετή;
Αυτή η κοπέλα είναι τέλεια. Δε θέλω να το χαλάσω.
Ίσως εσύ είσαι τέλειος. Ίσως εσύ δε θες να το χαλάσεις.
Ωραία φιλοσοφία, Γουίλ.
Μπορείς να ζήσεις έτσι όλη σου τη ζωή, χωρίς να μάθεις ποτέ κανέναν πραγματικά.
Η γυναίκα μου έκλανε όταν ήταν αγχωμένη. Είχε κάθε λογής ωραίες ιδιαιτερότητες.
Έκλανε στον ύπνο της.
Συγγνώμη που στα λέω.
Μια νύχτα έκλασε τόσο δυνατά που ξύπνησε τον σκύλο.
Ξυπνάει και με ρωτάει: "Εσύ έκλασες;"
Της λέω: "Ναι." Δεν το βάσταγε η καρδιά μου να της το πω.
- Ξύπνησε και η ίδια; - Ναι.
Ωχ, Παναγία μου! Πέθανε πριν δύο χρόνια, Γουίλ, κι εγώ κάθομαι και θυμάμαι αυτά.
Είναι ωραία κάτι τέτοια μικροπράγματα.
Αλλά αυτά είναι που μου λείπουν πιο πολύ.
Μικρές ιδιαιτερότητες που μόνο εγώ ήξερα.
Αυτή ήταν όμως.
Κι αυτή ήξερε τα δικά μου. Ήξερε όλα τα αμαρτηματάκια μου.
Οι άνθρωποι τα λένε "ατέλειες", όμως δεν είναι.
Αυτά είναι τα καλά.
Εμείς επιλέγουμε ποιον θα αφήσουμε να μπει στην παράξενη ζωούλα μας.
Δεν είσαι τέλειος, φίλε μου.
Και για να μην αναρωτιέσαι,
η κοπέλα που γνώρισες, ούτε αυτή είναι τέλεια.
Αλλά το θέμα είναι αν είστε ή όχι τέλειοι ο ένας για τον άλλον.
Αυτή είναι η ουσία. Μ' αυτό έχει να κάνει η ερωτική σχέση.
Μπορεί να ξέρεις τα πάντα, φίλε μου,
αλλά ο μόνος τρόπος για να μάθεις αυτό είναι να κάνεις μια προσπάθεια.
Σίγουρα δε θα μάθεις από έναν παλιόγερο σαν εμένα.
Ακόμα κι αν ήξερα, δε θα το έλεγα σ' έναν άχρηστο σαν εσένα.
Γιατί όχι; Μου έχεις πει τόσα.
Μιλάς περισσότερο από κάθε άλλον ψυχαναλυτή που έχω πάει.
Τα διδάσκω. Δεν είπα ότι ξέρω και πώς να τα κάνω.
- Σκέφτηκες ποτέ να ξαναπαντρευτείς; - Η γυναίκα μου πέθανε.
- Εξ ου και η λέξη "ξαναπαντρευτείς". - Πέθανε!
Ναι. Ωραία φιλοσοφία, Σων.
Μπορείς να ζήσεις έτσι όλη σου τη ζωή, χωρίς να μάθεις ποτέ κανέναν πραγματικά.
Ο χρόνος τελείωσε.
Μην την κλείνεις.
- Εντάξει. - Ευχαριστώ.
Σολ μινόρε εβδόμης. Το πιο λυπητερό ακόρντο.
- Γεια σου. - Γεια.
- Πού χάθηκες; - Συγγνώμη...
Είχα πολλή δουλειά και...
Κι εγώ.
Περίμενα να με πάρεις.
Ναι...
- Ωραία περάσαμε. - Πολύ ωραία.
Απλά...
Συγγνώμη. Τα έκανα θάλασσα.
Όχι. Δεν πειράζει.
Αναρωτιόμουν αν θα μου έδινες άλλη μια ευκαιρία.
- Ξέρεις, να σε ξαναβγάλω έξω. - Δεν μπορώ.
- Καλά. - Όχι, δεν...
Δεν εννοούσα "ποτέ". Απλά δεν μπορώ τώρα.
Έχω να κάνω το φάσμα πρωτονίου για την ιμπογκαΐνη.
Αν και ακούγεται πάρα πολύ ενδιαφέρον, στην πραγματικότητα είναι φοβερά βαρετό.
- Καλά... - Ίσως κάποια άλλη στιγμή.
- Αύριο, ας πούμε; - Ναι, έγινε.
- Εντάξει. - Εντάξει.
- Γεια σου. - Γεια.
- Τι κάνεις εσύ εδώ; - Δεν μπορούσα να περιμένω μέχρι αύριο.
- Πού διάολο το βρήκες αυτό; - Κοιμήθηκα με κάποια απ' την τάξη σου.
Ελπίζω να ήταν κάποια που φορούσε σανδάλια και βρωμούσε το στόμα της.
- Άντε, πάμε να βγούμε. - Όχι. Πρέπει να το μάθω.
Έχεις χειρουργείο αύριο;
- Όχι. - Πάμε.
Ωχ, αμάν! Ο σκύλος μου νικάει!
Έλα, Μίστυ!
Τρέξε! Κοίτα! Έλα!
Να 'τος! Τρέξε, Μίστυ! Έλα!
- Και ο Μίστυ ορμάει με ταχύτητα. - Νικήσαμε!
Νίκησα!
- Μεγάλωσες εδώ κοντά; - Στη νότια Βοστώνη.
- Ακόμα λάμπω από τη νίκη μου. - Ναι, το ξέρω. Φαίνεται.
Είσαι πολύ χαρούμενη.
- Πώς ήταν; - Κανονικά, υποθέτω. Τίποτα το ιδιαίτερο.
Έχεις πολλά αδέλφια;
- Αν έχω πολλά αδέλφια; - Αυτό σε ρώτησα.
Για καθολικός Ιρλανδός, εσύ τι λες;
Σωστά.
- Πόσα; - Άμα σου πω, δε θα με πιστέψεις.
- Γιατί; Για πες. Πόσα; Πέντε; - Όχι.
Εφτά; Οχτώ; Πόσα;
- Έχω 12 μεγαλύτερα αδέλφια. - Αποκλείεται.
Μα τω Θεώ. Εγώ είμαι το τυχερό 13.
Θυμάσαι τα ονόματα όλων τους;
- Ναι. Αδέλφια μου είναι. - Πώς τα λένε;
Μάρκυ, Ρίκυ, Ντάνυ, Τέρι, Μάικυ, Ντέιβυ, Τίμυ, Τόμυ, Τζόι, Ρόμπι, Τζόνι και Μπράιαν.
Ξαναπές τα.
Μάρκυ, Ρίκυ, Ντάνυ, Τέρι, Μάικυ, Ντέιβυ, Τίμυ, Τόμυ, Τζόι, Ρόμπι, Τζόνι και Μπράιαν.
- Και ο Γουίλυ. - Ο Γουίλυ;
- Ναι. - Ο Γουίλ.
Πωω! Τους βλέπεις όλους;
Ναι, όλοι ζουν εδώ. Μένω με τους τρεις τώρα.
- Αλήθεια; - Ναι.
- Θέλω να τους γνωρίσω. - Θα το κανονίσουμε.
- Διάβασα το βιβλίο σου χθες το βράδυ. - Α, ώστε εσύ ήσουν.
Ακόμα παρακολουθείς βετεράνους πολέμου;
- Όχι. - Γιατί;
Σταμάτησα όταν αρρώστησε η γυναίκα μου.
Αναρωτιέσαι ποτέ πώς θα ήταν η ζωή σου αν...
Αν δεν την είχες γνωρίσει;
- Αν θα ήμουν καλύτερα χωρίς αυτήν; - Όχι, όχι.
- Δε λέω αυτό. Δεν το εννοούσα έτσι. - Δεν πειράζει.
Είναι σημαντική ερώτηση.
Γιατί θα 'ρθουν δύσκολες στιγμές, αλλά αυτό πάντα θα σου θυμίζει
τις καλές που δεν έδινες σημασία.
Και δε μετανιώνεις που τη γνώρισες;
Γιατί; Επειδή τώρα πονάω;
Έχω κάνει λάθη, Γουίλ, αλλά δε μετανιώνω ούτε για μια μέρα που έζησα μαζί της.
Πότε κατάλαβες ότι ήταν η μία και μοναδική για 'σένα;
21 Οκτωβρίου 1975.
Χριστέ μου! Θυμάσαι τη μέρα;
Ναι, γιατί ήταν ο έκτος αγώνας του πρωταθλήματος. Ο μεγαλύτερος αγώνας στην ιστορία των Ρεντ Σοκς.
Σίγουρα.
Εγώ και οι φίλοι μου κοιμηθήκαμε όλη νύχτα στο πεζοδρόμιο για να βρούμε εισιτήρια.
- Βρήκες εισιτήριο; - Ναι. Την ημέρα του αγώνα ήμουν σ' ένα μπαρ
περιμένοντας ν' αρχίσει, και μπαίνει μέσα εκείνη.
Ήταν φοβερός αγώνας. Στο 2ο μέρος της 8ης ο Κάρμπο ισοφαρίζει.
Ήταν 6-6. Πήγε στα 12.
Στο 2ο μέρος της 12ης μπαίνει ο Κάρλτον Φισκ. Έρχεται στη βάση.
- Αυτός με την περίεργη στάση; - Ναι, ναι.
Και, μπουμ! Τη στέλνει ψηλά!
Η μπάλα στην αριστερή πλευρά του γηπέδου!
35.000 κόσμος όρθιος φωνάζει στην μπάλα.
Αλλά αυτό δεν ήταν τίποτα, γιατί ο Φισκ χειρονομεί στην μπάλα σαν τρελός.
- "Πέρνα! Πέρνα!" - Ναι, το έχω δει!
"Πέρνα!" Και τότε η μπάλα χτυπάει πάνω στον στύλο.
Εκείνος πανηγυρίζει, και 35.000 φίλαθλοι ορμάνε μέσα στο γήπεδο.
- Τους σκουντάει για να περάσει. - Και τρέχει. "Προσέξτε!"
"Κάντε στην άκρη! Κάντε στην άκρη!"
Δεν το πιστεύω ότι βρήκες εισιτήριο γι' αυτόν τον αγώνα! Όρμησες κι εσύ μέσα;
Όχι, δεν όρμησα μέσα. Δεν ήμουν εκεί.
- Τι; - Τα έπινα με τη μέλλουσα σύζυγο μου.
- Κι έχασες το home run του Φισκ; - Ναι.
Για να πιείς ένα ποτό με μία που συναντούσες πρώτη φορά;
Ναι, αλλά έπρεπε να την έβλεπες. Ήταν κουκλάρα.
- Ρε δεν πάει να ήταν... - Φώτισε τον χώρο.
Ρε δεν πάει να ήταν και η ωραία Ελένη! Ήταν ο έκτος αγώνας!
Χριστέ μου! Και οι φίλοι σου; Σε άφησαν;
- Αναγκάστηκαν. - Τι εννοείς; Τι τους είπες;
Άφησα το εισιτήριο μου στο τραπέζι και τους είπα:
"Συγγνώμη, παιδιά. Πρέπει να δω τι θα κάνω με μια κοπέλα."
Τι θα κάνεις με μια κοπέλα; Αυτό τους είπες;
- Έπρεπε. - Και σε άφησαν;
Ναι. Είδαν στα μάτια μου ότι το εννούσα.
- Μου κάνεις πλάκα; - Όχι, δε σου κάνω πλάκα, Γουίλ.
Γι' αυτό δε μιλάω τώρα για κάποια κοπέλα που είδα σ' ένα μπαρ πριν 20 χρόνια
και πόσο μετάνιωσα που δεν πήγα να της μιλήσω.
Δε μετανιώνω για τα 18 χρόνια που ήμουν παντρεμένος με τη Νάνσυ.
Ούτε για τα έξι χρόνια που σταμάτησα να δουλεύω όταν αρρώστησε.
Ή για τα τελευταία χρόνια όταν χειροτέρεψε.
Και εννοείται πως δε μετανιώνω που έχασα τον αγώνα.
Αυτό είναι λύπη.
Θα ήταν ωραία αν πήγαινες, πάντως.
Πού να φανταστώ ότι ο Φισκ θα έκανε home run.
Ξέρεις, είμαι πολύ χρήσιμη στο γήπεδο. Είμαι πολύ ψηλή.
- Δεν είσαι τόσο ψηλή. - Καρφώνω.
Θα παίξω ποτέ στο ΝΒΑ;
"Είναι σίγουρο."
Γιατί μένουμε όλο εδώ;
Επειδή είναι πιο ωραία απ' το σπίτι μου.
Ναι, αλλά δεν έχω δει ποτέ το σπίτι σου.
Το ξέρω.
Πότε θα γνωρίσω τους φίλους σου και τα αδέλφια σου;
Δεν έρχονται εδώ πολύ συχνά.
Μπορώ να πάω ως τη Νότια Βοστώνη.
Είναι λίγο μακριά.
Εμένα κρύβεις από εκείνους ή το αντίστροφο;
- Εντάξει, θα πάμε. - Πότε;
Δεν ξέρω. Κάποια στιγμή την άλλη βδομάδα.
Κι αν σου έλεγα ότι δε θα ξανακοιμηθούμε μαζί μέχρι να γνωρίσω τους φίλους σου;
Θα σου έλεγα ότι είναι 4:30 τα χαράματα. Μάλλον θα είναι ξύπνιοι.
Θεέ μου! Οι άντρες είστε ξεδιάντροποι.
Αν δε σκέφτεσαι με το πουλί σου, τότε ενεργείς εκ μέρους του.
Σίγουρα. Εκ μέρους του πουλιού μου, μπορώ να πάρω μια προκαταβολή;
Δεν ξέρω. Κάτσε να ρωτήσω.
- "Οι προοπτικές δεν φαίνονται καλές." - Ποιος;
Γεια σου, Τσακ. Τίποτα. Ξανακοιμήσου.
"Οι προοπτικές δεν..." Αυτό σου είπε ότι θα παίξεις στο ΝΒΑ.
Ακριβώς, γι' αυτό πρόσεχε. Καλύτερα ν' αρχίσεις να αγοράζεις εισιτήρια.
Θα παίξω. Είμαι ψηλή. Μ' αρέσει να φοράω σορτσάκι.
Ντρίμπλα και κάρφωμα.
- Δεν είσαι τόσο ψηλή. - Είμαι.
Ίσως να προτιμώ τα τρίποντα.
Εγώ προτιμώ τα "σκοραρίσματα".
Σταμάτα να συνδυάζεις τις αθλητικές σου μεταφορές.
Ένα ξωτικό χώνει την ψωλή του στον κώλο της μαϊμούς
και ο Μόργκαν μπαίνει τρέχοντας, λέγοντας: "Δεν πειράζει, δεν πειράζει..."
Γουίλ, δεν το πιστεύω ότι έφερες εδώ τη Σκάιλαρ τώρα που είμαστε ντίρλα.
Το ξέρω, Μόργκαν. Είναι σπάνιο φαινόμενο.
Ο θείος μου ο Μάρτυ πίνει. Κραιπαλιάζει για έξι με οχτώ μήνες.
Σας έχω πει ποτέ τι έγινε μια φορά που τον σταμάτησαν;
- Σας έχω πει, έτσι; - Ο Μάρτυ, ναι.
Θα σας πω τι έπαθε, γιατί πρέπει να το ακούσετε αυτό.
Πάντα λέει ιστορίες. Κάθε φορά που ερχόμαστε έχει και μια καινούρια.
Την έχουμε ξανακούσει αυτή. Παρ' όλα αυτά, ξαναπές την.
Θα την πω. Ευχαριστώ πολύ. Έχω τον λόγο τώρα.
Ο θείος μου ο Μάρτυ, λοιπόν, πήγαινε οδηγώντας στο σπίτι.
Ήταν τύφλα στο μεθύσι! Λιάρδα! Κουρούμπελο!
Τον βλέπει ο μπάτσος και τον σταματάει.
Την έχει βάψει άσχημα. Τον κατεβάζει και τον βάζει να περπατήσει ευθεία.
Κατεβαίνει, ξερνάει και ο μπάτσος είναι σίγουρος ότι είναι πάνω από το όριο.
Είναι, λοιπόν, έτοιμος να του περάσει χειροπέδες και να τον πάει μέσα.
Ξαφνικά, 50 μέτρα πιο κάτω ακούγεται ένας μεγάλος κρότος.
- Ο μπάτσος χέζεται και γυρνάει... - Τον πυροβόλησαν;
- Όχι. - Λοιπόν...
- Αφού την έχεις ξανακούσει. - Ναι, ρε Μόργκαν. Σταμάτα.
Κάποιος είχε πέσει πάνω σ' ένα δέντρο. Έγινε ατύχημα.
- Πώς άκουσε το άλλο αμάξι αφού... - Σκάσε, ρε γαμώτο!
- Θα σου σπάσω τον σβέρκο. Σκάσε! - Τον τσαντίζεις, Μόργκαν.
- Συγγνώμη. - Σου την έχει ξαναπεί την ιστορία.
Λέει στον θείο μου: "Μείνε εδώ. Μην το κουνήσεις."
Τρέχει, λοιπόν, ο μπάτσος να ασχοληθεί με το άλλο ατύχημα.
Αφού κάθισε μερικά λεπτά μέσα στο κάτουρο και τα ξερατά του,
ο θείος μου αρχίζει να αναρωτιέται τι κάνει εκεί.
Σηκώνεται, μπαίνει στο αμάξι και πάει σπίτι.
Το επόμενο πρωί, ο θείος μου ήταν κομμάτια,
ακούει να του χτυπούν την πόρτα.
Κατεβαίνει κι ανοίγει την πόρτα. "Τι τρέχει;"
Ήταν ο μπάτσος που τον είχε σταματήσει.
Του λέει: "Τι εννοείς, τι τρέχει; Ξέρεις τι τρέχει.
Σε σταμάτησα χθες το βράδυ και την κοπάνησες."
Του λέει ο θείος μου: "Πρώτη φορά σε βλέπω.
"Ήμουν όλη τη νύχτα με τα παιδιά μου. Δεν ξέρω ποιος στο διάολο είσαι."
Του λέει: "Ξέρεις ποιος είμαι. Θέλω να κοιτάξω στο γκαράζ σου."
- "Ορίστε;" - "Με άκουσες. Θέλω να κοιτάξω στο γκαράζ"
"Εντάξει,"του λέει. Τον πάει στο γκαράζ κι ανοίγει την πόρτα.
Και τι βλέπει; Το περιπολικό είναι στο γκαράζ του θείου μου.
Ήταν τόσο λιώμα που πήρε λάθος αμάξι.
Και το καλύτερο είναι ότι ο μπάτσος
ήταν σε τόσο δύσκολη θέση και δεν έκανε τίποτα,
γιατί έψαχνε όλη νύχτα να βρει το σπίτι με το αμάξι του θείου μου.
Εντάξει, Τσακ, ποιο στο διάολο είναι το νόημα της ιστορίας σου;
Ότι τη γλίτωσε. Αυτό είναι το νόημα.
- Εντάξει. Να ρωτήσω κάτι. - Έλα ρε, σταμάτα.
Προσπαθώ να ξεκαθαρίσω κάτι, επειδή μάλλον εσύ ντρέπεσαι να ρωτήσεις,
γιατί δε βγαίνει νόημα.
Βγαίνει νόημα αν ακούς την ιστορία και δεν κάνεις ερωτήσεις.
Μόργκαν, για να δούμε αν θα καταλάβεις αυτό. Θα σου πω μια μικρή ιστορία.
Είναι δύο γέροι και κοιμούνται. Η Μέρι και ο Πάντυ.
Ξυπνάνε το πρωί της 50ης επετείου τους.
Η Μέρι κοιτάζει με αγάπη τον Πάντυ.
Του λέει: "Χριστέ μου, Πάντυ! Είσαι πολύ όμορφος. Σ' αγαπάω.
"Θέλω να σου πάρω ένα δωράκι.
"Ό,τι λαχταράει η ψυχή σου, θα σου το πάρω.
"Τι θα 'θελες;"
Ο Πάντυ της λέει: "Αχ, Μέρι! Αυτό είναι πολύ γλυκό.
"Λοιπόν, στα 50 χρόνια γάμου μόνο ένα πράγμα μου έλειψε.
"Θα ήθελα να μου πάρεις μια πίπα.
"Πολύ θα το ήθελα." "Εντάξει," του λέει η Μέρι.
Βγάζει τη μασέλα της, τη βάζει στο ποτήρι και του παίρνει πίπα.
Της λέει ο Πάντυ: "Ναι! Αυτό μου είχε λείψει.
"Ήταν το πιο ωραίο, το πιο φοβερό πράγμα στον κόσμο!
"Τέλειο, Μέρι! Σ' αγαπάω!
"Υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω για 'σένα;"
Η Μέρι τον κοιτάζει και του λέει: "Δώσ' μου ένα φιλάκι!"
- Ωχ! - Ωχ, Παναγία μου!
- Αίσχος ήταν. - Όχι και τόσο. Έχω ακούσει χειρότερα.
- Τα λέμε, παιδιά. - Εντάξει. Γεια σου, Μπιλ.
Λοιπόν, Σκάιλαρ, ευχαριστούμε που ήρθες.
Άλλαξα γνώμη γι' αυτούς του Χάρβαρντ.
Καλά, μη βιάζεσαι να κρίνεις, γιατί δεν είναι όλοι σαν εμένα.
Είμαι σίγουρος. Όμως χάρηκα που σε γνώρισα.
- Φρόνιμα. - Εντάξει.
- Απομακρύνσου αργά. - Έλα τώρα, αδελφάκι.
Δεν ξέρω τι κάνεις, φίλε, αλλά θα μας πας σπίτι.
- Για τι σου φαίνομαι; - Άντε, Τσακ!
Θα πας με τα πόδια, μαλάκα! Ο Γουίλ θα πάρει το αμάξι!
Ευχαριστώ, Τσακ. Το εκτιμώ.
Περίμενε. Μην παίρνεις τόσο σοβαρό ύφος.
Εμένα θα πας πρώτα.
- Φίλε, είναι μακριά. - Α, καλά.
Επειδή εσύ πρέπει να κοιμηθείς στο παλατάκι της απόψε,
μη μου το παίζεις μάγκας
Μια στιγμή. Είπες πως θα βλέπαμε το σπίτι σου.
- Όχι απόψε. - Ούτε απόψε, ούτε άλλη βραδιά.
Ξέρει ότι όταν δεις το αχούρι, θα πάρει φύσημα.
Μα ήθελα να γνωρίσω τα αδέλφια σου.
Θα το κανονίσουμε άλλη φορά.
Καλά.
Τα κλειδιά.
...Το ακούει αυτό η αεροσυνοδός και τρέχει σφαίρα στον διάδρομο.
Κι εγώ της φωνάζω: "Μην ξεχάσεις τον καφέ".
Σιγά μην το είπες!
- Έλεος, Μάρτυ, ανέκδοτο είναι! - Ναι.
- Ξέρω κάποιον που πραγματικά του συνέβη. - Ανέκδοτο;
- Τζέρυ, το βρήκες εύκολα; - Γεια. Πήρα ταξί.
Τίμμυ, από 'δώ ο Τζέρυ. Είμασταν μαζί στο πανεπιστήμιο.
- Τι κάνεις; Χάρηκα. - Χαίρω πολύ.
- Να σου φέρω μια μπύρα; - Όχι. Ένα Περιέ.
Είναι η σόδα στα Γαλλικά.
- Α. Η σόδα, ναι. - Και δύο σάντουιτς.
- Έγινε. - Γράφ' τα.
- Θα με ξοφλήσεις ποτέ; - Ναι, αρχηγέ. Έχω τον πρώτο λαχνό.
- Πόσο είναι το τζακπότ; - $12 εκατομμύρια.
- Δε νομίζω ότι θα φτάσουν. - Θα σου φτάσουν για την αλλαγή φύλου.
- Φυστίκια; - Όχι, ευχαριστώ.
Λοιπόν, ήθελες να μιλήσουμε για τον Γουίλ.
- Φαίνεται να πηγαίνει καλά. - Έτσι νομίζω.
Του μίλησες καθόλου για το μέλλον του;
Όχι, δεν έχουμε φτάσει εκεί ακόμα. Έχουμε κολλήσει στο παρελθόν.
Ίσως θα 'πρεπε. Με παίρνουν συνέχεια τηλέφωνο για προσφορά εργασίας.
- Τι είδους; - Προηγμένα μαθηματικά, επιστημονικά επιτελεία.
Χώροι όπου μυαλά σαν τον Γουίλ έχουν πλήρη ελευθερία.
Είναι σημαντικό που υπάρχουν προσφορές, αλλά δε νομίζω ότι είναι ακόμα έτοιμος.
Δεν είμαι σίγουρος ότι καταλαβαίνεις, Σων.
- Τι είναι αυτό που δεν καταλαβαίνω; - Ορίστε, κύριοι.
- Ευχαριστούμε, Τιμ. - Ναι, ευχαριστούμε.
Για να μη λερωθείτε.
Τιμ, μπορείς να μας βοηθήσεις; Προσπαθούμε να βάλουμε ένα στοίχημα.
Ωχ.
- Ξέρεις τον Τζόνας Σολκ; - Βέβαια. Θεράπευσε την πολιομυελίτιδα.
Ξέρεις τον Άλμπερτ Άινσταϊν;
Τον Τζέραλντ Λεμπώ; Τον έχεις ακουστά;
- Όχι. - Ευχαριστώ, Τιμ.
- Ποιος κέρδισε το στοίχημα; - Εγώ.
Δε μιλάμε για 'μένα, Σων.
Εγώ είμαι ένα τίποτα μπροστά στον μικρό.
Ξέρεις τον Τζέραλντ Λεμπώ;
Το 1905 υπήρχαν εκατοντάδες καθηγητές κύρους
που μελετούσαν το σύμπαν, όμως ήταν ένας...
Ήταν ένας 26χρονος Ελβετός ελεγκτής ευρεσιτεχνιών
με χόμπι τη Φυσική που άλλαξε τον κόσμο.
Φαντάζεσαι ο Άινσταϊν να τα παράταγε
για να μεθοκοπάει κάθε βράδυ με τα φιλαράκια του στη Βιέννη;
Όλοι θα είχαμε χάσει κάτι. Ο Τιμ δε θα τον ήξερε.
- Πολύ μελοδραματικό, Τζέρυ. - Όχι, δεν είναι, Σων.
Ο μικρός έχει το χάρισμα.
Απλά δεν έχει καθοδήγηση, αλλά μπορούμε να του την παρέχουμε εμείς.
Τζέρυ, τη δεκαετία του '60
υπήρχε ένας νεαρός, απόφοιτος του Μίσιγκαν.
Διέπρεψε στα μαθηματικά.
Συγκεκριμένα, οριοθετημένες αρμονικές συναρτήσεις.
Μετά πήγε στο Μπέρκλεϊ ως επίκουρος καθηγητής.
Έδειξε εκπληκτικές προοπτικές. Μετά πήγε στη Μοντάνα και τους έκανε σκόνη στον διαγωνισμό.
- Ποιος ήταν; - Ο Τεντ Καζίνσκι.
Δεν τον έχω ακουστά.
- Τίμυ! - Έλα!
- Τι ήταν ο Τεντ Καζίνσκι; - Βομβιστής.
Γι' αυτό ακριβώς μιλάω κι εγώ. Πρέπει να καθοδηγήσουμε τον μικρό.
Μπορεί να συνεισφέρει στην ανθρωπότητα, κι εμείς μπορούμε να τον βοηθήσουμε.
- Άλλο καθοδήγηση, άλλο χειραγώγηση. - Σων!
- Πρέπει να τον αφήσουμε να βρει... - Δεν κάθομαι σπίτι μου κάθε βράδυ
σχεδιάζοντας πώς να καταστρέψω τη ζωή του.
Έκανα προχωρημένα μαθηματικά από τα 18 μου
και πάλι μου πήρε πάνω από 20 χρόνια για να κάνω κάτι άξιο του βραβείου Φιλντ.
Μπορεί να μη θέλει αυτό που θες εσύ.
Υπάρχουν κι άλλα πράγματα στη ζωή εκτός από τα γαμημένα Φιλντ.
Είναι πάρα πολύ σημαντικό, Σων, και δε χωράνε προσωπικές αντιπαλότητες.
Για μια στιγμή, Τζέρυ. Ας μιλήσουμε για τον μικρό.
Γιατί να μην του δώσουμε χρόνο να καταλάβει μόνος του τι θέλει;
Ωραία θεωρία, Σων. Σ' εσένα έκανε θαύματα.
Ναι, έκανε, ρε υπεροπτικέ αρχιμαλάκα!
Συγγνώμη. Συγγνώμη που ήρθα εδώ σήμερα.
Ήρθα από ευγένεια. Ήθελα να σε ενημερώσω.
Ευχαριστώ για την ενημέρωση.
Ο μικρός είναι τώρα σε συνέντευξη που του κανόνισα στη ΜακΝήλ.
Λοιπόν, Γουίλ, δεν είμαι και πολύ σίγουρος τι εννοείς.
Σου προσφέραμε ήδη μια θέση.
Κανείς σ' αυτή την πόλη δε δουλεύει χωρίς μια προκαταβολή, παιδιά.
Αν νομίζετε ότι μπορείτε να βρείτε κάποιον, με την ευχή μου.
Αλλά νομίζω ότι όλοι ξέρουμε πως δε θα σας εκπροσωπήσει τόσο καλά όσο εγώ.
Γουίλ, η προσφορά μας είναι $84.000 τον χρόνο, συν...
Προκαταβολή! Προκαταβολή.
Θέλεις να σου δώσουμε μετρητά τώρα αμέσως;
Ώπα. Σιγά. Εγώ δεν είπα αυτό.
Θεωρητικά, η κατάσταση σας, για εσάς
ταυτοχρόνως θα βελτιωνόταν,
αν είχα $200 αυτή τη στιγμή στην τσέπη μου.
Δε νομίζω ότι... Λάρι;
- Εγώ έχω $73. - Δέχεσαι επιταγή;
Επιτρέψτε μου να σας πω κάτι. Είστε ύποπτοι.
Ναι, εσείς.
Δεν ξέρω τι όνομα έχετε εδώ,
αλλά μετά τη σημερινή κοροϊδία, να είστε σίγουροι ότι θα σας ερευνήσω.
Λοιπόν, για οποιαδήποτε υπόθεση έχουμε μέχρι τώρα,
μπορείτε να μιλήσετε με τον προαναφερθέντα δικηγόρο μου.
Καλή σας μέρα, κύριοι. Και μέχρι να 'ρθει εκείνη η μέρα,
συνεχίστε τη σκληρή δουλειά.
- Πώς πάει; - Καλά.
Μάλιστα.
Ωραία.
- Θες βοήθεια; - Όχι.
- Έλα. Άσε με να ρίξω μια γρήγορη ματιά. - Όχι.
Είναι σημαντικό να το μάθω.
- Είναι πολύ σημαντικό για 'μένα. Εντάξει; - Καλά. Καλά.
- Γιατί να μην αράξουμε εδώ όλη μέρα; - Ναι, γιατί όχι;
Εντάξει, κύριε Περίεργε.
Αφού είσαι αποφασιμένος να με πρήξεις,
θα σου κάνω μια ερώτηση.
Εντάξει.
Έχεις φωτογραφική μνήμη;
Δεν ξέρω. Απλώς θυμάμαι.
Πώς θυμάσαι τον αριθμό τηλεφώνου σου; Με καταλαβαίνεις; Απλά τον θυμάσαι.
- Έχεις μελετήσει οργανική χημεία; - Κάτι λίγα.
- Για πλάκα, δηλαδή; - Ναι, για να περάσει η ώρα.
Ναι, έχει πολύ πλάκα να μελετάς οργανική χημεία.
Είσαι τρελός;
Το ΄χεις χάσει τελείως; Κανείς δεν τη μελετάει για πλάκα.
Δεν είναι απαραίτητη, ειδικά σε κάποιον σαν εσένα.
- Κάποιον σαν εμένα; - Ναι.
Σε κάποιον που μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ γηπέδων μπέιζμπολ και μπαρ.
Δε νομίζω ότι σου είναι απαραίτητη.
Ξέρεις, υπάρχουν πάρα πολύ έξυπνα άτομα στο Χάρβαρντ.
Ακόμα κι αυτοί όμως πρέπει να διαβάζουν, επειδή είναι πολύ δύσκολη.
Κι όμως, εσύ το κάνεις τόσο εύκολα.
Δεν καταλαβαίνω. Δεν καταλαβαίνω πώς λειτουργεί το μυαλό σου.
- Παίζεις πιάνο; - Μην αλλάζεις κουβέντα.
Προσπαθώ να σου εξηγήσω. Παίζεις πιάνο;
- Ναι, λίγο. - Όταν το κοιτάς, βλέπεις τον Μότσαρτ.
- Βλέπω απλές ασκήσεις. - Καλά. Λοιπόν, ο Μπετόβεν, εντάξει;
Κοιτούσε ένα πιάνο κι έβγαζε νόημα. Μπορούσε να παίξει.
- Τι λες, δηλαδή; Ότι παίζεις πιάνο; - Ούτε φράση.
Εγώ το κοιτάζω και βλέπω μόνο πλήκτρα, τρία πεντάλ κι ένα ξύλινο κουτί.
Αλλά ο Μπετόβεν και ο Μότσαρτ το έβλεπαν και μπορούσαν να παίξουν.
Δεν ξέρω να ζωγραφίζω. Δεν μπορώ να στείλω τη μπάλα έξω απ' το Φένγουεϊ.
Ούτε πιάνο μπορώ να παίξω.
Αλλά μπορείς να κάνεις την εργασία μου στην οργανική χημεία σε λιγότερο από ώρα.
Όσον αφορά τέτοια πράγματα, μπορούσα πάντα να παίξω.
Δεν μπορώ να το εξηγήσω καλύτερα.
- Έλα 'δώ. Πρέπει να σου πω κάτι. - Ε;
- Πρέπει να σου πω κάτι. - Α.
Να...
- Είναι άδικο. - Ποιο είναι άδικο;
Είμαι εδώ τέσσερα χρόνια
και μόλις τώρα σε βρήκα.
Πάντως, με βρήκες.
Κοιμάσαι;
Ναι.
Δεν κοιμάσαι.
Γουίλ, έλα μαζί μου στην Καλοφόρνια.
Τι;
Θέλω να έρθεις μαζί μου στην Καλιφόρνια.
Είσαι σίγουρη;
Ναι.
Ναι, αλλά πώς το ξέρεις;
Δεν ξέρω. Απλά το ξέρω.
Ναι, αλλά πώς;
Το ξέρω γιατί το νιώθω.
- Είναι πολύ σοβαρό αυτό που λες. - Το ξέρω.
Ίσως να είσαι στην Καλιφόρνια την άλλη βδομάδα
και μπορεί να μάθεις κάτι για 'μένα που να μη σου αρέσει,
και ίσως μετανιώσεις που το είπες, αλλά είναι τόσο σοβαρό
που δεν μπορείς να το πάρεις πίσω, κι εγώ είμαι κολλημένος εκεί
με κάποια που δε θέλει να είναι μαζί μου, κι εύχεται να το είχε πάρει πίσω.
Τι; Τι να πάρω πίσω;
Δε θέλω να το πάρω πίσω.
Θέλω μόνο να έρθεις μαζί μου στην Καλιφόρνια.
Δεν μπορώ να έρθω μαζί σου στην Καλιφόρνια, οπότε...
- Γιατί; - Πρώτον: Γιατί δουλεύω εδώ.
Και δεύτερον: Γιατί ζω εδώ.
Κοίτα... Αν δε μ' αγαπάς, απλά πες το μου.
Δε λέω ότι δε σ' αγαπάω.
Τότε, γιατί; Γιατί δεν έρχεσαι; Τι είναι αυτό που φοβάσαι τόσο;
Εγώ τι φοβάμαι;
Εντάξει, τι δε φοβάσαι;
Ζεις στον ασφαλή μικρόκοσμο σου χωρίς προκλήσεις, και φοβάσαι να κάνεις κάτι άλλο,
- γιατί ίσως θα πρέπει να αλλάξεις. - Μη μιλάς εσύ για τον κόσμο μου.
Εσύ θέλεις να 'χεις το φλερτάκι σου με τον τύπο από τις λαϊκές συνοικίες.
Μετά θα πας στο Στάνφορντ, θα παντρευτείς κάποιον πλούσιο μαλάκα
που θα εγκρίνουν οι γονείς σου και θα κάθεσαι
με τα άλλα πλουσιοκόριτσα μιλώντας για τις βόλτες σου στις φτωχογειτονιές.
Γιατί το λες αυτό;
Τι είναι αυτή η εμμονή σου με τα λεφτά;
Ο πατέρας μου πέθανε όταν ήμουν 13, και τα κληρονόμησα.
Νομίζεις δεν εύχομαι κάθε μέρα που ξυπνάω να μπορούσα να τα δώσω πίσω;
Θα τα έδινα πίσω στη στιγμή
για να τον έχω έστω ακόμα μία μέρα, αλλά δε γίνεται.
Αυτή είναι η ζωή μου, και το έχω πάρει απόφαση.
Γι' αυτό μη μου λες μαλακίες όταν εσύ είσαι αυτός που φοβάται.
Φοβάμαι; Τι φοβάμαι; Τι στο διάολο φοβάμαι;
Φοβάσαι εμένα. Μήπως δε θα σ' αγαπώ το ίδιο.
Ξέρεις κάτι; Κι εγώ φοβάμαι!
Αλλά, γάμα το, θέλω να το ρισκάρω. Τουλάχιστον, είμαι ειλικρινής μαζί σου.
- Εγώ δεν είμαι; - Όχι. Έχεις 12 αδέλφια;
Καλά.
Όχι, δε θα φύγεις. Δε θα πας πουθενά.
Τι θες να μάθεις; Τι; Ότι δεν έχω 12 αδέλφια;
- Ότι είμαι ορφανός; Δε θες να το μάθεις. - Δεν το ήξερα.
Όχι. Δε θες να μάθεις ότι έσβηναν τα τσιγάρα πάνω μου όταν ήμουν παιδί.
- Μωρό μου, δεν το ήξερα. - Ότι αυτό δεν είναι από εγχείρηση.
Ότι ο καριόλης με μαχαίρωσε. Δε θες να τα μάθεις αυτά, Σκάιλαρ!
- Θέλω να τα μάθω! - Μη μου λες ότι θες να τα μάθεις!
- Θέλω, γιατί θέλω να σε βοηθήσω! - Να με βοηθήσεις; Τι στον διάολο!
Έχω καμιά ταμπέλα στην πλάτη μου που γράφει: "Σώστε με";
- Όχι. - Μοιάζω να το έχω ανάγκη;
- Θέλω να είμαι μαζί σου, γιατί σ' αγαπάω. - Μη μου λες μαλακίες!
- Σ' αγαπάω.
Σ' αγαπάω.
Πες μου ότι δε μ' αγαπάς.
Αν μου το πεις,
δε θα σου ξανατηλεφωνήσω
και θα βγω απ' τη ζωή σου.
Δε σ' αγαπάω.
Δεν...
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν επίγνωση της εξυπνάδας τους.
Δε βρίσκουν δασκάλους που να πιστεύουν σ' αυτούς.
Πείθονται ότι είναι χαζοί.
Ελπίζω να εκτιμάς όσα κάνει,
γιατί έχω δει πόσο πολύ του αρέσει να δουλεύει μ' εσένα,
όχι ενάντια σ' εσένα.
Γεια σου, Γουίλ.
Τομ, θα μας φέρεις καφέ;
Φυσικά.
Λοιπόν, για να δούμε...
Ωραία. Σωστό.
Βλέπω ότι χρησιμοποίησες τον ΜακΛόριν εδώ.
Ναι, δεν ξέρω πώς το λες εσύ, αλλά...
Αυτό δε φαίνεται σωστό.
Μπορεί να μας δημιουργήσει πρόβλημα.
- Σκέφτηκες να... - Είμαι σίγουρος ότι είναι σωστό.
Μπορούμε να το κάνουμε στο γραφείο του Σων από 'δώ και στο εξής;
Έρχομαι εδώ μόλις σχολάσω και το πήγαινε-έλα με διαλύει.
Ναι, φυσικά.
- Σκέφτηκες την πιθανότητα... - Σωστό είναι.
Σωστό είναι. Δες το στο σπίτι σου.
Πώς πήγε η συνέντευξη στη ΜακΝήλ;
Δεν μπόρεσα να πάω. Είχα ραντεβού. Έστειλα τον επικεφαλής διαπραγματευτή μου.
Στον ελεύθερο χρόνο σου, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, Γουίλ.
Όμως όταν κανονίζω συνέντευξη με τους συνεργάτες μου
κι εσύ δεν πηγαίνεις, με εκθέτεις.
- Μην κανονίσεις άλλες συνεντεύξεις. - Εντάξει.
Θα τις ακυρώσω.
Θα σου έδινα εγώ δουλειά, αλλά ήθελα να δεις πώς είναι εκεί έξω.
Ίσως να μη θέλω να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου εξηγώντας μαλακίες σε άλλους.
Νομίζω ότι θα μπορούσες να μου δείξεις λίγο σεβασμό.
Λίγο σεβασμό; Ξέρεις πόσο εύκολα είναι αυτά για 'μένα;
Έχεις καθόλου ιδέα πόσο εύκολα είναι; Είναι παιχνιδάκι.
Λυπάμαι που δεν μπορείς να τα κάνεις. Ειλικρινά, λυπάμαι.
Γιατί δε θα χρειαζόταν να κάθομαι εδώ βλέποντας σε να προσπαθείς
και να τα κάνεις σκατά.
Θα είχες περισσότερο χρόνο να τεμπελιάζεις και να μεθοκοπάς.
Έχεις δίκιο. Μάλλον χάνω τελείως τον χρόνο μου.
Έχεις δίκιο, Γουίλ.
Δεν μπορώ να το αποδείξω.
Όμως εσύ μπορείς. Κι όσον αφορά αυτό, λίγοι...
Λίγοι στον κόσμο μπορούν να καταλάβουν τη διαφορά μεταξύ εσένα κι εμένα.
- Είμαι ένας απ΄ αυτούς. - Λυπάμαι.
Κι εγώ.
Τις περισσότερες μέρες εύχομαι να μη σε είχα γνωρίσει,
επειδή έτσι θα μπορούσα να κοιμάμαι ήσυχος τις νύχτες.
Και δε θα χρειαζόταν να τριγυρνάω ξέροντας
ότι υπάρχει εκεί έξω κάποιος σαν εσένα.
Δε θα χρειαζόταν να σε βλέπω να τα χαραμίζεις όλα.
Μπιλ, σταμάτα λίγο.
Το άκουσες αυτό;
Μόργκαν!
Αν βλέπεις πάλι τσόντες στο δωμάτιο της μάνας μου, θα σε σπάσω στο ξύλο.
Τι έγινε, μάγκες;
Μόργκαν, γιατί δεν τον παίζεις στο σπίτι σου, ρε φίλε;
- Είναι αίσχος. - Δεν έχω βίντεο στο σπίτι μου.
- Πλάκα κάνεις. - Έλα τώρα. Όχι στο γάντι μου.
Δε χρησιμοποίησα το γάντι.
Το έχω από τα τσικό.
Τι θες να κάνω;
Τι έχεις πάθει;
Πηδάς ένα γάντι του μπέιζμπολ;
Δεν το πήδηξα. Το χρησιμοποίησα για να καθαρίσω.
Θα σταματήσεις να τον παίζεις στο δωμάτιο της μάνας μου;
- Υπάρχει άλλο βίντεο στο σπίτι; - Ξενερωσιά, ρε φίλε.
Γιατί πιστεύετε ότι πρέπει να δουλέψω για την Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας (NSA);
Θα δουλεύεις στην πρώτη γραμμή.
Θα έρθεις σε επαφή με τεχνολογίες που δε θα δεις πουθενά αλλού,
επειδή είναι απόρρητες.
Θεωρία των υπερχορδών, μαθηματικά του χάους, προηγμένοι αλγόριθμοι.
Σπάσιμο κωδικών.
Αυτό είναι μια άποψη για το τι κάνουμε.
Ελάτε τώρα. Αυτό κάνετε κυρίως.
Διαχειρίζεστε το 80% των μυστικών πληροφοριών.
Είστε εφτά φορές μεγαλύτεροι από την CIA.
Δε μας αρέσει να καυχιόμαστε γι' αυτό, Γουίλ.
Αλλά έχεις απόλυτο δίκιο.
Όπως το βλέπω εγώ, το ερώτημα δεν είναι
γιατί να δουλέψεις για την NSA.
Το ερώτημα είναι, γιατί να μην δουλέψεις.
Γιατί να μην δουλέψω για την NSA;
Δύσκολη ερώτηση, αλλά θα κάνω μια προσπάθεια.
Ας πούμε ότι δουλεύω στην NSA και κάποιος μου φέρνει έναν κωδικό,
που κανείς άλλος δε μπορεί να σπάσει. Πες ότι δοκιμάζω, και πες ότι τον σπάω.
Και είμαι πολύ ευχαριστημένος, επειδή έκανα καλά τη δουλειά μου.
Αλλά ίσως ο κωδικός ήταν η θέση ανταρτών στη Νότια Αφρική ή στη Μέση Ανατολή,
και μόλις έχουν τη θέση, βομβαρδίζουν το χωριό όπου κρύβονται οι αντάρτες.
1500 άνθρωποι που δε συνάντησα ποτέ, ούτε έχω κάτι μαζί τους, σκοτώνονται.
Οι πολιτικοί λένε: "Στείλτε τούς πεζοναύτες να προστατεύσουν την περιοχή".
Γιατί χέστηκαν. Δε θα σκοτωθούν το δικά τους παιδιά.
Ούτε εκείνοι πήγαν όταν κάλεσαν τη σειρά τους,
γιατί όλοι υπηρέτησαν στην Εθνοφρουρά.
Κανένα φτωχόπαιδο θα φάει την οβίδα στον κώλο.
Όταν γυρίσει θα δει ότι το εργοστάσιο που δούλευε
μεταφέρθηκε στη χώρα από όπου μόλις ήρθε,
και ο τύπος που του έριξε την οβίδα πήρε τη δουλειά του,
επειδή θα δουλεύει για 15 σέντς τη μέρα, χωρίς διάλειμμα για κατούρημα.
Στο μεταξύ, συνειδητοποιεί ότι ο μόνος λόγος που τον έστειλαν εκεί
ήταν για να τοποθετήσουμε μια κυβέρνηση που θα μας πουλάει φτηνό πετρέλαιο.
Φυσικά, οι εταιρείες χρησιμοποίησαν μια σύγκρουση εκεί για να ρίξουν τις τιμές εδώ.
Αυτές θα βγάλουν το κατιτίς τους, αλλά όχι ο φίλος μου με $2.50 το γαλόνι.
Φέρνουν πίσω το πετρέλαιο με το πάσο τους, φυσικά.
Ίσως μπορέσουν να προσλάβουν και κανέναν αλκοολικό πλοίαρχο,
που του αρέσει να πίνει μαρτίνι και να κάνει σλάλομ στα παγόβουνα.
Πέφτει πάνω σ' ένα, χύνει το πετρέλαιο,
και σκοτώνει όλη την θαλάσσια ζωή στον Βόρειο Ατλαντικό.
Ο φίλος μου είναι άνεργος. Η βενζίνη είναι ακριβή,
οπότε πάει με τα πόδια στις συνεντεύξεις, ζοχαδιασμένος,
γιατί τα θραύσματα στον κώλο του του προκαλούν αιμορροΐδες.
Στο μεταξύ, μένει νηστικός γιατί κάθε φορά που προσπαθεί να βρει κάτι να φάει,
το μόνο φτηνό γεύμα που σερβίρουν είναι μπακαλιάρος Β.Ατλαντικού με λάδι μηχανής.
Οπότε, τι σκέφτηκα;
Περιμένω για κάτι καλύτερο.
Λέω, δε γαμιέται. Όσο περιμένω, δε σκοτώνω τον φίλο μου,
να του πάρω τη δουλειά, να τη δώσω στον εχθρό του,
να αυξήσω τη βενζίνη, να βομβαρδίσω κανένα χωριό, να σκοτώσω μικρές φώκιες,
να καπνίσω κανέναν μπάφο και να καταταγώ στην Εθνοφρουρά;
Μπορεί να εκλεγώ και Πρόεδρος.
- Αισθάνεσαι μόνος, Γουίλ; - Τι;
Έχεις αδελφή ψυχή;
Αν έχω... Όρισε το.
Κάποιον που σου δίνει κίνητρο.
- Τον Τσάκυ. - Όχι. Ο Τσάκυ είναι οικογένεια.
Θα έπεφτε στις ρόδες των αυτοκινήτων για 'σένα.
Εγώ μιλάω για κάποιον που σου ανοίγει το μυαλό, που αγγίζει την ψυχή σου.
- Έχω... Έχω... - Ποιον;
- Έχω πολλούς. - Για πες τους.
Τον Σαίξπηρ, τον Νίτσε, τον Φροστ, τον Ο'Κόνορ, τον Καντ, τον Πόουπ, τον Λοκ...
- Τέλεια. Είναι όλοι πεθαμένοι. - Όχι για 'μένα.
Δεν μπορείς να κάνεις διάλογο μαζί τους.
Δεν μπορείς να τους δώσεις, Γουίλ.
Όχι χωρίς μια γερή δόση αμμωνίας και μια σόμπα.
Αυτό λέω κι εγώ.
Ποτέ δε θα έχεις αυτού του είδους τη σχέση
αν φοβάσαι πάντα να κάνεις το πρώτο βήμα,
επειδή το μόνο που βλέπεις είναι καθετί αρνητικό στο μέλλον.
- Παίρνεις το μέρος του καθηγητή; - Μην υπεκφεύγεις.
Δεν ήθελα τη δουλειά.
Δεν μιλάμε για τη δουλειά. Δε με νοιάζει αν δουλέψεις για την κυβέρνηση.
Αλλά μπορείς να κάνεις ό,τι θελήσεις. Τίποτα δε σε δεσμεύει.
Τι σ' αρέσει πολύ να κάνεις; Τι θέλεις;
Υπάρχουν άνθρωποι που όλη τους τη ζωή βάζουν τούβλα,
για να έχουν τα παιδιά τους μια πιθανότητα στις ευκαιρίες που έχεις εσύ.
- Δεν το ζήτησα. - Όχι.
Έτσι γεννήθηκες, γι' αυτό μην υπεκφεύγεις λέγοντας: "Δεν το ζήτησα".
Τι εννοείς, υπεκφεύγω; Τι κακό έχει να βάζεις τούβλα;
- Τίποτα. - Κι εγώ τώρα χτίζω το σπίτι κάποιου.
Και ο πατέρας μου οικοδόμος ήταν. Του βγήκε ο κώλος για να μορφωθώ.
Ακριβώς. Είναι ένα αξιοπρεπές επάγγελμα. Τι κακό έχει να επισκευάζεις αμάξια;
Κάποιος θα πάει στη δουλειά του, εξαιτίας μου. Είναι αξιοπρεπές.
Όντως, Γουίλ. Αξιοπρεπές είναι κι όταν κάνεις 40 λεπτά με το τραίνο,
για να βρουν οι φοιτητές τη σχολή καθαρή το πρωί,
και τα καλάθια άδεια. Κουραστική δουλειά.
- Ακριβώς. - Και αυτό είναι έντιμο.
Σίγουρα, γι' αυτό διάλεξες αυτή τη δουλειά. Για την εντιμότητα της.
Απλά έχω μια απορία.
Θα μπορούσες να είσαι καθαριστής οπουδήποτε.
Γιατί δούλεψες στο πιο φημισμένο τεχνικό πανεπιστήμιο στον κόσμο;
Και γιατί μπήκες κρυφά τη νύχτα, ολοκλήρωσες τους μαθηματικούς τύπους
που μόνο ένας ή δύο άνθρωποι στον κόσμο θα μπορούσαν, και μετά είπες ψέματα;
Γιατί εγώ δεν το βλέπω και πολύ έντιμο αυτό, Γουίλ.
Τι θες πραγματικά να κάνεις;
- Να γίνω τσομπάνος. - Σοβαρά;
Θέλω να μετακομίσω στη Νάσουα, να αγοράσω μια μικρή φάρμα,
να πάρω μερικά πρόβατα και να τα βόσκω.
- Να πας να το κάνεις, τότε. - Τι;
Αν είναι να μαλακίζεσαι, δεν πας να το κάνεις σπίτι σου;
- Με διώχνεις; - Ναι. Σήκω φύγε.
Όχι. Δεν τελείωσε ο χρόνος.
- Δε φεύγω. - Δεν απαντάς στις ερωτήσεις μου.
- Μου τρως την ώρα. - Νόμιζα ότι ήμασταν φίλοι.
- Η ώρα του παιδιού τελείωσε. - Γιατί με διώχνεις, Σων;
Μου κάνεις εσύ κήρυγμα για τη ζωή; Κοίτα τα χάλια σου, ρε ξοφλημένε.
- Εσένα τι σε φτιάχνει; - Να δουλεύω μαζί σου.
Θες να μιλήσουμε για αδελφές ψυχές; Πού είναι η δική σου;
- Πέθανε. - Σωστά, πέθανε.
Πέθανε κι εσύ τα παράτησες.
- Τουλάχιστον, εγώ ρίσκαρα. - Ρίσκαρες κι έχασες πολλά.
Κι άλλοι άνθρωποι χάνουν πολλά, όμως έχουν τα αρχίδια να ξαναρισκάρουν.
Κοίτα με. Τι θέλεις να κάνεις;
Εσύ και οι μαλακίες σου. Έχεις μια απάντηση για όλα.
Αλλά σου κάνω μια πολύ απλή ερώτηση, και δεν μπορείς να μου απαντήσεις ευθέως.
Επειδή δεν ξέρεις.
Τα λέμε, Κρυφτούλη.
- Άντε γαμήσου. - Εσύ είσαι ο τσομπάνος.
Τσομπάνος.
Μαλακισμένο.
Ήθελα να, ξέρεις...
να σε πάρω πριν φύγεις.
Πήγα σε όλες αυτές τις συνεντεύξεις. Δε θα είμαι μια ζωή οικοδόμος.
Ποτέ δε με ένοιαξε αυτό.
Ναι.
Σ' αγαπάω.
Γουίλ;
Να προσέχεις.
Γεια.
Γουίλ!
Γουίλ, φτάνει! Τελειώσαμε!
Είμαι στο γραφείο σου και ο μικρός δεν είναι εδώ.
Είναι πέντε και δέκα. Έχει αργήσει 1 ώρα και 10 λεπτά.
Αν δεν εμφανιστεί και υποβάλλω αναφορά ότι δεν ήταν εδώ και γυρίσει στη φυλακή;
Δε θα το έχω βάρος στη συνείδηση μου.
Εντάξει. Καλά.
Πώς πάει;
Ευχαριστώ.
Καλό.
Τι κάνει η καλή σου;
Έφυγε.
Έφυγε; Πού πήγε;
Στην ιατρική σχολή της Καλιφόρνια.
- Άντε; - Ναι.
- Πότε έφυγε; - Πριν καμιά βδομάδα.
Μαλακία.
Πότε τελειώνεις με τις συνεντεύξεις;
Όταν θα γίνω 21.
Θα σε πάρουν σε καμιά δουλειά;
Ναι. Θα κάθομαι σ' ένα δωμάτιο και θα κάνω διαιρέσεις για τα επόμενα 50 χρόνια.
Θα κάνεις καλό κομπόδεμα, όμως.
Θα γίνω πειραματόζωο.
Καλύτερα απ' αυτή τη μαλακία. Να φύγεις μακριά από 'δώ.
Και γιατί να φύγω από 'δώ; Εδώ θα ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου.
Θα είμαστε γείτονες. Θα έχουμε παιδιά.
Θα τα πηγαίνουμε μαζί να παίζουν μπέιζμπολ στο Φόλεϊ Φιλντ.
Κοίτα, είσαι ο καλύτερος μου φίλος, γι' αυτό μην το πάρεις στραβά,
αλλά αν σε 20 χρόνια ζεις ακόμα εδώ,
έρχεσαι σπίτι μου να βλέπουμε ράγκμπι και δουλεύεις ακόμα στις οικοδομές,
θα σε σκοτώσω.
- Δεν είναι απειλή. Θα το κάνω. - Τι;
Τι μαλακίες μου λες;
- Έχεις κάτι που κανείς μας δεν έχει. - Έλα τώρα. Γιατί μου λέτε όλοι το ίδιο;
Το χρωστάω στον εαυτό μου να κάνω αυτό ή εκείνο. Κι αν δε θέλω;
Όχι, όχι. Άντε γαμήσου. Δεν το χρωστάς στον εαυτό σου.
Το χρωστάς σ' εμένα,
γιατί αύριο θα ξυπνήσω και θα είμαι 50,
και θα δουλεύω ακόμα εδώ.
Δε με πειράζει.
Έχεις στην τσέπη σου τον πρώτο λαχνό
και φοβάσαι να τον εξαργυρώσεις, κι αυτό είναι μαλακία.
Θα έκανα τα πάντα να έχω αυτό που έχεις εσύ.
Το ίδιο και ο καθένας απ' αυτούς.
Θα είναι προσβολή για εμάς αν είσαι ακόμα εδώ σε 20 χρόνια.
Το να μένεις εδώ είναι χάσιμο χρόνου για 'σένα.
- Δεν το ξέρεις αυτό. - Έτσι λες;
- Ναι, δεν το ξέρεις αυτό. - Ώστε, δεν το ξέρω αυτό.
Θα σου πω τι ξέρω.
Κάθε μέρα περνάω απ' το σπίτι σου και σε παίρνω.
Βγαίνουμε, τα πίνουμε, γελάμε και όλα ωραία.
Ξέρεις ποια είναι η καλύτερη στιγμή της ημέρας μου;
Για περίπου 10 δευτερόλεπτα, από το που παρκάρω μέχρι να φτάσω στην πόρτα σου.
Γιατί σκέφτομαι ότι ίσως θα χτυπήσω την πόρτα κι εσύ δε θα είσαι εκεί.
Χωρίς "γεια χαρά", χωρίς "τα λέμε", χωρίς τίποτα. Έφυγες, έτσι απλά.
Δεν ξέρω πολλά, αλλά αυτό το ξέρω.
Καταστράφηκα, Σων.
Σ' έφερα εδώ επειδή ήθελα να με βοηθήσεις με τον μικρό.
- Όχι να τον αποτελειώσεις. - Ξέρω τι κάνω, Τζέρυ.
Δε με νοιάζει αν έχεις δεθεί μαζί του! Ούτε αν γελάτε, ακόμα και εις βάρος μου.
Αλλά μην τολμήσεις να υπονομεύσεις αυτό που προσπαθώ να κάνω.
- Να υπονομεύσω; - Ο μικρός είναι σε ευάλωτη φάση τώρα.
Το καταλαβαίνω. Είναι σε ευάλωτη φάση, εντάξει; Έχει προβλήματα.
Τι προβλήματα έχει, Σων; Είναι καλύτερα να καθαρίζει; Καλύτερα να πάει φυλακή;
Καλύτερα να περνάει την ώρα του με μια παρέα πιθήβλακες;
Γιατί νομίζεις ότι το κάνει αυτό, Τζέρυ; Έχεις ιδέα γιατί το κάνει; Ε;
Μπορεί να χειριστεί τα προβλήματα, και τη δουλειά, και προφανώς εσένα.
Τζέρυ, άκουσε με. Άκου. Γιατί κρύβεται; Γιατί δεν εμπιστεύεται κανέναν;
Γιατί τον εγκατέλειψαν πρώτοι αυτοί που έπρεπε να τον αγαπούν.
- Άσε αυτές τις Φροϋδικές παπαριές. - Άκου, Τζέρυ.
Και γιατί κάνει παρέα μ' εκείνους τους πιθήβλακες, όπως τους λες;
Γιατί οποιοσδήποτε απ' αυτούς, αν του το ζήταγες, θα σου άνοιγε το κεφάλι. Εντάξει;
- Αυτό λέγεται "αφοσίωση". - Ναι, πολύ συγκινητικό.
Και ποιους χειρίζεται; Διώχνει τους άλλους πριν τον εγκαταλείψουν εκείνοι.
Είναι αμυντικός μηχανισμός, εντάξει;
Για 20 χρόνια είναι μόνος εξαιτίας αυτού.
Αν τον πιέσεις τώρα, θα ξαναγίνει το ίδιο, και δε θα επιτρέψω να του συμβεί αυτό.
- Μην το κάνεις αυτό, Σων. - Ποιο, Τζέρυ;
Μην τον μπολιάζεις με την ιδέα ότι δεν πειράζει να τα παρατήσει.
Ότι δεν πειράζει να είναι αποτυχημένος, γιατί δεν είναι έτσι, Σων.
Αν εσύ είσαι θυμωμένος μαζί μου, επειδή εγώ πέτυχα, ενώ εσύ δεν μπόρεσες, Σων...
- Δεν είμαι θυμωμένος μαζί σου. - Ναι, είσαι, Σων.
Με απεχθάνεσαι. Αλλά δεν πρόκειται να απολογηθώ για την όποια επιτυχία μου.
Είσαι θυμωμένος επειδή κάνω αυτό που θα μπορούσες εσύ να είχες κάνει.
Αλλά σκέψου, Σων. Σκέψου αν θες και ο Γουίλ να νιώθει έτσι.
- Αν θες να νιώθει αποτυχημένος. - Υπεροπτικέ μαλάκα!
Γι' αυτό δεν έρχομαι στις αναθεματισμένες συναντήσεις.
Γιατί δεν αντέχω το βλέμμα σου.
- Αυτό το συγκαταβατικό αμήχανο βλέμμα. - Έλα τώρα, Σων.
Με θεωρείς αποτυχημένο. Ξέρω ποιος είμαι.
Είμαι περήφανος γι' αυτό που κάνω. Ήταν συνειδητή επιλογή.
Δεν τα σκάτωσα.
Εσύ και τα φιλαράκια σου με θεωρείτε αξιολύπητο.
Εσύ και οι κωλογλείφτες που σε ακολουθούν λέγοντας εν χορώ: "Το βραβείο! Το βραβείο!"
Γιατί ακόμα φοβάσαι τόσο πολύ την αποτυχία;
Είναι για το βραβείο μου, έτσι; Να πάω να σου το φέρω. Μπορείς να το πάρεις.
Μην κάνεις τον κόπο. Ξέρεις κάτι, Τζέρυ; Βάλ' το στον κώλο σου το βραβείο!
Χέστηκα για το βραβείο σου, επειδή σε ήξερα πριν γίνεις θεός των μαθηματικών.
Όταν ήσουν σπυριάρης και δεν ήξερες ποια μεριά του κρεβατιού να κατουρήσεις.
Ήσουν και είσαι πιο έξυπνος.
Μην κατηγορείς εμένα, λοιπόν, για την κατάντια σου. Δε φταίω εγώ.
Δε σε κατηγορώ! Δεν μιλάμε για 'σένα, ρε μαθηματικέ παπάρα!
Μιλάμε για τον μικρό. Είναι καλό παιδί.
Δε θα σ' αφήσω να τον γαμήσεις όπως προσπαθείς να γαμήσεις εμένα τώρα.
Δε θα σ' αφήσω να τον κάνεις να νιώθει αποτυχημένος.
- Δε θα γίνει αποτυχημένος, Σων! - Μα, αν το πιέσεις, Τζέρυ...
- Αν του τα πρήζεις... - Σων, είμαι αυτό που είμαι σήμερα,
επειδή με πίεσαν κι επειδή έμαθα να πιέζω τον εαυτό μου.
Δεν είναι σαν εσένα! Το καταλαβαίνεις;
- Θα έρθω μετά. - Όχι, έλα μέσα.
Μόλις έφευγα.
Πολλά απ' αυτά έχουν να κάνουν με το παρελθόν μεταξύ μας.
Δεν έχουν να κάνουν μ' εσένα.
- Τι είναι αυτό; - Ο φάκελος σου.
Πρέπει να τον στείλω στον δικαστή για αξιολόγηση.
Α.
Δε θα με θάψεις, έτσι;
Τι λέει;
- Θες να το διαβάσεις; - Γιατί;
Έχεις καθόλου εμπειρία με τέτοια;
20 χρόνια ψυχοθεραπείας. Ναι, έχω δει μερικά πολύ άσχημα πράγματα.
Εννοώ αν είχες...τέτοιες εμπειρίες;
Προσωπικές;
- Ναι. - Ναι, είχα.
Σίγουρα δε θα ήταν καλές.
Ο πατέρας μου ήταν αλκοολικός. Γινόταν σκληρός όταν μεθούσε.
Γυρνούσε σπίτι λιώμα κι έψαχνε κάποιον να ξεσπάσει.
Τον προκαλούσα, για να μην ξεσπάσει στη μάνα μου και στον μικρό μου αδελφό.
Ήταν ενδιαφέρουσες οι νύχτες όταν φορούσε τα δαχτυλίδια του.
Ο δικός μου συνήθιζε να βάζει ένα γαλλικό κλειδί,
ένα γκλομπ και μια ζώνη πάνω στο τραπέζι
και μου έλεγε: "Διάλεξε."
Εγώ θα διάλεγα τη ζώνη.
- Εγώ διάλεγα το κλειδί. - Γιατί το κλειδί;
Γιατί γαμιόταν, γι' αυτό.
- Ο θετός σου πατέρας; - Ναι.
Λοιπόν, ποια είναι η διάγνωση; Ο Γουίλ έχει διαταραχή προσκόλλησης;
Φόβο εγκατάλειψης;
Γι' αυτό χώρισα με την Σκάιλαρ;
- Δεν το ήξερα. - Ναι, χώρισα.
- Θες να το συζητήσεις; - Όχι.
Άκου, Γουίλ...
Δεν ξέρω πολλά...
Αλλά το βλέπεις αυτό; Όλες αυτές τις μαλακίες;
Δε φταις εσύ.
Ναι, το ξέρω.
Κοίταξε με, παιδί μου.
Δε φταις εσύ.
- Το ξέρω. - Όχι. Δε φταις εσύ.
- Το ξέρω. - Όχι, όχι, δεν κατάλαβες.
Δε φταις εσύ.
- Το ξέρω. - Δε φταις εσύ.
- Εντάξει. - Δε φταις εσύ.
Δε φταις εσύ.
Μην παίζεις μαζί μου.
- Δε φταις εσύ. - Μην παίζεις μαζί μου, εντάξει;
- Μην παίζεις μαζί μου, Σων. Όχι κι εσύ. - Δε φταις εσύ.
Δε φταις εσύ.
Χριστέ μου!
Χριστέ μου! Λυπάμαι πολύ.
Γάμησε τους.
- Μπορώ να σας βοηθήσω; - Ναι, είμαι ο Γουίλ Χάντινγκ.
- Ήρθα για μια θέση εργασίας. - Καθίστε λίγο.
Είναι κάποιος κύριος Χάντινγκ στην αίθουσα αναμονής. Είναι εδώ για το ραντεβού του.
Ποια διάλεξες;
Πήγα στη ΜακΝήλ. Είναι μία απ' αυτές που μ' έστειλε ο καθηγητής.
Δεν του το έχω πει ακόμα, αλλά πήγα εκεί και μίλησα με το αφεντικό μου.
Το νέο μου αφεντικό. Φαινόταν καλός τύπος.
Είναι αυτό που θέλεις;
Ναι, έτσι νομίζω.
Μπράβο. Συγχαρητήρια.
Ευχαριστώ.
Ο χρόνος τελείωσε.
Δηλαδή, αυτό ήταν; Τελειώσαμε;
Ναι, αυτό ήταν.
Τελείωσες. Είσαι ελεύθερος.
Θέλω να ξέρεις, Σων, ότι...
Δεν κάνει τίποτα, Γουίλ.
Ελπίζω να κρατήσουμε επαφή.
Ναι, κι εγώ.
Θα λείπω σε ταξίδι και θα είναι λίγο δύσκολο, αλλά
έχω τηλεφωνητή στη σχολή και θα παίρνω τα μηνύματα.
Ορίστε ο αριθμός μου.
Πάρε εδώ, και θα σε πάρω στο καπάκι.
Ξέρεις, σκέφτηκα να...
να ξαναρισκάρω και να δω τι χαρτί θα μου έρθει.
Κάνε ό,τι σου λέει η καρδιά σου, παιδί μου. Θα τα καταφέρεις.
Ναι.
Σ' ευχαριστώ, Σων.
Εγώ σ' ευχαριστώ, Γουίλ.
Μήπως αυτό παραβιάζει τη σχέση γιατρού-ασθενούς;
Μπα. Μόνο αν μου πιάσεις τον κώλο.
- Να προσέχεις. - Κι εσύ.
Εντάξει.
Καλή τύχη, παιδί μου.
Δύο μπύρες!
- Τι έγινε; Πήγατε; - Όχι. Έπρεπε να τον ηρεμήσω.
- Γιατί δεν τον σβέρκωνες; - Ο Μόργκαν είναι πολύ ευέξαπτος.
Ξέρεις πόσοι θέλουν να τον πλακώσουν κάθε βδομάδα; Δεν ησυχάζει ο γαμιόλης.
- Τι λες για 'μένα; - Σου μίλησα; Κοίτα τη δουλειά σου.
- Φέρε μου μια μπύρα. - Παράγγειλα δύο.
- Ρε μαλάκα... - Τι είναι, ρε καριόλη;
- Χρόνια πολλά. - Νόμιζες ότι το ξεχάσαμε, ε; Έλα.
- Έλα. Σ' έπιασα πρώτος. - Εντάξει, έρχομαι.
- Λοιπόν, ποιος θα αρχίσει; - Έλα, αρχίδι.
Ποιος θα αρχίσει; Άντε. Ποιος θα αρχίσει;
Το δώρο σου.
- Έλα, φιλαράκι. - Τι;
Ξέραμε ότι θα έπρεπε να πηγαινοέρχεσαι στο Κέμπριτζ για τη νέα σου δουλειά.
Έτσι κι αλλιώς, δε θα σε πήγαινα κάθε μέρα, οπότε...
Ο Μόργκαν ήθελε να σου πάρουμε κάρτα απεριορίστων.
Δεν είπα αυτό.
Αλλά τώρα είσαι 21, οπότε...
Επιτρέπεται να πίνεις, και το ιδανικό θα ήταν να σου πάρουμε αυτοκίνητο.
- Πώς σου φαίνεται; - Είναι...
Είναι το πιο άσχημο αυτοκίνητο που έχω δει ποτέ.
- Άντε, ρε. - Πώς το κάνατε αυτό;
Εγώ και ο Μπιλ μαζεύαμε από ΄δώ κι από 'κεί τα εξαρτήματα,
και ο Μόργκαν ζητιάνευε για ψιλά κάθε μέρα.
- Εγώ έκανα όλη τη φαναρτζοδουλειά. - Κάτι έκανα κι εγώ, φίλε.
Μου τα έχει ζαλίσει 2 χρόνια να του βρω δουλειά. Έπρεπε να τον αφήσω να βοηθήσει.
Βρήκες δουλειά τελικά, Μόργκαν;
Ναι, βρήκα. Τώρα είμαι πάλι άνεργος.
- Μηχανή του γκαζόν του βάλατε; - Είναι εξακύλινδρη.
Εγώ και ο Μπιλ την ξαναφτιάξαμε απ' την αρχή.
Είναι γερό αμάξι, φίλε. Η μηχανή είναι καλή.
- Να τα εκατοστήσεις, Γουίλ. - Να τα εκατοστήσεις, φιλαράκι.
Γεια.
Πέρνα μέσα.
- Σων... - Κι εγώ, Τζέρυ.
Ωραία.
- Έμαθα ότι παίρνεις άδεια. - Ναι.
Θα πάω κανένα ταξίδι, ίσως γράψω τίποτα.
Πού θα πας;
Ινδία, Κίνα και Βαλτιμόρη.
- Ξέρεις πότε θα γυρίσεις; - Έλαβα αυτό το φυλλάδιο τις προάλλες.
"Συνάντηση της τάξης του '72", σε έξι μήνες.
- Ναι, το έλαβα κι εγώ. - Δεν έρχεσαι; Θα σε κεράσω.
Τα ποτά σ' αυτές τις συναντήσεις είναι δωρεάν.
Το ξέρω, Τζέρυ. Ειρωνευόμουν.
Τι λες να πάμε να πιούμε ένα τώρα;
Ναι, καλή ιδέα.
Πάμε. Κερνάω εγώ.
Εδώ έχω τον πρώτο λαχνό, φίλε.
Μάλιστα, κύριε. Αυτός είναι.
Αυτό είναι το εισιτήριο μου για τον Παράδεισο.
Σων, ξέρεις τι πιθανότητες έχεις να πιάσεις το λαχείο;
- 4 προς 1; - Περίπου 30 εκατομμύρια προς μία.
- Και πάλι έχω πιθανότητες. - Ναι, όσες περίπου
να σε χτυπήσει κεραυνός εδώ στη σκάλα αυτή τη στιγμή.
Είναι κι αυτό μια πιθανότητα, Τζέρυ.
- $32 εκατομμύρια. Αν κοιτάξεις... - Σων!
Γουίλ!
Γουίλ;
Δεν είναι εδώ.
"Σων, αν πάρει ο καθηγητής σχετικά μ' εκείνη τη δουλειά,
"πες του ότι λυπάμαι.
"Πρέπει να δω τι θα κάνω με μια κοπέλα. Γουίλ."
Το κωλόπαιδο! Μου έκλεψε την ατάκα.