Στα προηγούμενα...
Να μπούμε μέσα να προστατευτούμε.
Είμαι πίσω σου.
Να πάρει!
Γιατί φώναζες έτσι;
Είδα ένα άσχημο όνειρο.
Η μαμά σου σε χρειάζεται. Φέρε βοήθεια.
-Μπαμπά! -Τζούλι!
Στάσου, Ντόνα!
Φάτιμα, γύρνα πίσω!
Δεν θα τους αφήσουμε!
Η τύπισσα έσκασε το λάστιχο!
Δεν έχεις ιδέα τι κάνεις.
Όλο αυτόν τον καιρό, είσαι σχεδόν δύο ώρες μακριά.
-Με αυτούς τους ανθρώπους. -Δεν είναι αυτό που νομίζεις.
Σταματήστε να χαμογελάτε!
Θα νιώσεις καλύτερα αν έρθεις έξω.
-Δεν αντέχω άλλο! -Το ξέρω.
Δεν πρέπει να είσαι εδώ.
Ο Βίκτορ θα θυμώσει.
Όταν βλέπω κάτι περίεργο...
βλέπω αυτό το σύμβολο.
Είναι επικίνδυνα εδώ. Εδώ κοιμούνται.
Προχώρα, Βίκτορ. Προχώρα!
Θα είναι μία από αυτές τις τρελές ιστορίες...
που θα λέμε στα πάρτι...
Είναι κανείς μέσα;
Βοηθήστε μας.
Ήμασταν στο λεωφορείο.
Αναρωτιέσαι ποτέ αν η Άμπι είχε δίκιο;
Κι αν όλα αυτά είναι ένα όνειρο;
Τώρα το αίμα μου είναι το αίμα σου.
-Ποιο σπίτι κατέρρευσε; -Αυτό στο εστιατόριο.
-Θεέ μου! -Τάμπιθα!
Άρα σε έσπρωξε μέσα σε ένα δέντρο...
και μετά εσύ...
Βρέθηκα κάπου αλλού.
Σαν να...
Σαν να τηλεμεταφέρθηκες;
Όχι.
Μπορεί. Δεν ξέρω.
Όταν το λες φωναχτά, ακούγεται τρελό.
Μπαμπά...
πού είναι η Σάρα;
Δεν ξέρω.
Είπε ότι θα ήταν πίσω μου.
-Είναι ζωντανή; -Δεν ξέρω!
Θέλω να μου τα πεις ξανά αναλυτικά.
Πέρασες μέσα από ένα δέντρο...
και μετά τι;
Βρέθηκα εδώ.
Πώς;
Στάθηκα τυχερός...
Αν δεν θες να μου πεις, πες το μου να το ξέρω.
Καμία σχέση.
Μπαμπά, είπες ότι θα έβρισκες απαντήσεις.
Ή θα έβρισκες απαντήσεις ή τρόπο για να γυρίσουμε πίσω.
Έτσι είπες. Και τώρα είμαστε πάλι στο μηδέν!
Τι συμβαίνει;
Έλις!
Μίλησέ μου. Τι έγινε;
Τι συμβαίνει, αγόρι μου;
Η Φάτιμα.
Χτες...
Η κατάσταση ξέφυγε χτες. Πολύ.
Όσοι τα καταφέρνουν εδώ...
το κάνουν γιατί...
κρατιούνται από ένα κομμάτι του εαυτού τους.
Συμφωνώ.
Και πιστεύω πως...
χτες είδα αυτό το κομμάτι της...
να χάνεται.
Κατάλαβα.
Κοίταξέ με.
Κοίτα με.
Θα είσαι εσύ. Εντάξει;
Το κομμάτι που αυτό το μέρος δεν θα της στερήσει.
Έτσι θα επιβιώσουμε.
Και τον δρόμο μας να χάσουμε...
θα κρατηθούμε ο ένας από τον άλλον...
και θα προσπαθούμε μέχρι να γυρίσουμε σπίτι.
-Μέχρι να γυρίσουμε σπίτι. -Ακριβώς.
Δεν θα κερδίσει αυτό το μέρος. Συνεννοηθήκαμε;
Ωραία. Έλα 'δώ.
Έλα.
Εντάξει.
Λοιπόν.
Πάω να βοηθήσω τον Κένι με τις παγίδες ζώων.
Ας το κάνει κάποιος άλλος. Πήγαινε στη Φάτιμα.
Σκέφτηκα, μιας και θα πάω από εκεί...
να μαζέψω μερικά αγριολούλουδα, που της αρέσουν.
-Μπράβο σου. -Ναι.
Ξέρεις τι;
Πάρ' της ένα καινούριο δαχτυλίδι. Αυτό το συρματόσχοινο...
Μπορείς και καλύτερα.
Έτσι δεν είναι;
-Χαίρομαι που γύρισες. -Ναι.
"Uploaded by Moca" HD TVSeries
Έτοιμος. Τα πήγες τέλεια.
Πάρε ανάσες.
Κάτσε να το κόψω. Τέλεια.
Ωραία. Κράτησέ το στεγνό. Εντάξει;
Θα τα βγάλουμε σε καμιά βδομάδα.
Άρα τελειώσαμε;
Έχεις τρία σπασμένα πλευρά και τραυματισμένο πνεύμονα.
Δεν είσαι ακριβώς καλά.
Είσαι καλά, μπαμπά;
Ναι, μικρέ.
Απλώς ξεκουράζομαι λιγάκι.
Εσύ πώς είσαι; Έμαθα ότι είχες ζόρικη νύχτα.
Ήταν σε αποστολή με τον Βίκτορ.
Καλά είμαι.
Η ουσία είναι ότι ήσουν τυχερός.
-Μην το επιδεινώσεις. -Εντάξει.
-Θα ξαναπεράσω. -Εντάξει.
Παιδιά.
Μας αφήνετε μια στιγμή;
Ναι. Φυσικά.
Η Ντόνα είπε να πάμε στο Κοινόβιο.
-Αλλά δεν πάω τα παιδιά... -Τάμπι.
Νόμιζα ότι πέθανες.
Συγγνώμη. Το ξέρω.
Συγγνώμη.
Δεν μπορώ να σε χάσω.
Όχι.
Τζιμ...
τα καλώδια δεν συνδέονται πουθενά.
-Τι; -Απλώς κρέμονται από το ταβάνι.
Πώς έχουμε ρεύμα αν δεν συνδέονται πουθενά;
Τάμπιθα, έχουμε να πούμε τόσο πολλά.
Πώς τα πάνε τα παιδιά;
Δεν ξέρω.
Θα τα πάω στο εστιατόριο, μήπως έχει τίποτα να φάνε.
Δεν ξέρω πότε έφαγαν.
-Σ' αγαπάω. -Και εγώ σ' αγαπάω.
-Δεν μ' ακούς. -Σ' ακούω και σου λέω παράτα με.
Λες να σας εμπιστευτώ μετά τα χτεσινά;
Αυτό είναι άχρηστο με αυτά τα πλάσματα.
Απλώς θα τους ταράξεις όλους.
Όχι. Αλλά εσύ μπορείς να σκας λάστιχα;
Γιατί αυτό δεν τους τάραξε!
Ήρεμα! Ντόνα, τι συμβαίνει;
-Τι συμβαίνει, Ντόνα; -Εσύ ποιος είσαι;
Μπόιντ Στίβενς.
Είμαι ο σερίφης.
Δεν είναι ο Ασιάτης;
Έχουμε μια διαφωνία για τα όπλα.
Οι κάτοικοι δεν έχουν όπλα. Είναι κανόνας.
-Ποιανού; -Δικός μου.
Οι κανόνες αλλάζουν.
Όχι. Στάσου.
Κοίτα. Καταλαβαίνω.
Όλο αυτό είναι πολύ τρομακτικό.
Αλλά είχα μια περίεργη εβδομάδα και δεν έχω πολλή υπομονή τώρα.
Δεν γουστάρεις κανόνες. Μαγκιά σου.
Πάρε το όπλο σου, πήγαινε στο δάσος και φτιάξε τους δικούς σου.
Να δούμε πόσο θα αντέξεις. Όμως...
θες μια προστασία όταν αυτά βγουν για κυνήγι.
Για αυτό άσε κάτω το όπλο!
Και άκου την κυρία.
Σωστή επιλογή.
Ακούστε.
Όλοι μας...
θα έχουμε τον χρόνο να τα πούμε.
Να λύσουμε τις απορίες σας.
-Κρατήστε το εξής. -Ηλίθιε.
Είμαστε όλοι μαζί σε αυτό.
Και για να το ξεπεράσουμε...
πρέπει να είμαστε ενωμένοι.
Πήγαινέ τους στο σπίτι.
Πάμε. Προχωρήστε.
-Θες άλλο; -Όχι.
Εντάξει. Έλα.
Ορίστε.
Πρέπει να φας κάτι.
Δεν πεινάω.
Φάε, Τζουλς. Είναι πολύ καλό.
Να δούμε τον Βίκτορ;
-Μαμά; -Ναι;
-Πάμε στον Βίκτορ; -Όχι τώρα.
Πέρασε μερικές δύσκολες μέρες.
-Ελπίζω να μη μου θύμωσε. -Γιατί να σου θύμωσε;
Πήγα στο δωμάτιό του με τον Τζέιντ.
Έψαχνε στοιχεία για να γυρίσουμε πίσω.
Του είπα ότι ο Βίκτορ θα θύμωνε.
Θα μπορέσουμε να πάρουμε τα πράγματά μας;
Είναι και ο Νόρμαν εκεί.
Δεν ξέρω, αγάπη μου.
Φάε, εντάξει;
-Πού πας; -Έρχομαι.
Να σου πω λίγο;
Ωραία.
Θέλεις τσάι;
Όχι, σε ευχαριστώ. Είμαι εντάξει.
Ξέρω ότι χειρίζεσαι τις προμήθειες.
Έλεγα μήπως...
θα μπορούσα να ρίξω μια ματιά;
Ό,τι είχαμε ήταν στο σπίτι.
Ούτε προμήθειες ούτε ρούχα έχουμε.
Μείνετε εσείς μαζί μας.
Εντάξει;
Οι μανάδες βοηθάνε μαζί.
Σε ευχαριστώ. Πάρα πολύ.
Έμαθες για τη μνηστή της Κρίστι;
Ναι.
Δεν νομίζω ότι έχει ξαναγίνει αυτό.
Να σου πω, πώς είμαστε από προμήθειες;
Όχι καλά.
Η θύελλα αφάνισε τη μισή σοδειά.
Πρέπει να δούμε τις μερίδες τώρα με τους καινούριους.
Η οδηγός είπε ότι ήταν 25 άτομα.
Με αυτούς στο εστιατόριο και τα πτώματα που βρήκαμε...
μετράμε 22.
Ένα λεωφορείο γεμάτο φοβισμένους ανθρώπους...
και εγώ πυροβολώ.
Θα χάσεις ζωές έτσι κι αλλιώς.
Ασχολήσου με αυτές που έσωσες.
Θα μου πεις τι έγινε;
Βρήκα κι άλλη.
Ωραία.
Να πάρει!
-Τι; -Να πάρει!
Σώνεται αυτή;
Όχι, απλώς...
Δεν βρίσκω την...
Αφήνεις τα λουλούδια να με βοηθήσεις;
Κοίτα, φίλε.
Ξέρω ότι σε πείραξε το θέμα με την Κρίστι...
Ξέχνα το. Όλα καλά.
Είναι μια...
Μια βέργα που στηρίζει τις παγίδες.
-Εντάξει. -Μάλλον την έβαλα...
Τι είναι αυτό;
Να πάρει.
Χριστέ μου.
Λοιπόν...
Να την πάμε στην πόλη για να τη θάψουμε.
Γιατί να το κάνουν αυτό;
Άσε τα λουλούδια και βοήθησέ με.
Είναι...
Είναι καρφωμένη στο δέντρο.
Φέρε την Κρίστι.
-Τώρα. -Ναι.
Τρέξε!
Βοήθεια.
Σε παρακαλώ. Βοήθησέ με.
Ησύχασε.
Όχι.
Όχι, όχι.
-Όχι! -Χαίρομαι που είσαι καλά.
-Τι; -Χαίρομαι που είσαι καλά.
-Ανησύχησα ότι... -Ποιος μπήκε εδώ μέσα;
-Ορίστε; -Κάποιος ήταν εδώ και πήρε κάτι.
Νομίζω ότι είδα τον Τζέιντ και τον γιο των Μάθιους.
Να περάσω;
Τι;
-Γύρισες. Υπέροχα! -Αυτό είναι δικό μου.
-Δώσ' το μου. -Ναι.
-Δώσ' το μου. -Συγγνώμη.
Δώσ' το μου.
Έλεγα να παίξω λίγο...
-Δώσ' το μου! -Εντάξει.
Ηρέμησε.
Αυτό είναι το δωμάτιό μου.
-Μην μπαίνεις στο δωμάτιό μου. -Εντάξει.
Στάσου!
Μην τρέχεις!
Συγγνώμη που μπήκα στο δωμάτιό σου.
Νόμιζα ότι είχες πεθάνει. Σε έψαξα παντού.
Βλέπω συνέχεια αυτό το σύμβολο.
Βλέπω πράγματα που δεν υπάρχουν.
Κάθε φορά, εμφανίζεται ένα σύμβολο. Βρήκα το βιβλίο.
Ένας τύπος σχεδίαζε αυτό το σύμβολο. Μπορείς να σταματήσεις, παρακαλώ;
Κοίτα.
Για κάποιον λόγο το βλέπω.
Αυτός ο τύπος...
το έβλεπε κι αυτός. Σωστά;
Κοίτα. Εδώ ακριβώς.
Εδώ πίσω.
Εσύ δεν είσαι αυτός;
Ίσως, με κάποιον περίεργο τρόπο...
αυτό είναι το κλειδί για να φύγουμε από 'δώ.
Μετά από τόσο καιρό...
δεν θες να πας σπίτι σου;
Μην το αγγίζεις. Δεν είναι δικό σου.
Μείνε μακριά μου!
Άντε πνίξου και εσύ!
Στάσου!
Να πάρει.
Η μπογιά ξεθώριασε.
Το είχα συνέχεια μαζί μου τον πρώτο καιρό.
Το κρατούσα στον ύπνο μου.
Μάλλον ιδρώνουν οι παλάμες μου.
Μου αρέσεις ξανθιά.
Σου πάει.
Ξέρω ότι όλο αυτό είναι βαρύ.
Αλλά θα το ξεπεράσουμε μαζί.
Έλα 'δώ. Συγγνώμη.
Εντάξει. Δεν πειράζει.
Ίσως...
Ίσως είναι καλύτερα να μείνω με τους άλλους.
Πέθαναν άνθρωποι χτες.
Και βλέπω την πέτρα που ζωγράφισα για εσένα...
πάνω στο κομοδίνο σου όπως την είχες και στο σπίτι...
και εσύ κάνεις λες και...
Χρειάζομαι λίγο...
Χρειάζομαι λίγο χρόνο.
Κρίστι! Είσαι εδώ; Είναι επείγον!
Έρχομαι!
Κρίστι; Ωραία.
-Τι; -Σε χρειαζόμαστε.
-Τώρα. -Τι συμβαίνει;
Πρέπει να φύγω. Θα τα πούμε μετά.
Σ' αγαπώ.
-Περίμενέ με. -Κρίστι...
Πρέπει να φύγω. Συγγνώμη.
Δεν με πονάει.
Δεν είναι περίεργο; Γιατί δεν με πονάει;
Είσαι εκεί;
Ναι.
Εδώ είμαι.
Πώς σε λένε;
Έλις.
Ωραίο όνομα.
-Εγώ είμαι η Κέλι. -Γεια σου, Κέλι.
Πού είμαστε;
Είμαστε στο δάσος.
Έξω από την πόλη.
Στο δάσος...
Πώς;
Θεέ μου.
Ήμασταν στο μπαρ.
Ήρθαν κάτι άνθρωποι.
Ο Μπράιαν ούρλιαζε.
-Όλα καλά. -Όχι.
Δεν καταλαβαίνεις.
Μας έσυραν έξω.
Με έβαλαν να βλέπω.
Είπαν ότι ήθελαν να παίξουν μαζί μου.
-Τι διάολο! -Ησύχασε.
Λοιπόν. Ήρθε η γιατρός.
Θα σε φροντίσει. Εντάξει;
Γεια σου.
Είμαι η Κρίστι.
-Θα ρίξω μια ματιά. -Εντάξει.
Είναι άσχημα;
Είναι άσχημα.
-Θεέ μου! -Άκου.
-Είναι άσχημα; -Άκου. Πιάσε το χέρι μου.
Σφίξε το όσο θέλεις...
και θα ρίξω μια ματιά.
Σφίξε. Κάν' το.
Μπράβο.
Απο τον Μ0cα!
ΕΞΟΔΟΣ
Διακόπτω κάτι;
Ψάχνω τη γιατρό.
Νομίζω ότι τη λένε Κρίστι.
Έπρεπε να φύγει.
Εντάξει.
Μπορώ να βοηθήσω εγώ;
Είσαι ο τύπος που παγιδεύτηκε στο σπίτι.
Ναι.
Εκείνο το παιδί που παγιδεύτηκε μαζί σου...
καθόταν δίπλα μου στο λεωφορείο.
Θα σε αφήσω να συνεχίσεις.
Πού πηγαίνατε;
Με το λεωφορείο.
Πού πηγαίνατε;
Στον ιππόδρομο.
Θα πόνταρα στα πόνι.
Πηγαίνω σε ιπποδρόμους σε όλη τη χώρα.
Ήταν λεωφορείο που είχατε νοικιάσει;
Δεν ξέρω. Ήταν ένα λεωφορείο.
Είχε ρόδες, πόρτα και έκοβες εισιτήριο.
Τι έχεις στην τσάντα;
Πολλά ρωτάς.
Έχω άλλη μία.
Θεέ μου!
Λίγη βοήθεια, παρακαλώ!
Πρέπει να είσαι ξαπλωμένος.
Εσύ ποια είσαι;
Η Μάριελ. Είμαι νοσοκόμα.
-Έλα να σε σηκώσουμε. -Ναι.
Έλα.
Μια χαρά.
Πονάς.
Κάτσε να δω αν έχει καμιά ασπιρίνη.
-Με συγχωρείτε. -Θα μείνω μαζί του.
Είσαι καλά;
Το διανοείσαι; Μοca
Να φτάνεις σε ένα τέτοιο μέρος...
και να ανακαλύπτεις ότι η μνηστή σου είναι εδώ;
Τι είπες;
Η Κρίστι και η Μάριελ είναι αρραβωνιασμένες.
-Τι είσαι; -Η αντιπρόσωπός σου.
Είναι κάτι που κάνουμε το πρώτο βράδυ.
Μα τα πράγματα έγιναν αλλιώς τώρα.
Έχεις καμιά απορία; Μπορώ να βοηθήσω σε κάτι;
Πόσο καιρό είσαι εδώ;
Μόλις έκλεισα έναν χρόνο.
Ήταν...
Είσαι καλά;
Υπάρχει νερό εδώ κοντά;
Καμιά λίμνη ή κάνα ρυάκι;
Ναι. Είναι το Μπραντλς εδώ κοντά.
Μπορώ να το δω;
Αυτό είναι.
Η μόνη διασκέδαση που έχουμε εδώ.
Γιατί το λένε Μπραντλς;
Έτσι το έλεγαν όταν ήρθα.
-Πώς ήξερες ότι... -Το είδα.
Εσύ είσαι αυτός με το όνειρο;
Συμβαίνουν αυτά.
Ο κόσμος αντιδρά διαφορετικά εδώ.
Βλέπει όνειρα...
εφιάλτες, περίεργα οράματα.
Αλλά δεν ξέρουμε γιατί και τι σημαίνουν.
Γιατί συμβαίνει σε κάποιους και όχι σε όλους.
Μια κοπέλα, η Νάντια, έλεγε ότι...
αυτό το μέρος μάς μιλούσε...
αλλά λίγοι μπορούσαν να το ακούσουν.
-Είχε κάποιος... -Ναι.
Οι άνθρωποι έχουν εμμονή με αυτά τα πράγματα.
Τα συγκρίνουν και τα αναλύουν.
Δεν μας είπε κάτι που δεν ξέραμε.
Δηλαδή;
Ότι εγκλωβιστήκαμε.
Και κανείς δεν ξέρει γιατί.
Λοιπόν;
Και σε νοσοκομείο να ήμασταν, θα έπαιρνε τουλάχιστον 15 ώρες.
Ναι, αλλά μιλάει.
Κάθεται εκεί και μας μιλάει.
Ναι. Το ξέρω.
Πόση ώρα μπορεί να μείνει έτσι;
Ώρες. Μέρες.
Δεν πονάει τώρα, αλλά δεν ξέρω για πόσο.
-Αυτά θα βγουν το βράδυ. -Να την πάρουμε.
Δεν καταλαβαίνετε.
Είναι θαύμα που είναι ζωντανή.
Και τι θα κάνουμε;
Πώς θα...
Πώς θα το κάνουμε; Έχεις κάτι μαζί σου;
Όχι κάτι αρκετά δυνατό.
Θα βγάλουμε τη βέργα.
Εντάξει.
Θα πονέσει;
Δεν ξέρω.
Υπάρχει και μια άλλη επιλογή.
Όχι.
Δεν θα είναι ένα όπλο το τελευταίο πράγμα που θα δει.
Κρίστι;
Ναι.
Εδώ είμαι.
Δεν είμαι καλά, σωστά;
Όχι.
Δεν είσαι.
Θα πεθάνω;
Ναι.
Αυτά για τον μπαμπά.
Μαμά, αυτό έχει μια τρύπα να. Μοcα
Και; Αν του κάνει, το κρατάμε.
Όπως αυτό. Τέλειο.
Γιατί ο Ίθαν διαλέγει παιχνίδια, και εμένα με έχωσες σε αυτό;
Συγγνώμη. Θες να παίξεις με παιχνίδια;
Τζούλι, έτσι είναι να είσαι ενήλικας.
Δες αυτό. Δοκίμασέ το.
Είναι ανατριχιαστικό.
Όλα αυτά ανήκαν σε ανθρώπους που...
Τι; Δεν διαφέρει από ένα μαγαζί με ρούχα από δεύτερο χέρι.
-Διαφέρει. -Σου κάνει. Τέλεια.
Τώρα θα μείνουμε με τον Κένι; Και τον Τζέιντ;
Προς το παρόν.
Μόλις ο μπαμπάς γίνει καλά, θα ψάξουμε για...
Μαμά;
Τι έγινε;
Τι συμβαίνει;
Τίποτα.
-Τι έγινε; Τι συμβαίνει; -Στάσου.
-Δεν ξέρω. Πάμε σπίτι. -Τι;
-Πάμε σπίτι. -Καλά, εντάξει.
Γεια σου, αγάπη μου.
Γύρισα...
πιο σύντομα από ό,τι υπολόγιζα.
Θυμάσαι αυτό που συζητήσαμε;
Δεν πήγε όπως περίμενα.
Αλλά σου έχω νέα.
Κάποιος παντρεύεται.
Αλλά μάλλον το ήξερες ήδη αυτό.
ΑΜΠΙ ΣΤΙΒΕΝΣ
Ίσως...
Ίσως δεν είναι αληθινό αυτό.
Ίσως περιμένεις με τον Έλις πλάι σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου...
να ανοίξω τα μάτια μου.
"Άνοιξε τα μάτια σου!"
Πώς γίνεται...
ένας αλυσοδεμένος τύπος...
να ξέρει το όνομά σου;
Πώς μπορεί να είναι αληθινό αυτό;
Τι έγινε πριν, μαμά;
Τίποτα. Καλά είμαι.
-Μαμά. -Τι;
Καλά είμαι.
-Πήγαινέ τα αυτά πάνω. -Μίλησέ μου.
Ξέρεις τι σκεφτόμουν όλο το βράδυ στο εστιατόριο;
Πώς θα φροντίσω τον Ίθαν μόνη μου.
Γιατί νόμιζα ότι ήσουν νεκρή.
Περίμενα αυτά τα πλάσματα να βρουν τον μπαμπά.
Οπότε μη μου λες ότι είσαι καλά.
Είδα κάτι.
Κάτι που δεν ήταν εκεί.
Δεν ήταν η πρώτη φορά.
Δηλαδή;
Αφού πέθανε ο Τόμας...
τον άκουγα να κλαίει για μήνες.
Μπορεί να έμπαινα σε ένα δωμάτιο...
και να τον έβλεπα εκεί.
Για μια στιγμή. Ήταν τόσο γαλήνιο.
Σαν να μου έλεγε ότι ήταν καλά.
Αυτό έγινε και τώρα;
-Είδες τον Τόμας; -Όχι.
Όχι.
Όχι. Αυτό ήταν...
διαφορετικό.
Είδα δύο παιδιά.
Να με κοιτάζουν μες τη μέση του δρόμου.
-Αλλά αυτό... -Τι;
Αυτό δεν ήταν γαλήνιο.
Είναι ο Έλις εδώ;
Γεια σου.
Ναι, εδώ είμαι.
Ο άλλος ποιος είναι;
Ο Κένι. Είναι ο βοηθός σερίφη.
Γεια σου, Κένι.
Γεια.
Είστε όλοι πολύ καλοί.
Μου δίνεις το κινητό μου;
-Θέλω να πάρω τη μαμά μου. -Βασικά...
δεν δουλεύουν τα κινητά εδώ.
Αλλά μπορούμε να γράψουμε ένα σημείωμα.
Έχω χαρτί στην τσάντα μου.
Πες μας τι θες να της πεις, και εμείς θα το γράψουμε.
Θα της το δώσετε, έτσι;
Ναι.
Εντάξει, τότε.
Όποτε είσαι έτοιμη.
Πείτε της...
ότι την αγαπώ.
Και ότι λυπάμαι που δεν την αγκάλιασα.
Εκείνη ήθελε, αλλά εγώ ήμουν θυμωμένη.
Ήταν χαζό.
Τσακωθήκαμε για τον Μπράιαν.
Και δεν...
Δεν την αγκάλιασα. Πείτε της ότι λυπάμαι.
Και ότι...
-Τι είναι αυτό; -Ποιο;
Τι συμβαίνει;
-Το ακούτε; -Κέλι.
-Τι συμβαίνει, Κρίστι; -Δεν ξέρω!
Όσο περιμένουμε, τόσο θα υποφέρει.
-Θα το κάνω εγώ. -Δική μου δουλειά είναι.
Παιδιά!
-Έλις, άκουσα φωνές. -Στάσου.
Είναι...
Είναι από το λεωφορείο.
Την άφησαν έτσι.
Κρίστι, Κένι. Ελάτε.
-Γυρίστε στην πόλη. -Τι;
Μην το δείτε αυτό.
-Με όλο τον σεβασμό... -Κρίστι, δεν το ζητάω.
Δεν φεύγω, εντάξει;
-Ηρέμησε. Πώς τη λένε; -Κέλι.
-Κέλι; -Δεν μπορώ...
-Όχι. -Εντάξει.
Σφίξε το χέρι μου.
Ξεκινάω.
Σφίξε, Κέλι. Ωραία.
Σφίξε.
Μάριελ;
Τι έγινε; Όλα καλά;
Μείνε, σε παρακαλώ.
Κρίστι.
-Μωρό μου; -Σε χρειάζομαι.
-Τι έγινε; -Σε χρειάζομαι.
Έλα 'δώ.
Ησύχασε.
Θα πάω...
Θα πάω στην εκκλησία. Το είπα και στην Ντόνα.
Θα δω τι είχε ο πατήρ Κάτρι για την τελετή.
-Εντάξει. -Πάω.
Κένι.
Ναι;
Αυτά τα πλάσματα.
Αυτά το έκαναν.
-Γεια. -Γεια.
Σε έψαχνα.
Συγγνώμη. Ήμουν...
Πες μου ότι δεν θα είναι πάντα έτσι.
Πες μου και ψέματα. Δεν με νοιάζει.
Υποσχέσου το.
Ας παντρευτούμε.
-Τι; -Είπαμε ότι θα περιμέναμε.
Και ότι θα το κάναμε όταν γυρίζαμε πίσω.
Δεν θέλω να περιμένω.
Δεν θέλω να αποφασίσει αυτό το μέρος...
πότε θα ευτυχήσουμε.
Ας το κάνουμε.
Ας παντρευτούμε.
Εντάξει.
Ναι;
Παντρευόμαστε.
Εντάξει!
Μωρό μου, παντρευόμαστε!
Αυτό είναι από την κυρία Λιου;
Ήταν στην αποθήκη.
Μου είπε να το πάρω.
Είναι παζλ.
Πολύ ωραίο.
Θέλω να μιλήσουμε για κάτι.
Ξέρω ότι σου αρέσει να βλέπεις τα πάντα...
σαν μια πρόκληση ή μια αποστολή.
-Να ξέρεις, όμως... -Ξέρω ότι είναι επικίνδυνα εδώ.
Ξέρω ότι δεν είναι παιχνίδι.
Θα προσέχω.
Ωραία.
Το βρήκα, νομίζω.
Ωραίο, έτσι;
-Θεέ μου! Σήκω. -Τι έγινε;
-Τώρα. -Τι έγινε;
Πάμε. Μπες μέσα.
Μπες μέσα. Γρήγορα.
Να πάρει!
-Γεια. -Γεια.
Ούτε εσύ φαίνεσαι καλά.
Ναι.
Ήταν μια κοπέλα από το λεωφορείο στο δάσος.
Η Κέλι.
Τα πλάσματα την πήγαν εκεί.
Πήραν μια μεταλλική βέργα...
και την κάρφωσαν με το κεφάλι στο δέντρο.
Ήταν ζωντανή.
-Την... -Ναι.
Λυπάμαι, Μπόιντ.
Ταξίδευε με τον Μπράιαν, το αγόρι της.
Τον άρπαξαν.
Την έβαλαν...
να βλέπει αυτό που το έκαναν.
Χριστέ μου!
Το παράξενο είναι...
ότι στην πρώτη μου θητεία στο Ιράκ...
επιστρέφαμε με κάτι παιδιά από τη μονάδα μου στο αρχηγείο.
Περάσαμε πάνω από αυτοσχέδια βόμβα.
Ήμασταν με τζιπ.
Η βόμβα το διέλυσε.
Οι δύο πρώτοι πέθαναν ακαριαία.
Ήταν ένα παιδί από το Ουισκόνσιν.
Τον φωνάζαμε Σμάκερς...
από τις μαρμελάδες "Σμάκερς".
Τα θραύσματα της βόμβας...
τον διαπέρασαν κανονικά.
Πέθανε στα χέρια μου.
Έκλαιγε.
Παρακαλούσε.
Πρώτη φορά είδα κάποιον να πεθαίνει.
Δεκανέας Μπράιαν Κέλι.
Πώς σου φάνηκε αυτό;
Αυτή είναι μια τρομερή σύμπτωση, δεν νομίζεις;
Μπράιαν Κέλι.
-Αυτό είναι... -Σκότωσα ένα παιδί.
Και αντί να θρηνώ...
κάθομαι εδώ και αναρωτιέμαι...
πώς γίνεται να συμβαίνουν όλα αυτά στα αλήθεια.
Μπόιντ.
Τι έγινε στο δάσος;
-Πρέπει να φύγω. -Ούτε να το σκέφτεσαι!
Έρχεσαι και μου πετάς τέτοια βόμβα και σηκώνεσαι να φύγεις;
Δεν θα μου πεις; Καλά.
-Θα μιλήσεις όταν είσαι έτοιμος. -Καλά.
Θέλω μόνο να ξέρω ότι δεν το χάνεις.
Πήγα να κάνω ό,τι κάνεις, και πέθαναν ένας σωρός άνθρωποι.
-Ντόνα... -Δεν θέλω συμπαράσταση.
Θέλω να ξέρω ότι είσαι εδώ.
Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν άλλες αντοχές.
Έλεος.
Ούτε εγώ ξέρω πόσα θα αντέξω ακόμα.
Εντάξει.
Παρακαλώ;
Είναι κανείς εδώ;
Γεια σου, Κένι.