Στα προηγούμενα...
Σε αυτά τα πλάσματα...
τους αρέσει να κυνηγούν και να παίζουν.
Μη χαμογελάτε!
Θα νιώσεις καλύτερα αν βγεις έξω.
-Δεν αντέχω άλλο! -Το ξέρω.
Είδα αυτό το κομμάτι της...
-να χάνεται. -Θα είσαι εσύ.
Εκείνο το κομμάτι που αυτό το μέρος δεν θα της στερήσει.
Δεν έχουμε χρόνο.
Θέλω να με σκοτώσεις.
Τώρα, το αίμα μου είναι το αίμα σου.
-Και αν δεν είμαι αυτή που ήμουν; -Είσαι εσύ.
Είμαι εγώ.
Τα υπόλοιπα...
θα τα βρούμε μαζί.
-Τι κάνει εδώ αυτή; -Ίσως βοηθήσει...
να βρούμε αυτό που ψάχνουμε. Μην πεις λέξη.
Σκότωσε τον πατέρα μου.
-Τον ξεκοίλιασαν και εσύ το ήξερες. -Κένι, σε παρακαλώ.
Είσαι μόνος σου πια.
Ήθελα να μιλήσουμε.
Δεν ξέρω από πού να αρχίσω.
Η απόφασή μου για τη Σάρα...
πιστεύω πως είναι για το καλό όλων μας εδώ.
Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι...
Αυτό που έκανε...
αυτό που σας στέρησε...
δεν έχει σημασία γιατί το έκανε.
Καταλαβαίνω αν με μισείς που την προστατεύω.
Που την έκρυψα.
Ξέρω πώς είναι όταν αυτό το μέρος...
παίρνει...
κάποιον που αγαπάς.
Αλλά εγώ...
Άκου.
Από όταν ήρθα εδώ...
προσπάθησα να σας κάνω να νιώσετε ασφαλείς.
Σκέφτηκα ότι αν είχαμε κανόνες, αν κάναμε το σωστό...
Αυτό που ξέρω είναι ότι τα πράγματα αλλάζουν.
Αν δεν αξιοποιήσουμε όλα όσα έχουμε...
Πρέπει να κάνω ό,τι μπορώ...
για να τους πάω σπίτι.
Για να πάω εσένα και τον Κένι σπίτι.
-Ακόμη κι αν... -Μαμά.
Τι θες εσύ εδώ;
Τι δουλειά έχεις εσύ εδώ;
Φτάνει. Όχι τώρα.
Όχι, δεν πειράζει.
Απλώς...
Ευχαριστώ για τον χρόνο σου.
Είσαι καλά;
Σάρα;
Εμείς...
-Να πάρει! -Μπόιντ;
Χριστέ μου. Είσαι καλά;
Συγγνώμη.
Εντάξει.
-Συγγνώμη για αυτό. -Όχι.
Πρέπει να το κοιτάξεις.
Συγγνώμη για την αναστάτωση.
Πήγαινέ τον Κρίστι.
Όχι, καλά είμαι. Σας ευχαριστώ.
Καλά είμαι.
Ναι.
-Σιγά σιγά. -Όχι.
Πάμε.
Σε ευχαριστώ.
Ναι.
"Uploaded by Moca" HD TVSeries
Δεν έχει άλλες πατάτες.
Ελπίζω να επιστρέψει μερικές η Ντόνα.
Είναι έτοιμο αυτό;
-Ναι. Θα σε βοηθήσω. -Μπορώ.
Όλα καλά μεταξύ σας;
Το τελευταίο είναι αυτό;
-Ναι. -Δεν έχει άλλα.
Θα είμαστε μια χαρά.
Θέλει ψυχραιμία, να τηρήσουμε τις μερίδες...
και θα τα καταφέρουμε.
Θα ασχοληθούμε με αυτό στο σπίτι της Λιου.
Θέλω να επιβλέψετε το κλειδαμπάρωμα.
Να θυμάστε, κονσέρβες σε όλες τις πόρτες.
Και τι θα τους πούμε για το φαγητό;
Προς το παρόν...
όσο λιγότερα γίνεται.
Πείτε τους...
ότι εξετάζουμε ένα καινούριο σύστημα.
Δεν θέλουμε να πανικοβληθούν.
Θα είστε εντάξει;
Ναι. Θα τα καταφέρουμε.
ΚΕΝΤΡΟ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗΣ "ΛΑΒΕΝΤΕΡ ΠΑΛΜ".
Μήπως είδες το...
Τι είναι αυτό;
Έψαξες την τσάντα μου;
Ήθελα ένα λαστιχάκι.
Κοίτα.
-Απλώς... -Πήγαινες στη θεία σου.
Για αυτό ήσουν στο λεωφορείο.
Δεν ήθελα να ανησυχήσεις.
-Δεν έγινε κάτι. -Δεν έγινε; Μου είπες ψέματα.
Γιατί δεν ήθελα να ανησυχήσεις.
Όλα είναι υπό έλεγχο.
Πήγαινες για απεξάρτηση και κατέληξες εδώ.
Τίποτα δεν είναι υπό έλεγχο.
Τα πήγαινες τόσο καλά. Δεν καταλαβαίνω.
-Πότε άρχισες πάλι τη χρήση; -Μην το λες έτσι. Δεν είμαι...
Εδώ και λίγους μήνες.
-Επειδή εξαφανίστηκα; -Για πολλούς λόγους.
-Θα σου το έλεγα, αλλά... -Να πάρει!
Πού πας;
Μην το κάνεις αυτό. Δεν υπάρχει λόγος.
Έχουμε πολύ περιορισμένο απόθεμα φαρμάκων.
-Δεν θα ρισκάρω να χαθεί κάτι. -Μην το κάνουμε θέμα.
Μπορώ να το κόψω εδώ. Θα το κάνουμε τώρα.
Μην το κάνουμε θέμα. Μίλησέ μου.
Να πάρει. Το 'πιασα.
-Μπορείς να σταματήσεις; -Τι πράγμα;
Να πανικοβάλλεσαι! Λες και είμαι κάνα πρεζάκι.
-Για αυτό δεν σ' το είπα. -Πήρες κάτι από 'δώ;
Πες μου την αλήθεια.
Μόνο λίγη μορφίνη για να ηρεμήσω.
-Βάλ' το πίσω, δεν θα ξαναπάρω. -Μάριελ.
Καλά. Κάνε ό,τι στον διάολο θες.
-Πού πας; -Να περπατήσω.
Για να τα κρύψεις από την πρεζού κοπέλα σου!
Θα νυχτώσει όπου να 'ναι.
Παράτα με!
Από τον моκа.
Το πρόσεξα και εγώ.
Τα φύλλα αλλάζουν χρώμα.
Πέφτουν από τα δέντρα.
Δεν το είχα ξαναδεί.
Ναι.
Κοίτα.
-Κένι, ξέρω ότι... -Ξέρεις τι;
Φαίνεται ότι περπατάς καλύτερα τώρα.
Οπότε λέω να φύγω.
Να πάρει.
-Τι έγινε; -Με έπιασε ένας ξαφνικός πόνος.
Δεν φαίνονται πάντα, αλλά τα νιώθω.
-Τι εννοείς; -Δεν μπορώ...
Όταν ήμουν στο δάσος...
κάτι μου συνέβη.
Κάτι ακατανόητο.
Έχω κάτι μέσα μου.
Σκουλήκια έρπουν κάτω από το δέρμα μου.
Και...
Το ακούς αυτό;
Μπόιντ;
Μπόιντ!
Πού πας;
Τι συμβαίνει;
-Μπόιντ; -Το είδες αυτό;
Πάμε να φύγουμε.
Θα νυχτώσει.
Ναι.
Έρχομαι.
-Σε ευχαριστώ. -Τίποτα.
-Κρέμασέ τα μπροστά. -Εντάξει.
-Το 'χεις; -Ναι.
Με προσοχή.
-Γεια. -Γεια.
-Θες βοήθεια; -Όχι.
-Τελείωσα. -Ωραία.
Τα παράθυρα;
-Καλύπτουν και τα τελευταία. -Ωραία.
Στάσου.
-Είσαι καλά; -Ναι.
Είμαστε μια χαρά.
-Θα κρατήσει αυτό; -Ναι.
Ένα πράγμα τη φορά, Μπόιντ.
Δεν μ' ακούς.
-Τι; -Αυτό που έκανε.
Αυτό προσπαθώ να σου πω.
-Κάποιος σου το έκανε αυτό; -Ναι.
Κοίτα. Να εδώ.
Ορίστε.
Με έκοψε εδώ.
Έβαλε τον ματωμένο καρπό του πάνω στην πληγή μου και είπε...
"Τώρα, το αίμα μου είναι το αίμα σου".
Ό,τι κι αν είχε μέσα του μπήκε μέσα μου.
Και μετά, το μέρος χάθηκε.
-Μπόιντ... -Ξέρω ότι ακούγεται παράλογο.
-Εντάξει. -Έχω σκουλήκια...
κάτω από το δέρμα μου.
Νιώθω ότι κάτι θα με βρει.
Μπόιντ...
δεν βλέπω κάτι.
Όσον αφορά τον τύπο που μου το έκανε αυτό.
Ό,τι κι αν είναι αυτά...
τρέφονταν από εκείνον για χρόνια.
Τα πέρασε σε εμένα γιατί δεν τον άφηναν να πεθάνει.
Το διανοείσαι αυτό;
Ήταν τόσο αβάσταχτο, που ήθελε να πεθάνει.
Λοιπόν.
Μη με πιστέψεις τώρα.
Υποσχέσου μου, όμως...
ότι αν τα πράγματα στραβώσουν...
Άκου. Υποσχέσου μου...
ότι θα βάλεις ένα τέλος...
πριν χειροτερέψω.
Τι μου ζητάς να κάνω;
Δεν θέλω να πεθάνω όπως ο Μάρτιν.
-Θα μείνεις εδώ, από ό,τι φαίνεται. -Ναι.
Μιας και νύχτωσε.
-Ελπίζω να μη σε πειράζει. -Όχι, βέβαια.
Σου είπε για τα σκουλήκια;
Ναι.
Είδες κανένα;
Αν είδα κάποιο σκουλήκι κάτω από το δέρμα του; Όχι.
Αλλά έχει περάσει πολλά.
Ξέρεις...
έτσι ξεκίνησε και ο πατέρας μου. Μoκα
Ήταν στιγμές που φαινόταν άλλος άνθρωπος.
Έλεγε πράγματα που δεν θα έλεγε ποτέ.
Το δικαιολογούσαμε.
Λέγαμε ότι ήταν από την κούραση, από το πολύ άγχος.
Ώσπου μια μέρα...
Κοίτα.
Είναι νωρίς να ανησυχούμε για τέτοια πράγματα.
Μπορεί το Πάρκινσον να οδηγήσει σε άνοια...
αλλά πολύ αργότερα. Εντάξει;
Αλλά μπορεί να συμβεί.
Ναι.
Έτσι;
Δύο κουταλάκια του γλυκού σε κάθε βάζο.
Έχουμε μικρό απόθεμα. Πρέπει να κρατήσει.
Πόσο καιρό θα κρατήσει;
Αν το κάνουμε σωστά, έναν χρόνο.
Έτσι, θα διανέμουμε ό,τι έχουμε χωρίς τον φόβο μήπως χαλάσουν.
Πες μου ότι δεν έχουμε μόνο αυτά.
-Ήδη φυτέψαμε νέες καλλιέργειες... -Ντόνα.
Ούτε για έναν μήνα δεν φτάνει αυτό.
Ακόμη και με μερίδες...
Ο κόσμος πρέπει να μάθει.
Ο κόσμος θα πανικοβληθεί.
-Όπως εσύ τώρα. -Έπρεπε να μας το είχες πει.
Πότε ακριβώς, Τζιμ;
Όταν σε είχε πλακώσει το ίδιο σου το σπίτι;
Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ.
-Είναι μέρος του σχεδίου. -Ποιου σχεδίου;
Αυτό θέλουν.
Προσπαθούν να αυξήσουν τα επίπεδα άγχους.
Τζιμ.
Τι εννοείς ότι δεν μας φτάνει το φαΐ;
Όλα καλά, μικρέ.
Ας συνεχίσουμε.
Τι φάση;
-Είσαι καλά; -Τι;
Χριστέ μου!
Όχι. Όλα καλά.
-Τι φάση; -Συγγνώμη.
Συγγνώμη. Θα το αφήσω κάτω.
Με συγχωρείς για αυτό.
Σου ζητώ συγγνώμη.
-Είσαι καλά; -Καλά είμαι.
Όχι.
Κοίτα, όποτε λες "Όλα καλά", δεν είμαστε καλά.
Αφού ο πατέρας μου είπε να μην το πω σε κανέναν.
Εγώ δεν είμαι "κανένας".
Υποτίθεται ότι παντρευόμαστε.
Δεν μπορούμε να κρατάμε μυστικά.
Πρέπει να ξέρω ότι...
Ο πατέρας σου δεν έπρεπε να σε βάλει σε αυτήν τη θέση.
Η Σάρα σκότωσε ανθρώπους.
Και το ότι δεν το είπε σε κανέναν, ούτε στον Κένι...
-δεν ήταν σωστό. -Δεν είχε άλλη επιλογή.
Πάντα υπάρχει κι άλλη επιλογή.
Μας βάζει σε κίνδυνο φέρνοντας την εδώ.
Έκανε το μέρος εδώ πιο επικίνδυνο.
Δεν έπρεπε να μου το κρύψεις.
Το ξέρω.
Συγγνώμη.
Αλλά δεν έχει να κάνει με τον πατέρα μου ή τη Σάρα.
Φάτιμα, από εκείνο το βράδυ στο γραφείο του σερίφη...
Μωρό μου, τι συμβαίνει;
-Τι στον διάολο κάνεις; -Ηρέμησε!
Σε είδα! Πήρες φαΐ από το ντουλάπι κρυφά.
Όχι! Πήρα από την τσάντα μου και το έβαλα πίσω.
-Βούλωσέ το. -Τι συμβαίνει;
-Κλέβουν φαγητό. -Τι;
Δεν φτάνει που χάσαμε ό,τι είχαμε.
-Δεν ισχύει αυτό. -Ανοησίες. Είδα τι φορτώσατε.
Πρώτα, θα γυρνούσαμε πίσω με τον πύργο.
Γυρίσαμε πίσω; Όχι.
Αντιθέτως, είμαστε περισσότεροι και χωρίς φαΐ.
-Και μας το κρύβουν. -Πάψε.
-Κανείς δεν κρύβει τίποτα. -Εσύ βούλωσέ το.
-Βαρέθηκα τις ανοησίες σας. -Πρόσεχε τι λες.
Δεν μπορούν να κλέβουν το λιγοστό φαΐ που έχουμε.
Πρέπει να φύγουν. Τελειώνετε.
-Βγείτε έξω. -Ντέιλ.
-Βγείτε έξω! -Δεν θα σας κάνουμε κακό.
Πάρτε δρόμο! -Ντέιλ.
-Σταμάτα. -Παράτα με.
Θεέ μου. Συγγνώμη.
Με μαχαίρωσες.
Πάρτε τον από 'δώ!
Έλις, δεν το ήθελα. Συγγνώμη.
-Μου δίνεις μια... -Ορίστε.
Θεέ μου!
Όλα θα πάνε καλά. Θα γίνεις καλά.
Να τον βάλουμε να κάτσει.
Εντάξει. Το 'χεις.
Φτάσαμε σχεδόν.
Όλα καλά. Κάτσε να ρίξω μια ματιά.
Ηρέμησε.
-Μου φέρνεις πετσέτες; -Αμέσως.
-Δώσ' μου το μαξιλάρι. -Ναι. Ορίστε.
-Είσαι εντάξει. -Να πάρει!
Πίεσέ το. Όλα καλά. Θα γίνεις καλά.
Ησύχασε.
Απο τον Μ0cα!
Κάποιοι λεκέδες δεν φεύγουν ποτέ.
Έτσι θα καταλήξουμε όλοι;
Σαν τον Μπινγκ Τσιαν; Σαν εσένα;
Είτε φύγεις από 'δώ είτε όχι, έτσι θα καταλήξεις.
Δεν μιλάω για τον θάνατο.
Λέω για το αν θα πεθάνουμε με τα σωθικά μας έξω...
ουρλιάζοντας ενώ κάτι μας ξεσκίζει.
Αυτά τα πράγματα μέσα μου...
χειροτερεύουν.
Έτσι φαίνεται.
Πάντως, είμαι περήφανος για εσένα. Το ξέρεις αυτό;
Ο σερίφης που ήξερα...
δεν θα ζητούσε βοήθεια.
Δεν θα παραδεχόταν αδυναμία.
Ήσουν ο πιο πεισματάρης κόπανος που γνώρισα ποτέ.
Τα πράγματα αλλάζουν.
Πράγματι.
Τα παιδιά πάνω...
πιστεύουν ότι τρελάθηκες.
-Τρελάθηκα; -Δεν ξέρω.
Θέλω να πω, είσαι στο υπόγειο...
και μιλάς σε ένα αποκύημα της φαντασίας σου.
Όμως...
καμιά φορά, η τρέλα μπορεί να είναι η πιο λογική αντίδραση.
Το θέμα είναι πως έκανες ό,τι μπορούσες.
Προσπάθησες.
Δεν έχουν όλοι αίσιο τέλος.
Εγώ δεν είχα. Ο Μπινγκ Τσιαν δεν είχε.
Ούτε η Άμπι είχε.
Παραμένεις ο χειρότερος παπάς που γνώρισα ποτέ.
Φαντάσου μια καλύτερη εκδοχή μου, τότε.
-Σωστά. -Μπόιντ.
Σε ποιον μιλάς;
-Απλώς σκεφτόμουν δυνατά. -Όχι. Σε ποιον μιλούσες;
Κάνε άκρη.
Πρώτα θα βεβαιωθώ ότι είσαι καλά.
Ορίστε;
Η Μάριελ μάς είπε τι έγινε πριν.
-Και έρχομαι εδώ... -Στον Κάτρι.
Μιλούσα στον πατέρα Κάτρι.
Ξέρω πώς φαίνεται. Αλήθεια.
Αλλά κάτι μου συνέβη εκεί έξω.
Γύρισα με κάτι μέσα στο σώμα μου.
Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό, αλλά ξέρω ότι είναι πραγματικό.
Και είμαι τρομοκρατημένος.
Πίεσέ το, εντάξει; Θα σε πάμε στην κλινική.
-Η Ντόνα πήρε το φορτηγό. -Θα πάμε με το βανάκι.
-Είναι επικίνδυνο. -Φυλάμε τσίλιες στα παράθυρα.
-Πεδίο ελεύθερο. -Εντάξει.
-Όχι. -Δεν μπορούμε να σε βοηθήσουμε εδώ.
-Θα πας στην κλινική. -Το πρωί.
Όχι, δεν θα...
Τώρα. Με βοηθάς λίγο;
Φεύγουμε. Πάμε.
-Σήκω. Πάμε. -Έλα, φίλε.
-Το ξέρω. -Έλα, φίλε.
-Κρατήσου. -Εντάξει.
Έτσι μπράβο.
-Βλέπεις τίποτα; -Σταθείτε.
-Βλέπω ένα. -Πόσο μακριά είναι;
Δεν ξέρω. Στα 45 μέτρα.
-Δεν μπορώ να τρέξω. -Όχι, μη.
-Δεν μπορώ. -Προλαβαίνουμε.
Όλα καλά.
Συναντήστε με στα σκαλιά.
-Τι; Στάσου. -Συναντήστε με στα σκαλιά.
Πού πας;
Να πάρει.
Το ξέρω.
Πάμε γρήγορα.
Το ξέρω.
Σε έπιασα.
Βγάλε το μπουφάν.
Φύγε!
Μείνετε!
Όλα καλά. Πάρε ανάσες.
-Το ξέρω. -Δεν αναπνέω.
-Κράτα το εκεί. -Δεν μπορώ να...
Πάρε εκείνον τον δρόμο.
Εντάξει.
Πίεσέ το.
Θα γίνεις καλά. Κοίταξέ με.
Θα γίνεις καλά.
Είσαι καλά.
-Πιο γρήγορα. -Ναι.
Ξέρω.
Κράτα το χέρι μου.
Όλα καλά.
-Τι έγινε; -Δεν ξέρω. Πάει πιο γρήγορα;
Το ξέρω.
Φτάσαμε σχεδόν.
-Το ξέρω. -Φάτιμα!
-Τι; -Βλέπεις κανένα έξω;
Όχι. Είμαστε εντάξει.
Νομίζω ότι είμαστε εντάξει.
-Είμαστε εντάξει. -Δεν μπορώ να ανασάνω.
-Εδώ είμαι. -Κοντεύουμε. Βλέπω την κλινική.
Μείνε μαζί μου. Πάμε στην Κρίστι.
-Θα βρούμε την Κρίστι. -Κρατήσου.
-Φτάσαμε. -Ήρεμα. Θα γίνεις καλά.
Κρατήσου από πάνω μου.
Ναι. Ξέρω.
-Εντάξει. -Έλα.
Βοήθησέ με.
-Ήρεμα. Πιάσ' τον. -Κρατήσου από πάνω μου.
Αν θες να φύγω, μπορώ να μείνω στο Κοινόβιο.
Όχι.
Όχι, Μάριελ. Δεν χρειάζεται.
Κρίστι, βοήθεια!
-Άνοιξέ μας! -Βοήθεια!
-Κρίστι, άνοιξε! -Άνοιξέ μας!
Χριστέ μου.
-Τι έγινε; -Έγινε καβγάς.
-Ο Ντέιλ είχε μαχαίρι. -Εντάξει.
-Πάμε μέσα. -Ναι.
Μπόιντ, Κένι, ανεβείτε πάνω!
Έλις, είσαι καλά;
Δεν μπορώ να ανασάνω.
-Βάλτε τον εδώ. -Δεν μπορώ να ανασάνω.
Πότε έγινε αυτό;
-Πριν από 25 λεπτά. -Πίεσέ το.
Έλις!
Τι έγινε;
-Τι έγινε; -Τον μαχαίρωσαν.
-Τι γίνεται; -Ψηλά το μαξιλάρι.
-Γεια σου, μικρέ. -Πίεσε το τραύμα.
-Όλα καλά. -Πάρε ανάσα.
Φοβάμαι μη γεμίσει αίμα ο θώρακας.
-Κοίταξέ με, μικρέ. -Όλα καλά.
-Πίεσέ το. -Δεν αναπνέω.
-Εισπνοή. -Κρίστι, τι συμβαίνει;
Κάνε κάτι!
-Πρέπει να εκτονώσω την πίεση. -Πού έχεις ορό;
-Φύγε. -Έλα τώρα, Κρίστι.
Είμαι καλά.
Τι συμβαίνει; Mοcα
Στο ντουλάπι, στο πάνω ράφι. Κένι, έλα 'δώ.
-Μικρέ; -Σηκώστε τον. Πιέστε το.
Θα καθαρίσω την περιοχή. Αυτό θα τσούξει.
Να πάρει.
Μικρέ;
Πάρε ανάσα. Μπορείς.
-Ένα τσίμπημα. -Γιατί;
Για να δω τι συμπιέζει τους πνεύμονες.
Μου πιάνεις εκείνο το στατώ ορού;
Πρέπει να περάσω.
-Να δώσουμε χώρο στην Κρίστι. -Θα γίνεις καλά, εντάξει;
Έχει αίμα στον θώρακα.
Όλα θα πάνε καλά. Θα το δεις.
-Έλις! -Να της δώσουμε χώρο.
Τι έγινε;
Χρειάζομαι ένα νυστέρι.
-Και πανιά. -Ναι.
Αμέσως.
-Θα κάνω μια τομή. -Ορίστε.
-Τα πανιά. -Κράτα το.
-Εντάξει. -Θα χυθεί πολύ αίμα.
-Λαβίδα. -Λαβίδα.
Έτοιμοι; Ωραία.
Έλις, θα εκτονώσουμε την πίεση.
Εντάξει.
-Εντάξει. -Να πάρει.
Βαθιές ανάσες τώρα.
Χαλάρωσε. Θα το αφήσουμε να τρέξει.
Δεν μπορώ να τον χάσω.
Κοίταξέ με.
Δεν θα πάει πουθενά.
Είδες κανέναν μας να αγχώνεται;
Είναι καλά.
Κάθισε.
Πάρε ανάσες.
Πάρε ανάσες. Όλα καλά.
Όλα καλά. Πάρε ανάσες.
Εσύ είσαι εντάξει;
Ναι. Βασικά, δεν μπορώ το αίμα.
-Ακούστε. -Είναι καλά;
Απελευθέρωσα την πίεση στο στέρνο...
μα έχασε πολύ αίμα.
Αν δεν του χορηγήσουμε αίμα, τα όργανά του θα καταρρεύσουν.
Θεέ μου!
-Ησύχασε. -Έχουμε ακόμα για αυτό.
Τι ομάδα αίματος έχει;
Ο Αρνητικό, σαν εμένα.
Τέλεια. Πάμε μέσα. Ελάτε.
Τι συμβαίνει;
Θα του χορηγήσουμε το αίμα του Μπόιντ.
-Ακούγεται τρομακτικό, αλλά... -Στάσου. Όχι.
Δεν γίνεται.
-Πώς είναι; -Δεν γίνεται.
-Μπόιντ. -Αν βάλεις το αίμα μου...
ό,τι έχω μέσα μου θα περάσει σε εκείνον.
Σκέψου τι λες αυτήν τη στιγμή.
Δεν είμαι τρελός!
Τα νιώθω μέσα μου.
-Δεν τα βλέπω, αλλά τα νιώθω. -Μπόιντ!
Αν δεν το κάνεις, ο Έλις θα πεθάνει.
Ακόμη κι αν ισχύει αυτό, είναι καλύτερα να πεθάνει;
Πες το σε αυτόν που μου το έκανε.
Πρέπει να βρούμε άλλον τρόπο. Καταλαβαίνετε;
Μπόιντ...
κάτσε κάτω και άσε την Κρίστι να κάνει τη δουλειά της.
-Κένι, να χαρείς... -Κάτσε κάτω!
Δεν έχεις ιδέα.
Θεέ μου.
-Να πάρει! -Θεέ μου, τα βλέπω.
Χριστέ μου!
Κάντε κάτι!
Χρειάζεται Ο Αρνητικό. Πρέπει να το κάνω τώρα.
-Δώσ' το σε μένα. -Τι;
Δώσ' το σε εμένα.
Είπες στην Κρίστι για τον τύπο.
Ότι σε έσκισε και ακούμπησε την πληγή του στη δική σου.
Αν το έδωσε σε εσένα...
μπορεί να μεταφερθεί και σε άλλους.
Τουλάχιστον να γίνει η μετάγγιση.
Και θα δούμε τι θα κάνουμε.
Όχι.
-Μπόιντ. -Όχι!
Αυτό το πράγμα είναι εφιάλτης.
Το νιώθω να δυναμώνει.
Δεν ξέρω τι θα συμβεί αν το μεταφέρω...
σε εσένα.
Μπόιντ...
-Μπόιντ, τι κάνεις; -Μπόιντ.
-Μπόιντ! -Έχω μια ιδέα.
Πού πας;
Κάπου πρέπει να πάει, έτσι;
-Μπόιντ! -Μπόιντ!
-Μπόιντ, τι κάνεις;
Πού είστε;
Θέλε λίγο φρέσκο αίμα;
Φρέσκο κρέας;
Εδώ είμαι.
Ελάτε να με πιάσετε.
Το ξέρω ότι είστε εκεί.
Το ξέρω ότι με ακούτε.
Θέλετε παιχνιδάκια;
Εδώ είμαι.
Είμαι έτοιμος.
Ελάτε!
Όλο χτυπάτε την πόρτα μας.
Όλο χτυπάτε τα παράθυρα.
Θέλετε παιχνιδάκια;
Στέκομαι ακριβώς εδώ και...
Έτσι μπράβο.
Έλα.
Έλα να με πιάσεις.
Έτσι μπράβο.
Ορίστε.
Τι περιμένεις;
Το θέλεις;
Τώρα, το αίμα μου είναι το αίμα σου, κάθαρμα.
Μ' αρέσει αυτό το παιχνίδι.
Ωραία.
Όλα καλά.
-Είμαστε εντάξει. -Η μετάγγιση.
Πάμε.
Πρόσεχε το τελευταίο σκαλί.
-Εντάξει. -Άψογος.
Βάλε την τσάντα σε εκείνη την καρέκλα.
Εντάξει.
Δεν ήταν και τόσο άσχημα.
-Ναι. -Για την ακρίβεια...
θα τολμούσα να πω ότι είχε πλάκα.
Έχει κάτι καλό εκεί πάνω;
Αν πέσει και αυτό το σπίτι;
Δεν πρόκειται να πέσει.
Πού το ξέρεις;
Γιατί δεν νομίζω οι γονείς σου...
να σκάψουν άλλη μία τεράστια τρύπα στο πάτωμα.
Να σου πω ένα μυστικό;
Φυσικά.
Είπα στους γονείς μου ότι δεν φοβάμαι.
Αλλά φοβάμαι.
Δεν θέλω άλλες αποστολές.
Θέλω να πάω σπίτι.
Εντάξει.
Να σου πω και εγώ ένα μυστικό;
Και εγώ φοβάμαι λίγο.
-Αλήθεια; -Ναι.
-Αλλά ξέρεις κάτι; -Τι;
Αυτό είναι καλό.
Γιατί;
Η μαμά μου είπε κάτι...
όταν ήμουν στην ηλικία σου.
Ήταν το πιο έξυπνο πράγμα που μου είπε ποτέ κάποιος.
-Να σου το πω; -Ναι.
Είπε ότι ο φόβος είναι κάτι που ζει μέσα μας.
Όπως η ελπίδα, η χαρά, η αγάπη.
Όλα αυτά μας κάνουν ξεχωριστούς.
Ο φόβος, όμως...
είναι το σημαντικότερο όλων.
Γιατί;
Γιατί χωρίς τον φόβο...
δεν θα ξέραμε πώς να φανούμε δυνατοί.
Ο φόβος μάς κάνει ήρωες.
Μικρέ μου.
-Κύριε, είστε έτοιμος. -Εντάξει.
Ξάπλωσε λίγο.
Καλά είμαι.
Κρίστι...
Είμαι καλά.
Συνέχισε εσύ.
Γεια σου, Έλις.
Γεια.
Πώς είσαι;
Αναπνέεις εντάξει;
-Αναπνέω, επιτέλους. -Ωραία.
Ωραία.
Πάω να φέρω καινούρια σεντόνια.
-Να σε καθαρίσουμε λίγο. -Σε ευχαριστώ.
-Γεια. -Γεια σου.
Είσαι ακόμη θυμωμένη;
Πάψε.
-Συγγνώμη. -Όχι.
Ξεκουράσου.
Πού πας;
Έρχομαι.
Είσαι εντάξει;
Κόντεψα να τον χάσω.
Μα δεν τον έχασες.
Δεν τον έχασες.
Αυτά τα πράγματα στο δέρμα του Μπόιντ...
αυτό...
Αυτό το καταραμένο μέρος, πώς είναι δυνατόν;
-Το ξέρω. -Δεν αντέχω άλλο.
Θέλω να σε ρωτήσω κάτι.
Υποσχέσου μου ότι δεν θα το πεις πουθενά.
Εννοείται.
Έχεις τεστ εγκυμοσύνης;
Έπρεπε να σε είχαμε ακούσει.
Να σε είχαμε πιστέψει.
Όλα πήγαν καλά, τελικά.
Αυτό μετράει.
Κουνήθηκε καθόλου;
Όχι.
Είναι νεκρό;
Θα μάθουμε σύντομα.