Στα προηγούμενα...
Υπάρχει σκοτάδι στο δάσος.
Εφιάλτες που δεν μπορείς να φανταστείς.
Τώρα, το αίμα μου είναι το αίμα σου.
Όταν βλέπω κάτι περίεργο, βλέπω αυτό το σύμβολο.
Το έχω δει και εγώ.
-Σε κάποιο όραμα; -Όχι. Στους τοίχους των τούνελ.
Η μαμά του Βίκτορ ήθελε να σώσει τα παιδιά στον πύργο.
Μόνο έτσι θα γύριζαν όλοι πίσω.
Νόμιζα ότι τα παιδιά ήθελαν να με τρομάξουν.
Αλλά μήπως ήθελαν βοήθεια;
Το ακούτε αυτό;
Βοήθεια!
Σας παρακαλώ! Βοηθήστε με!
Μιλούσε στον ύπνο της.
Τι έλεγε;
"Αγγίζουν, σπάνε, κλέβουν. Κανείς εδώ δεν είναι ελεύθερος".
Υπάρχει κάτι καινούριο εδώ.
Κανείς δεν θα κοιμηθεί απόψε.
-Θα πεθάνετε όλοι! -Πήγαινέ τον πάνω.
Θυμήθηκα το όνειρό μου.
Ήταν ένα αγόρι ντυμένο στα λευκά.
Έλεγε συνέχεια την ίδια φράση.
"Έρχονται".
"Έρχονται για τρεις. Εκτός αν σταματήσεις τη μελωδία".
Το ξέρω αυτό. Είναι ένα παλιό νανούρισμα.
Αγγίζουν, σπάνε, κλέβουν
Κανείς εδώ δεν είναι ελεύθερος
Έρχονται Έρχονται για τρεις
Εκτός αν σταματήσεις τη μελωδία
Τζούλι, σταμάτα!
Πάνω είναι.
Η μαμά σου...
και ο Βίκτορ είναι με τον Ίθαν στο εστιατόριο.
Μπόιντ...
Ανέβα πάνω. Μπορεί να σε χρειαστούν.
Θα έπρεπε να προετοιμάζεται για τον σχολικό χορό...
κι όχι να είναι έτσι.
Είναι πολλά αυτά που δεν ξέρουμε.
Είναι σαν να ξεκινάς ένα βιβλίο από τη μέση.
Ή σαν να προσπαθείς να μαντέψεις πώς είναι ένα παζλ...
όταν έχεις τυχαία κομμάτια που δεν σε βοηθούν.
Άσχετα, ασαφή κομμάτια.
Πρέπει να βρεις δύο κομμάτια που συνδέονται.
Τότε έχεις μια αφετηρία.
-Πού πας; -Να μιλήσω με τη Σάρα.
Αν δεν μπορούμε να κοιμηθούμε πια...
ποιο είναι το νόημα;
Εγώ λέω να φύγουμε με προμήθειες και να δούμε τι θα βρούμε.
Ο Μπόιντ το δοκίμασε.
Ίσως ο Μπόιντ δεν είναι η απάντηση σε όλα.
Τι κάνουμε εδώ; Ο Ράνταλ ήταν κόπανος.
Και εσύ το ίδιο, αλλά δεν θα σε άφηνα να σαπίσεις.
Έλεος. Επιτέλους βγήκα από το δωμάτιο...
και ψάχνω πτώματα.
Εσύ πήγαινε από 'κεί.
Έλτζιν, από 'δώ.
Σε ευχαριστώ που ήρθες.
Ήθελα να φανώ χρήσιμος.
Είσαι. Το όνειρό σου μπορεί να είναι η απάντηση σε όλα αυτά.
-Όσο περίεργο κι αν ακούγεται αυτό. -Ναι.
Μπορεί.
Ελάτε να δείτε!
Δεν νομίζω ότι είναι νεκρός.
Να πάρει.
Δεν είπες ότι θα είχε νεκρά τέρατα εδώ;
Να βράσω τις ασημένιες σφαίρες.
Βάλτε τον στο βαν.
-Έλεος. -Βάλτε τον στο βαν!
Εντάξει.
Χριστέ μου!
Έχει δυνατό σφυγμό.
Αναπνέει καλά και βαθιά.
Για να δω εδώ.
Θεέ μου! Τι συμβαίνει;
-Τι συμβαίνει; -Δεν ξέρω.
-Τι έπαθε; -Δεν ξέρω.
Κάνε κάτι!
Τζούλι! Θεέ μου!
-Τι γίνεται; -Δεν ξέρω.
Μάριελ.
Μάριελ!
Κοίταξέ με. Μάριελ.
Μάριελ, μίλησέ μου!
Πώς θα βοηθήσει αυτό;
Όταν ήμασταν στο δάσος...
ένα λευκοντυμένο αγόρι είπε να μπούμε στο δέντρο.
Στο δέντρο που με έστειλε στην κάμαρα όπου ξεκίνησαν όλα.
Και λοιπόν;
Ο Έλτζιν ονειρεύτηκε αυτό το λευκοντυμένο αγόρι.
Του είπε το νανούρισμα.
Το ίδιο νανούρισμα που είπε η Πόλα προτού πεθάνει.
"Αγγίζουν, σπάνε, κλέβουν".
"Κανείς εδώ δεν είναι ελεύθερος".
"Έρχονται για τρεις. Εκτός αν σταματήσεις τη μελωδία".
Σου λέει κάτι αυτό;
Όχι.
Έχεις κάτι να μου πεις για το αγόρι;
Ήθελε να μας βοηθήσει.
Άρα αυτό το τυχαίο παιδί...
τρέχει σε ένα μαγικό δάσος και κάνει το καλό;
Εμφανίζεται σε όνειρα και...
Δεν νομίζω ότι είναι παιδί.
Έλα. Σάρα, άκου.
Αυτή είναι.
Όταν σου είπα ότι είχες μια ευκαιρία να βοηθήσεις...
αυτή είναι.
Καταλαβαίνεις;
Εντάξει.
Από 'δώ.
Λοιπόν. Αυτό είναι.
Όλο αυτό που βλέπετε...
Κάποιος ήταν αλυσοδεμένος στον τοίχο εδώ.
Εδώ υπήρχε μια τρύπα με βάθος 15 μέτρα.
-Τι έγινε; -Την ακούω.
Ακούω τη μουσική.
Είναι εδώ.
-Τι εννοείς; -Το μουσικό κουτί.
-Είναι εδώ. -Πού;
Εδώ.
-Εδώ είναι. -Μα...
-Δεν υπάρχει μουσικό κουτί. -Υπάρχει. Εδώ είναι.
Το ακούω. Σας λέω, το ακούω.
Τι έγινε;
-Ακούω τα ουρλιαχτά τους. -Τι πράγμα;
Κάτι υπάρχει εδώ.
Κάτι υπάρχει.
Εδώ είναι.
Τους κάνει κακό.
Μπόιντ, τι συμβαίνει;
Σάρα, μίλησέ μου.
Έρχονται.
Έρχονται για τρεις.
Τους χρειάζεται.
Τους θέλει για να μείνει...
Πρέπει να την πάρουμε από 'δώ.
-Κένι, βοήθα! -Ναι.
Έλα, Σάρα.
-Όχι! -Σήκωσέ την. Ωραία.
Έλα, πάμε.
-Συγγνώμη. -Σταματήστε!
Σταματήστε.
Εντάξει.
Ηρέμησε.
-Γελάει μαζί σου. -Τι;
Που το επέστρεψες στην πόλη.
Που το ελευθέρωσες.
Θέλει να μας κάνει κακό.
Θέλει να υποφέρουμε.
Ενθουσιάστηκε όταν άγγιξε το χέρι σου.
Πώς το σταματάω;
-Σάρα, πώς το σταματάω; -Η Τζούλι...
-Η Τζούλι τι;
Η Τζούλι...
-Η Τζούλι και οι άλλοι... -Ναι.
Πεθαίνουν.
Και όταν πεθάνουν...
θα είναι πολύ αργά.
Σταμάτησέ τη!
Τι να σταματήσω;
Τη μουσική! Σταμάτα την!
Πώς να σταματήσω κάτι που δεν βλέπω;
-Δεν ξέρω! -Εντάξει.
Ήσυχα.
Ησύχασε.
Πάρτε ανάσες.
Έτσι μπράβο.
Πάρτε ανάσες.
Κλείστε τα μάτια σας.
Ας προσευχηθούμε.
Και μέσα σε κοιλάδα σκιάς θανάτου αν περπατήσω...
δεν θα φοβηθώ κακό...
επειδή Εσύ είσαι μαζί μου.
Η ράβδος Σου και η βακτηρία Σου, αυτές με παρηγορούν.
Ματάιας;
Κλείδωσε τα όπλα στην αποθήκη.
Δεν τα θέλω μέσα στο σπίτι.
Βγάλαμε τη νύχτα. Θα δούμε τώρα πώς θα πάει σήμερα.
Εντάξει.
Τζιμ;
Έλα λίγο.
Πρέπει να κάνω κάτι και θέλω να συμφωνήσεις.
Η μητέρα του Βίκτορ έλεγε ότι αν απελευθέρωνε τα παιδιά...
που ήταν φυλακισμένα σε έναν πύργο, θα γλίτωναν από 'δώ.
Δεν καταλαβαίνω.
Τα παιδιά που βλέπω συνέχεια...
ο πύργος που βλέπω στον ύπνο μου...
Κι αν είχε δίκιο;
Αν πρέπει να βρω τον πύργο για να σωθεί η Τζούλι;
-Τάμπι... -Ακούγεται τρελό.
Είχα μια θεωρία για αυτό το μέρος που κόντεψε να με σκοτώσει.
-Άλλο αυτό. -Γιατί;
Γιατί έτσι.
Η κόρη μας μοιάζει σαν να ξεπήδησε από εφιάλτη.
Με φώναζε χτες.
Και δεν μπορούσα να τη βοηθήσω.
Στεκόμουν άπραγη.
Το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν ο Τόμας ξαπλωμένος στο πάτωμα.
Δεν μπορώ άλλο, Τζιμ.
Δεν μας αρκεί η ελπίδα.
Η μητέρα του Βίκτορ έφυγε και δεν ξαναγύρισε.
Ό,τι κι αν πήγε να κάνει...
δεν ξαναγύρισε ποτέ.
Ο Βίκτορ μεγάλωσε εδώ μόνος του.
-Αν δεν ξαναγυρίσεις... -Το ξέρω.
Για αυτό θέλω να μου πεις ότι μπορώ να πάω.
Πρέπει να το δοκιμάσω, Τζιμ.
Όταν ξυπνήσει η Τζούλι, θα πεινάει.
-Φτιάξαμε αγαπημένο της. -Γεια.
-Φέραμε σπιτικό φαγητό. -Ωραία.
Βίκτορ, να σου πω λίγο;
Έκανε κάτι κακό;
Όχι.
Εσύ βοήθα εμένα.
Η μαμά σου ήθελε να σώσει τα παιδιά στον πύργο.
Ξέρεις πού είναι ο πύργος;
Ξέρω έναν δρόμο.
-Για το δέντρο με τα μπουκάλια. -Για το ποιο;
Έτσι...
Έτσι θα φτάσεις στον πύργο.
Πρέπει να πας στο δέντρο με τα μπουκάλια.
Μπορείς να με πας;
Έτσι πιστεύω.
Μας αφήνεις λίγο;
Τζιμ...
πρέπει να πάω.
Πρέπει να προσπαθήσω.
Όμως...
Το ξέρω, μωρό μου.
Το ξέρω.
Τι κάνουμε τώρα;
Γυρίζουμε στην πόλη.
Ορίστε;
Το μουσικό κουτί είναι εδώ. Πρέπει να το βρούμε.
Και πώς θα το κάνουμε αυτό;
Δεν ξέρω.
Αλλά σίγουρα όχι γυρίζοντας πίσω.
-Παίζονται ανθρώπινες ζωές εδώ. -Ξέρω πολύ καλά τι παίζεται εδώ!
Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι εδώ.
Έχουμε να κάνουμε με πράγματα που ξεπερνούν τις δυνατότητές μας.
Τώρα ξέρουμε περισσότερα από όσα ξέραμε το πρωί.
-Αυτό είναι μια νίκη. -Εντάξει.
-Ναι. -Άρα...
τι θα πούμε στους άλλους;
Θα πούμε ότι το ψάχνουμε.
Πρέπει να τους βοηθήσουμε να νιώσουν πιο ήρεμοι.
Να απαλύνουμε τον φόβο τους.
Μπορείς;
Ναι.
Μπράβο.
Γεια.
Είσαι καλά;
Τι με ρωτάτε όλοι; Αφού ξέρετε την απάντηση.
Σου ζητώ συγγνώμη για χτες.
-Σε βάλαμε στο δωμάτιο γιατί... -Εγώ έφταιγα.
Ξέφυγα.
Η Πόλα παρέμενε ψύχραιμη στις δυσκολίες.
Δεν είχα αντιληφθεί πόσο ευάλωτοι είμαστε.
Πόσο εύκολα λυγίζουμε.
Ήμουν κάτω και μαγείρευα, σαν ηλίθιος.
Δεν μπορούσες να το αποτρέψεις.
Κανείς δεν φταίει.
Ναι.
-Κανείς δεν φταίει. -Ναι.
Εντάξει.
Πώς τα πάει;
Δεν μπορώ να φανταστώ τι θα έκανα...
αν το πάθαινες εσύ.
Έλα 'δώ.
Δεν το έπαθα εγώ.
Ας παντρευτούμε.
-Σήμερα. -Ναι, καλά.
Δεν ξέρουμε τι θα γίνει ή αν ο μπαμπάς σου θα βρει λύση.
Αν έρχεται το τέλος, θέλω να με βρει μαζί σου.
Θέλω να σε παντρευτώ.
-Εντάξει. -Εντάξει;
-Ναι; -Ναι. Γιατί όχι;
Ναι.
Αυτά κάνεις με το μπαρ μου;
Είναι ένα νοητικό πείραμα.
Με βοηθούσε όταν σχεδίαζα...
Είσαι νεκρός.
Σωστά.
Εντάξει. Απλώς ήθελα να βεβαιωθώ ότι συμφωνούμε.
Δεν θα με ρωτήσεις αν είμαι αληθινός;
Μάλλον είναι κάποια ψύχωση που οφείλεται στο άγχος...
και θα εξαφανιστείς σύντομα από μόνος σου.
Τι κάνουν όλα αυτά;
Έτσι αναπροσαρμόζω την οπτική μου.
Ψάχνω να βρω έναν διαφορετικό τρόπο να δω αυτό το σύμβολο.
-Γιατί; -Γιατί, λέει.
Επειδή το κοιτάζω λάθος.
Η απάντηση είναι μπροστά μου, αλλά δεν τη βλέπω.
Πίστευα ότι...
Τι έγινε;
-Άλλαξες τον αποστακτήρα. -Παρακαλώ.
Το σκέφτεσαι υπερβολικά.
Έτσι λες, νεκρέ Τομ;
Από ποια άποψη;
Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.
Η Τάμπιθα είδε το σύμβολο στα τούνελ.
Αλλά πόσο μακριά θα φτάσεις για να βρεις απαντήσεις;
Θα ήταν τρέλα να πάω στα τούνελ.
Ακόμη κι αν αυτό σώσει τη ζωή της Τζούλι;
Και πού ξέρω ότι θα βρω κάτι; Моcа
Ξέρεις. Είναι σχεδιασμός της φύσης.
Όπως ο εγκέφαλος είναι στο κρανίο ή η καρδιά πίσω από τα πλευρά.
Η φύση βάζει τα πιο πολύτιμα στα πιο δυσπρόσιτα σημεία.
Τίποτα δεν είναι φυσικό σε αυτό το μέρος.
Λάθος.
Απλώς είναι έξω από τα νερά σου.
Υπάρχει διαφορά.
Αν υπάρχουν απαντήσεις...
με έμφαση στο "αν"...
εκεί θα είναι.
Και πρέπει να ακολουθήσω τις συμβουλές σου;
Μπήκες σε ένα ετοιμόρροπο σπίτι για να σώσεις την Τάμπιθα...
κι αυτή δεν ήταν καν εκεί.
Ξέρεις κάτι;
Πάλι το ίδιο θα έκανα.
Τότε, είσαι βλάκας.
Δεν κάνεις ηθικές επιλογές με βάση το αποτέλεσμα που θες...
αλλά με βάση το αν τις θεωρείς σωστές.
Όταν έτρεξα μέσα στο σπίτι...
δεν με απασχολούσαν φιλοσοφικά ζητήματα.
Καμία σχέση.
Μια δεκαεξάχρονη χρειάζεται τη βοήθειά σου.
Θάψατε την Πόλα;
-Τι πράγμα; -Θάψατε την Πόλα;
Έλεος.
Θα το κάνω εγώ.
Θα φέρω κόσμο να βοηθήσει.
-Μπόιντ. -Έλα.
Εσύ κάνεις ό,τι μπορείς.
Ανάθεμα!
Μαζεύεις τα όπλα;
Ναι. Η Ντόνα φοβήθηκε να μείνουν στο σπίτι.
Έξυπνο.
-Θες βοήθεια; -Μπα, τελειώνω.
Ησύχασε.
Σώπα. Απλώς το ταξίδι σου τελειώνει λίγο νωρίτερα από το δικό μας.
Τα πάντα είναι σύστημα.
Όλα συνδέονται.
Όλα θα πάνε καλά.
Το κέρατό μου!
Που να πάρει.
Έλεος. Μη σβήνεις τώρα.
Εντάξει.
Θα τα καταφέρω.
Εύκολο είναι.
Πανεύκολο.
Με ακούει κανείς εκεί;
Άκου να δεις.
Αν είσαι εκεί πάνω...
είσαι μεγάλος κόπανος. Το ξέρεις αυτό;
Το απολαμβάνεις αυτό;
Από τον Μ0cα!
Αν ο Κάτρι ήταν τώρα εδώ θα έλεγε...
"Άγνωστοι αι βουλαί του Κυρίου".
Ναι, σωστά.
Γιατί ο Κάτρι είχε σχέδιο.
Νόμιζε ότι τον έβαλες εδώ για κάποιον λόγο.
Νόμιζε ότι θα ορμούσαμε στο δάσος...
λες και ήμαστε ο Μπουτς Κάσιντι και ο Σάντανς Κιντ.
Το πίστευε κι όταν τον έσφαξε ένα από αυτά τα τέρατα.
Τι έκανε με την τελευταία του ανάσα;
Προσευχήθηκε.
Με την τελευταία του πνοή...
προσευχήθηκε για να ξέρεις Εσύ...
για να Σου δείξει ότι δεν έχασε ποτέ την πίστη του.
Ξέρεις τι, ρε κάθαρμα;
Εγώ δεν θα προσευχηθώ.
Αν δεν είσαι μόνο μια παραμύθα που λέμε στους εαυτούς μας...
θα μου πεις γιατί.
Γιατί με έκανες να πιστέψω ότι μπορώ να τους σώσω.
Λες και είμαι κάνας ήρωας που θα τους οδηγήσει πίσω.
Ενώ είμαι ένας βλάκας που οδηγεί τους ανθρώπους στον θάνατο!
Να πάρει!
Το βρίσκεις αστείο;
Είσαι κάπου εκεί πάνω και γελάς με την ψυχή Σου;
Απάντησέ μου!
Μίλα!
Πες κάτι!
Ξέρεις...
η παραβίαση γραμματοκιβωτίου είναι ομοσπονδιακό αδίκημα.
Πέρασε.
Πώς είναι;
Χειροτερεύει.
Η θερμοκρασία της πέφτει.
Αυτό ήταν;
Έτσι τελειώνει;
Δεν ξέρω.
Από τότε που...
κατέβηκε από το λεωφορείο...
πίστεψα ότι υπήρχε ένα σχέδιο για όλα αυτά.
Ότι ήταν γραφτό να κάνουμε κάτι εδώ.
Όμως...
δεν υπάρχει μεγάλο σχέδιο.
Όλοι θα πεθάνουμε εδώ.
Και όλα αυτά έγιναν για το τίποτα.
Ο μπαμπάς μου έλεγε...
"Δεν μπορείς να δεις το πουλόβερ όταν είσαι μόνο μια κλωστή".
Τώρα καταλαβαίνω τι εννοούσε.
Από όλους όσοι παγιδεύτηκαν εδώ...
ίσως δεν είμαστε εμείς αυτοί που θα γυρίσουν πίσω.
Αλλά ίσως αυτό που κάναμε εδώ...
να διευκολύνει τους επόμενους.
Ίσως χάρη σε εμάς θα γυρίσουν εκείνοι πίσω.
Δεν είμαστε ασήμαντοι, κι ας είμαστε μόνο μια κλωστή.
Ορίστε.
Το τελευταίο πράγμα που θες είναι να σε στοιχειώσει ο Κάτρι.
Είναι πολύ αργά πια.
Η Τζούλι, η Μάριελ...
ο Ράνταλ.
Η Σάρα είπε ότι πεθαίνουν.
Όταν πεθάνουν, δεν υπάρχει επιστροφή.
Ό,τι κι αν είναι αυτό, περιμένει να πάμε για ύπνο...
Όπως η Πόλα.
Ναι.
Είπε ότι το μουσικό κουτί είναι εκεί.
Ακριβώς εκεί, στο ξέφωτο. Μόνο που δεν είναι εκεί.
Σαν να κοιτάς εγχειρίδιο οδηγιών με σκισμένες σελίδες.
Πώς να...
Είδα τη γυναίκα μου χτες.
Πώς ήταν;
Χρειαζόμαστε κανόνες.
Πρέπει να υπάρχει κάτι που μπορώ να κρατήσω στα χέρια μου.
Πρέπει να υπάρχει κάτι...
Εγώ φταίω.
Εγώ το έφερα εδώ πέρα.
Ναι, το έκανες.
Χάρη σε εσένα, όμως, πολλοί άνθρωποι κέρδισαν χρόνο.
Εγώ κέρδισα χρόνο.
Ο γιος σου παντρεύεται.
Τίποτα επίσημο. Δεν έχουμε και παπά πια.
Αλλά εκμεταλλεύονται στο έπακρο τον χρόνο που τους απομένει.
Κάνε κι εσύ το ίδιο.
Έλα μαζί μου στο Κοινόβιο.
Δεν τα παρατάω.
Αυτό είπα;
Μπόιντ, αυτές μπορεί να είναι οι τελευταίες μας στιγμές.
Σταμάτα να κάνεις τον μάρτυρα...
και έλα να δεις τον γιο σου να παντρεύεται.
Το τέλος του κόσμου θα είναι εδώ και μετά τον γάμο.
Ανκούι.
-Ανκούι. -Ανκούι.
Είπε τίποτα άλλο η μαμά σου για τα παιδιά;
Πώς θα τα έσωζε;
Δεν ξέρω. Το μόνο που είπε ήταν ότι τη χρειάζονταν.
Έπρεπε να είναι...
ακριβώς εδώ.
Όχι. Αυτά τα δέντρα...
Ηρέμησε. Έχει περάσει καιρός από τότε, Βίκτορ.
Ίσως στρίψαμε λάθος.
Από 'δώ.
Ποιος κρέμασε τα μπουκάλια;
Δεν ξέρω.
Εδώ τη βρήκα.
-Τη μαμά σου; -Ναι.
Αφού πέθαναν όλοι, την αναζήτησα.
Το πτώμα της ήταν εδώ.
Δεν πρόλαβε να μπει στο δέντρο.
Να μπει στο δέντρο;
Έλα.
Είναι ένα Αλαργινό Δέντρο.
Όταν μπήκαν τα τέρατα στο Κοινόβιο...
η Τζούλι είπε ότι διαφύγατε μπαίνοντας σε ένα δέντρο.
Σε πάνε σε διαφορετικά μέρη. Δεν ξέρεις πού θα καταλήξεις.
Αλλά η μαμά είπε ότι αυτό το δέντρο είναι ξεχωριστό.
Θα την πήγαινε στον πύργο, στα παιδιά.
Και μετά;
Μόνο αυτά θυμάμαι.
Να. Πάρε αυτό.
Έβαλα...
Έβαλα μερικά σνακ να πάρεις μαζί σου.
Ορίστε.
-Σε ευχαριστώ. -Τίποτα.
Θα πονέσω;
Όχι, είναι σαν να περνάς μέσα από μια πόρτα.
Εντάξει.
Σε ευχαριστώ.
Γύρνα πίσω στην πόλη.
Να προσέχεις.
Ναι.
Θεέ μου.
Τι κάνουμε;
Ήθελε να είναι έκπληξη.
Ποιο πράγμα;
Λες ότι η θέα ομορφαίνει ακόμη και αυτό το μέρος.
Σκέφτηκα, λοιπόν...
Σου αρέσει;
Είναι τέλειο.
Πάμε να τον φέρουμε;
Έχει πολλά στο κεφάλι του.
Σερίφη Στίβενς.
-Ήρθες. -Πλάκα κάνεις;
Τίποτα δεν θα με σταματούσε.
Ωραία. Ας ξεκινήσουμε.
Σταθείτε.
Δεν είναι τρομερή απόσταση...
αλλά θα μου κάνεις την τιμή;
-Είσαι έτοιμη; -Ναι.
Δεν χρειάζεται πλέον να με αποκαλείς σερίφη Στίβενς.
Ωραία.
Πάμε;
Οι κυρίες προηγούνται.
Εντάξει.
Ο πατέρας μου είχε ένα ρητό.
Βασικά, είχε πολλά ρητά.
Το αγαπημένο μου ήταν...
"Η ζωή είναι ένα ταξίδι στο άγνωστο".
"Παρότι τα μάτια και ο νους σου μπορεί να σε ξεγελάσουν"...
"η καρδιά σου δεν πρόκειται".
Η καρδιά μου είναι δική σου από όταν σε γνώρισα.
Είσαι ο έρωτας της ζωής μου.
Για όσο αυτή διαρκέσει.
Επομένως, Έλις Στίβενς...
θα μου κάνεις την τιμή να γίνεις σύζυγός μου;
Ναι.
Σου έφτιαξα κάτι.
Σειρά σου.
Έθεσες ψηλά τον πήχη.
Την ημέρα που είδα το δέντρο...
η ζωή μου άλλαξε για πάντα.
Μα όταν σε είδα να βγαίνεις από το αμάξι...
τότε άρχισα να ζω πραγματικά.
Υπήρξαν...
πολλές φορές εδώ που ένιωθα...
σαν χαμένος στο σκοτάδι.
Αλλά κάθε φορά...
ήσουν το φως που μου έδειχνε τον δρόμο.
Είσαι η αγάπη μου.
Είσαι το σπίτι μου.
Είσαι το φως μου στο σκοτάδι.
Έτσι, λοιπόν...
Φάτιμα Χασάν Ροστάμι, θα μου κάνεις την τιμή...
να γίνεις γυναίκα μου;
Ναι.
Τώρα πρέπει να φιληθούμε.
Μπόιντ;
Τι έγινε;
Είσαι καλά, μπαμπά;
Το φως στο σκοτάδι.
Πρέπει να φύγω.
Συγγνώμη.
-Δεν πειράζει. -Εντάξει.
Θεέ μου.
Σας αγαπώ, παιδιά.
-Εντάξει; -Και εμείς.
Θα ξαναδούμε τον Τόμας;
-Τι; -Αν πεθάνουμε.
Θα ξαναδούμε τον Τόμας;
Ναι.
Θα τον ξαναδούμε.
-Και τον παππού; -Ναι.
Ίσως δεν είναι τόσο άσχημα, τότε.
Της αρέσει να κοιμάται με δύο μαξιλάρια.
Θα σε βοηθήσω.
-Ήρεμα, Ρέτζι. -Εσύ φταις.
Όλα ήταν καλά μέχρι να πας στο δάσος.
-Κάτσε. -Εσύ φταις για όλα.
Εντάξει. Άκουσέ με.
Άκουσέ με.
Το ξέρω ότι δεν καταλαβαίνεις.
Πιστεύω, όμως, ότι αυτός εδώ ο πυρσός...
θα με βοηθήσει να το διορθώσω.
Λυπάμαι, Μπόιντ. Πάντα σε συμπαθούσα.
Θεέ μου!
Πανάθεμά σε!
Να πάρει.
Έλα.
Να χαρείς.
Έλα.
Τζούλι;
Με ακούς;
Θα σας βγάλω από 'δώ.
Θα σας βγάλω από 'δώ αμέσως.
Φεύγουμε.
Μπόιντ.
Καταστρέφοντας το κουτί, θα παρατείνεις το μαρτύριό τους.
-Όχι. -Οι κάτοικοι θα υποφέρουν.
Με τρόπους που δεν φαντάζεσαι.
Θα πεθάνουν ουρλιάζοντας.
Τι έπαθε;
-Ησύχασε. -Τι γίνεται;
Τι έπαθε;
Αγάπη μου, σε παρακαλώ.
Νομίζεις ότι πρέπει να είσαι ο ήρωας.
Νομίζεις ότι εσύ πρέπει να τους σώσεις.
Δεν χρειάζεται να υποφέρεις και να φοβάσαι πια.
Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία.
Θα είμαστε μαζί.
Μου λείπεις τόσο πολύ.
Στάσου.
Άρα ό,τι κι αν είναι αυτό...
σε έστειλε εδώ για κουβεντούλα;
Ξέρει ότι δεν χαμπαριάζεις.
Θέλει να ελπίζεις ότι μπορεί να νικήσεις.
Γιατί;
Επειδή έτσι θα είσαι διατεθειμένος να υποφέρεις.
Η ελπίδα σε έστειλε στο δάσος.
Η ελπίδα σε έκανε να με αφήσεις όταν σε χρειάστηκα.
Δεν είναι ο φόβος σου που τρέφει το δάσος, Μπόιντ.
Αλλά η ελπίδα σου.
Άσ' το, Μπόιντ.
Αν δεν πεθάνουν σήμερα...
θα πεθάνουν αύριο.
Όχι.
Τζούλι.
Είσαι καλά.
Μωρό μου;
Είσαι καλά;
Γεια σου.
Τι έγινε;
Αγάπη μου.
-Είναι καλά. -Θεέ μου!
Είναι καλά.
Ησύχασε.
Ησύχασε, μωρό μου.
Άντε πνίξου, κάθαρμα.
Δεν θα με λυγίσεις.
Με ακούς;
Εμένα δεν θα με λυγίσεις!
-Πιες το. -Είμαι καλά.
Το ξέρω. Κάν' το για εμένα.
Το βουητό σταμάτησε.
Τελείωσε, δηλαδή;
Το ελπίζω.
Μπαμπά;
Η μαμά πού είναι;
Ανκούι...
Ποιος είναι;
Ανκούι...
Ανκούι.
Λυπάμαι.
Ειλικρινά.
Είναι ο μόνος τρόπος.
Μια στιγμή.
Πώς αισθάνεστε;
Πού βρίσκομαι;
Στο νοσοκομείο Σεντ Άντονι. Είμαι η Δρ Μπρόντι.
Πριν από τρεις μέρες, δύο πεζοπόροι σάς βρήκαν στο δάσος.
Ήσασταν λιπόθυμη σε ένα μονοπάτι.
Όχι...
Θυμάστε τι κάνατε εκεί;
Όχι.
Όχι...