ΣΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ...
Εδώ ήταν το αγαπημένο μέρος της Μέγκαν. Θα με θάψεις δίπλα τους;
Φυσικά. Φρανκ, το κουτί δεν μπορώ να το κάνω.
Πως λες να αντιδράσουν οι κάτοικοι που τον άφησες να φύγει;
Eσύ υποτίθεται δεν θα μου έλεγες για τις αρετές της ευσπλαχνίας;
Αυτό προτιμάς;
Θα προτιμούσα να μην βάλω έναν συντετριμμένο άντρα,
μέσα σε ένα κουτί και να τον διαμελίσουν προτού δύσει ο ήλιος!
Αλλά έχτισες μια γκιλοτίνα στην πλατεία.
Ti θα συμβεί όταν οι κάτοικοι δουν πως δεν έχεις τα κότσια να το χρησιμοποιήσεις;
Πάρε αυτό και κάνε όποια ζωή μπορείς εκεί έξω.
Μου λέτε πως είμαι σε μια πόλη που δεν μπορώ να φύγω
και πως κάθε βράδυ τέρατα έρχονται από το δάσος.
Κανείς δεν είναι σκληρός μαζί σου.
Αλλά, πρέπει να καταλάβεις τι συμβαίνει.
Θεέ μου, Τόμπι;
Tί κάνεις;
Κοιτάω αν μετακινήθηκαν.
-Ποια; -Tα δέντρα.
Έχεις δει το αγόρι που ζει εδώ έξω; Είμαστε φίλοι.
Αν τον δεις ξανά πες ο Βίκτωρ, σου λέει "γεια σου".
Σάρα... απλά πες μου τι έκανες.
Άφησα την πόρτα ανοιχτή.
Οι νεοεισαχθέντες αποφασίζουν που μένουν:
εδώ στο Αποικιακό Σπίτι ή κάτω στην πόλη.
Είναι κομμάτι του πως διοικούμε εδώ.
Θα ήθελα να πάρω και τους δυο σας για να σας ξεναγήσω.
Θέλω να έρθω. Αφορά όλους μας, σωστά;
- Θέλα να δω. - Πρέπει να μείνεις εδώ με τον Ίθαν.
Δύο. Ένα.
Γιατί το κάνεις; Δεν μας ξέρεις καν.
Απλά αυτό κάνουμε.
Θα μείνεις στην πόλη ή στο Αποικιακό σπίτι;
Στην πόλη.
- Τζούλι; - Στο Αποικιακό Σπίτι.
- Γιατί το κάνεις αυτό; - To κορίτσι αποφάσισε.
Εκτιμώ ό,τι θέλεις να κάνει για εμένα.
Αλλά "αυτά" που αγαπούσα στον κόσμο χάθηκαν.
Θα δω τα κορίτσια μου ξανά.
ΑΠΟΔΟΣΗ ΔΙΑΛΟΓΩΝ: The J&J Team === jho - jimijim ===
Ξέρεις ότι κάποιες φορές ονειρεύεσαι και ξεχνάς,
αλλά μετά, αργότερα, αρχίζεις να θυμάσαι
και συνειδητοποιείς πως δεν ήταν όνειρο...
και πως όσα είδες ίσως συμβαίνουν;
Πιστεύω πως αρχίζω να θυμάμαι πράγματα...
που νόμιζα πως ήταν όνειρα.
Σου έφτιαξα μια ζωγραφιά.
Μπορείς να την κρατήσεις άμα θέλεις.
Καλημέρα, υπναρού.
Πάνω στην ώρα ξύπνησες.
Μπορώ να έχω το μαξιλάρι μου, πίσω;
To δικό σου... Χίλια συγγνώμη.
Κάποιος μου το έδωσε εχθές. Δεν ήξερα.
Όλα καλά. Απλά, θέλω να κοιμηθώ λίγο
και το χρησιμοποιώ σαν δικλείδα ααφαλείας.
Ναι, καταλαβαίνω. Συγγνώμη, ξανά.
Μην ανησυχείς.
To δικό μου μαξιλάρι είναι και δικό σου.
Την όνομά της είναι Μέρεντιθ.
Το μαξιλάρι. Έδωσες όνομα στο μαξιλάρι σου.
Όσα είναι σημαντικά σ' εσένα πάντα τους δίνεις ονόματα.
Ναι, συμφωνώ.
Ξέρεις, είναι αστείο, αλλά, έχω μια ίδια μπλούζα με την δικιά σου.
To ξέρω την πήρα από την βαλίτσα σου.
Τί πράγμα;
Δεν σε ενοχλεί, σωστά;
Mοιραζόμαστε τα πάντα εδώ.
Φαντάζομαι πως όχι.
Ευχαριστώ που την πρόσεχες.
Χριστέ μου.
Γεια.
Κοιμόσουν;
Nαι, έτσι πιστεύω. Έφτιαξα τσάι.
- Ας μπει λίγος ήλιος εδώ. - Όχι, σε παρακαλώ, ακόμα.
Εντάξει.
Λάτρευα αυτήν την ώρα το πρωί.
Το θυμάμαι.
Κάποιες φορές, σταματούσε να κλαίει, μόλις ανέτειλε ο ήλιος.
Ήταν σαν να έλεγε...
"Έμεινες ξύπνια όλο το βράδυ, η δουλειά μου εδώ τελείωσε."
Πιστεύεις πως τιμωρούμαστε;
Γιατί το λες αυτό;
Tζιμ, πίνω τσάι από την κούπα μια νεκρής γυναίκας,
σε μια περιοχή που πιθανώς, δεν υπάρχει...
σε ένα σπίτι όπου ακόμα ένα παιδί πέθανε.
H Τζούλι, είναι εκεί έξω μόνο ένας Θεός ξέρει τι κάνει.
Τί θα κάνουμε;
Δεν ξέρω.
Κλαις, μαμά;
Όχι, γλυκέ μου. Έχω απλά, πονοκέφαλο.
Έλα εδώ.
Κάτσε στην αγκαλιά μου.
Μου λείπει η Τζούλι.
Γιατί δεν πάμε σε εκείνο το εστιατόριο;
O Σερίφης είπε, πως σερβίρουν το πρωινό της κοινότητας το πρωί.
Τί λες; Πεινάς;
- Ναι. - Εντάξει.
- Ας πάμε. - Ωραία ιδέα.
Μπορείτε...
να πάτε και να μου φέρετε κάτι και σε εμένα.
Εσύ τί θα κάνεις;
Εγώ... θα πάω...
βγάλω τα πράγματα.
Να τα τακτοποιήσω.
- Είσαι σίγουρη; - Nαι.
Εντάξει.
Ετοιμάσου, σύντροφε. Πάμε να φάμε μερικές τηγανίτες.
Πιστεύεις πως θα έχουν;
Δεν μου έτυχε να πάω σε εστιατόριο και να μην έχει.
Τί θα πάρεις;
Mάλλον θα κοιτάξω στον κατάλογο.
Πιστεύεις πως θα έχουν σαντιγί;
Θα μάθουμε σύντομα.
Γεια σου, Σερίφη!
Καλημέρα. Για πού το βάλατε εσείς οι καλοί κύριοι;
Βγήκαμε για να φάμε πρωινό.
Tί είναι στο καρότσι;
Tίποτα. Απλά...
μερικές προμήθειες που πρέπει να δώσω στην εκκλησία στον Ιερέα Κάτρι.
- Χρειάζεσαι βοήθεια; - Όχι, ευχαριστώ. Καλύτερα να βιαστείτε.
Η κα Λου, είναι πολύ αυστηρή με τις ώρες του πρωινού.
- Μην το χάσετε. - Εντάξει. Καλή σου ημέρα.
- Να προσέχετε. - Εντάξει.
Γεια σας.
Ελπίζαμε πως θα περνούσατε σήμερα.
Στην κα Λου, της αρέσει να ετοιμάζει κάτι ιδιαίτερο για τους νεοφερμένους.
Αυτό είναι, σε ευχαριστώ. Είναι πολύ ευγενικό. Το εκτιμούμε.
- Είμαι η Σάρα. - Τζιμ Μάθιους.
Εσύ θα πρέπει να είσαι ο Ίθαν.
Έμαθα όλη την ηρωική σου περιπέτεια έξω στο δάσος, τις προάλλες.
Ελάτε, μπορείτε να καθίσετε στο ιδιαίτερο, τραπέζι μας για επισήμους.
Έχετε τηγανίτες;
Θα πρέπει να ρωτήσω το αφεντικό και θα δω.
Η κα Λου, είναι ευφυΐα.
Θα μπορούσε να μαγειρέψει μπριζόλα από κλειδί για λάστιχα.
Η Λου...
είναι αυτή που ο σύζυγός της...
τις προάλλες στην κλινική;
Σωστά... Ναι, αυτό ήταν...
- Συγγνώμη, δεν θα έπρεπε... - Όχι.
Όλα καλά.
Εγώ...
θα πάω να ρωτήσω για τις τηγανίτες.
Σου είπα πως θα έχουν.
Δεν αφήνουν πολλά, έτσι;
Βεβαιώσου απλά, πως, θα τον θάψεις δίπλα με την οικογένειά του.
Δεν θα έρθεις στην τελετή;
Συγγνώμη, είπα κάτι αστείο;
Θα αναφέρεις στην τελετή σου πως εσύ ήσουν που τον ήθελες νεκρό;
Nιώθεις καλύτερα τώρα;
Θα πάρω το καρότσι όταν τελειώσεις.
Τζέιντ;
Tζέιντ.
Εγώ...
χτύπησα την πόρτα σου για να σου φέρω πρωινό.
Τί κάνεις εδώ έξω;
Θέλω να σου δείξω κάτι.
Αυτό; Δεν έχει τίποτα.
Ναι. Αυτό είναι το θέμα. Έλα.
Εντάξει.
Nόμισα πως ήταν κάποιο ψηφιακό γραφικό, κόλπο.
Αυτό ήταν ακριβώς εδώ,
υπήρχε ένα περίεργο σύμβολο επάνω στο ταβάνι. Και εδώ...
ήταν το πτώμα.
Ήταν ένας τύπος εδώ. Νεκρός, έτσι;
Toν είχε συντρίψει τον μισό μια γιγάντια...
κοτρόνα! Και μετά άρχισε να ουρλιάζει!
Μη. Όχι, έλα τώρα. Μην με κοιτάς σαν να είμαι τρελός.
- Ξέρω τι είδα! - Όχι δεν σε κοιτάω παράξενα, απλά...
Κοίτα, οι πρώτες ημέρες, θα είναι δύσκολες για όλους.
Όχι...!
Θα μοιάζει σαν το μυαλό σου να μην καταλαβαίνει τι συμβαίνει...
Δεν είχα παραισθήσεις.
Πίστεψε με. Έχω δοκιμάσει πολλά ναρκωτικά.
Ξέρω τι θα πει παραισθήσεις. Αυτό διέφερε. Ήταν εδώ και μετά δεν ήταν.
Έχω υγιέστατη φαντασία, εντάξει;
Έχω χτίσει μια εταιρία λογισμικού,
βασισμένη στην φαντασία. Αλλά αυτό;
Tίποτα από αυτό είναι...
Θα πρέπει να υπάρχει μια εξήγηση...
και κανείς από εσάς φαίνεται να μην την ψάχνετε.
Εντάξει... Γιατί δεν πάμε πίσω στο τμήμα του Σερίφη;
Eντάξει; Θέλω να σου δείξω κάτι τώρα. Έλα.
Έλα.
- Τί λέμε; - Eυχαριστώ!
Καλή όρεξη!
Θα το μοιραστούμε, ευχαριστώ.
- Πολύ καλό. - Ναι.
Βλέπεις; Δεν είναι τα πάντα άσχημα εδώ.
Θα ζήσουμε εδώ τώρα;
Όχι...
Όχι... Είμαστε εδώ... για λίγο.
Ξέρεις τί; Σκέψου το σαν να κάνουμε διακοπές.
Πιστεύω πως μάλλον είναι αποστολή.
Τί;
Όπως η αποστολή ενός ήρωα;
Όπως ο Νόρμαν, που έπρεπε να πάει στην λίμνη των δακρύων;
Ίσως πρέπει να σώσουμε κάποιον, αν θέλουμε να πάμε στο σπίτι.
Αυτό έπρεπε να κάνει ο Νόρμαν.
Nαι, ίσως έχεις δίκιο εδώ.
Kάποιες φορές προσποιούμαι εκεί που πήγε ο Τόμας.
Τί;
Πως είναι σε μια μαγική αποστολή,
και αν θέλω μπορώ να τον βοηθήσω να σώσει το βασίλειο.
Ώστε έτσι;
Koίτα...
Θα πάω στην τουαλέτα για λίγο.
Εσύ, απλά, κάθισε και περίμενε εδώ, εντάξει; Θα επιστρέψω. Περίμενε εδώ.
Συγγνώμη που είναι...
Δέκα εκατοστά.
Τί;
Tα δέντρα, μετακινήθηκαν 10 εκατοστά.
Είναι αυτό καλό ή κακό;
Πλησιάζουν, άρα είναι κακό.
- Να το πούμε σε κάποιον; - Δεν νομίζω πως θα καταλάβουν.
Θέλω να σου δείξω κάτι,
κάτι πολύ σημαντικό.
Θυμάσαι το αγόρι που έλεγες;
Aυτό που ζει έξω;
Eίναι αυτό;
Ποιος το ζωγράφισε;
Εγώ.
- Αλλά είναι με κηρομπογιά. - Ε καί;
Eίσαι ένας ενήλικας.
Είναι αυτός ή όχι;
Nαι, αυτός είναι.
Τί έχεις;
Aυτό σημαίνει πως ήταν αληθινός.
Όλα καλά, μπαμπά.
Για να το δω.
- Συγγνώμη. - Μια στιγμή.
- Δεν... - Στάσου.
- Τί είναι αυτό; Tί κάνεις; - Με συγχωρείτε.
Μπαμπά, σταμάτα! Τί κάνεις;
- Mπαμπά! - Μην τον πλησιάσεις.
Μην του μιλάς. Κατάλαβες;
- Δεν θα έλεγα κάτι... - Το μόνο που θα λες τώρα είναι "ναι".
Εντάξει;
Eίναι παιδί.
Μείνε μακριά του.
Μπαμπά!
Γιατί το έκανες αυτό;
Ώρα να φύγουμε.
Έλα. Πάμε.
Να 'σαι. Έψαξα παντού για να σε βρω.
Τί τρέχει;
Noμίζω πως ίσως έκανα λάθος.
Ήταν και για εμένα δύσκολο.
Να σου πω ένα μυστικό...
Με βοήθησε μια φορά μόλις βρήκα πως να παίρνω τα ρούχα μου από την Τρούντι.
Πως το ήξερες αυτό;
Φοράει νέο κοντομάνικο και ξέρω πως δεν το παράγγειλε από το διαδίκτυο.
Έλα.
Σήκω...
Πρόσεχε με το πόδι σου αλλιώς, θα ανοίξουν τα ράμματα.
Δεν θα έπρεπε να το κάνεις αυτό.
Ο Βίκτωρ, είναι φίλος μου.
- Κοίτα, λυπάμαι. - Άφησέ με μόνο.
Βλέπεις αυτό εκεί;
- Ποιο από όλα; - Με το μαύρο χρώμα, να εδώ.
- Ναι. - Αυτό εδώ είναι Αρμάνι.
Ανήκε σε εκείνον τον τύπο τον Τσάρλι, από το Ντουλούθ.
Αυτός ήταν μια απίστευτη τραβεστί.
Ήταν τόσο όμορφος και αστείος.
Τέλος πάντων, όταν...
Ξέρεις, η Τρούντι, το πήρε και τώρα θέλει να το κρύβει,
ώστε να μην το μοιράζεται με κανέναν.
- Mιας και είσαι στην μπουγάδα... - Είναι διαθέσιμο για όλους.
Ναι! Έλα, φόρεσέ την!
Δεν έχω φορέσει μια Αρμάνι ποτέ.
Πιστεύω πως ο Τσάρλι, θα συμφωνούσε, πως, σου ταιριάζει καλύτερα, παρά στην Τρούντι.
Σταμάτα.
Κα Μάθιους!
Σου πάει!
Tί;
- Αν θέλεις μπορώ να μιλήσω... - Όχι, δεν πειράζει.
Γεια.
Τί κάνεις εδώ πάνω;
Βρήκα το πουλόβερ σου, στη τσάντα μου.
Μας λείπεις.
Κι εσείς μου λείπετε.
Τότε γύρνα μαζί μου.
Γλυκιά μου, δεν είναι φυλακή. Μπορείς να φύγεις όποτε θες.
Λοιπόν...
θα μιλήσω στη Ντόνα, ότι έκανες λάθος και άλλαξες γνώμη.
Έκανα...
Γιατί το κάνεις πάντα αυτό;
- Κάνω τί; - Κάνεις, σαν η ανόητη Τζούλι,
δεν καταλαβαίνει τι κάνει
και ότι όλα θα είναι καλά,
μόλις παραδεχτώ το λάθος μου, που πρέπει να κάνω πάντα.
Όχι, δεν το είπα αυτό...
Ξέρεις κάτι; Ξέχνα το. Δεν θέλω να το κάνω αυτό.
Τζούλι...
Δεν ξέρουμε που είμαστε, πως ήρθαμε.
Πρέπει να μείνουμε μαζί σαν οικογένεια.
Με κοροϊδεύεις;
Θα καθίσεις και θα μου κάνεις κήρυγμα για την οικογένεια;
Ήξερα.
Ήξερα τι σχεδιάζετε με τον μπαμπά.
Ήξερα για το διαζύγιο και ότι όλο το ταξίδι, ήταν ένα τελευταίο ζήτω,
πριν μας πείτε τα νέα.
Οπότε μη μου φέρεσαι σαν να είμαι παιδί.
Εντάξει, Τζούλι.
Έχεις δίκιο.
Κοίτα... με τον πατέρα σου αγαπιόμαστε πάρα πολύ.
Αγαπάμε εσένα και τον Ίθαν, πάρα πολύ.
Ο Τόμας, είναι νεκρός! Εντάξει;
Και ξέρω ότι είναι δύσκολο και ξέρω τι έχασες, μα όλοι το χάσαμε.
Έχεις άλλα δυο παιδιά!
- Γιατί δεν σου είναι αρκετό; - Δεν είναι τόσο απλό!...
Δεν μπορώ τώρα... παρακαλώ, εγώ...
δεν θέλω να το κάνω πιο δύσκ... συγγνώμη.
- Σιγουρέψου ότι θα το πάρει. - Ναι...
- Τί στο διάολο είναι αυτό; - Αυτό, από όσο υποθέτουμε,
είναι εκεί που οδηγώντας με το φίλο σου, βρήκατε το δέντρο.
Μα το τροχόσπιτο με την οικογένεια; Οδηγούσαν εδώ.
- Εντάξει. - Εμείς, πηγαίναμε στο Όστιν του Τέξας.
Η Κρίστι, η γιατρός; Ήταν στο Ντιτρόιτ.
Κάθε μια πινέζα, είναι ένας διαφορετικός κάτοικος,
που ήρθε από μια άλλη περιοχή.
Κι όμως όλοι καταλήξαμε εδώ.
- Αυτό είναι αδύνατον. - Ναι.
Εντάξει.
Ωραία.
Αυτή είναι η διαφορά μας.
- Δεν κάνω αδύνατα. - Σωστά.
Δεν κάθομαι απλά να δεχτώ τον κόσμο όπως είναι!
Κάποιος το κάνει αυτό
και δεν θα ησυχάσω μέχρι να το ανακαλύψω.
Τότε απλά θα τρελαθείς.
Εντάξει; Επειδή αυτό παθαίνουν αυτοί που δεν προσαρμόζονται.
Δεν λυγάνε. Και έτσι τελικά σπάνε.
Κοίτα, Τζέιντ, κάθε νεοφερμένος υποθέτει
ότι είναι μόνο τα τέρατα που πρέπει να φοβάται,
μα δεν είναι το δύσκολο κομμάτι.
Είναι το τι σου κάνει, αυτό το μέρος.
Τι σε κάνει να σκέφτεσαι, να νιώθεις και πως να αμφισβητείς ό,τι λες πως ξέρεις.
και αν δεν μπορέσεις... αν εσύ...
Ναι, το κάνει μερικές φορές.
Προσπαθώ απλά να σου πω,
αν δεν το καταλάβεις αυτό...
Τί... πού πηγαίνεις;
Τζειντ!
Φαίνεσαι όπως νιώθω εγώ.
Ο Ίθαν, μου θύμωσε.
Γιατί;
Εγώ...
Νόμιζα θα ξεπακετάριζες εσύ.
Ναι, μα πήγα να δω την Τζούλι.
Πως πήγε;
Τόσο καλά, όσο περιμένεις.
Ξέρει.
Τί;
Ξέρει για το γαμημένο διαζύγιο, Τζιμ. Ξέρει.
Όλα θα πάνε καλά.
Σταμάτα, να το λες αυτό.
- Τι θες να πω; - Δεν ξέρω!
Πες ότι... εσύ...
ότι πονάς, ότι φοβάσαι.
Ότι αυτό είναι τόσο μπερδεμένο που δεν ξέρεις τι να κάνεις,
επειδή τριγυρνώ υπενθυμίζοντάς μου, να αναπνέω
και όποτε λες
ότι όλα θα πάνε καλά μας κάνεις να νιώθουμε, ότι κάνουμε κάτι λάθος.
Αυτό δεν είναι δίκαιο!
Δίκαιο;
Συγγνώμη, ποιο σημείο στους 14 μήνες, ήταν δίκαιο;
Προσπαθώ να κρατηθώ από κάπου εδώ.
Δεν θα βοηθήσει αν γίνουμε υστερικοί.
Όχι, δεν θα το κάνεις αυτό.
Δεν γίνομαι υστερική.
Δεν θα ήμασταν εδώ, αν δεν...
Τί;
Ξέχνα το.
Εμπρός, πες το μου καταπρόσωπο.
Τι υποτίθεται θα έκανε το ταξίδι, Τζιμ;
Τί νόμιζες θα συμβεί;
Πως θα κατασκηνώναμε λίγες μέρες
και όλα μαγικά θα γινόντουσαν καλύτερα;
Συγγνώμη που δεν ήμουν έτοιμος απλά να το σκάσω.
Γεια.
Τι κάνεις εδώ έξω;
Θα πάμε να τον βρούμε.
- Το αγόρι; - Ναι, πέρασε πολύς καιρός
και πρέπει να τον ρωτήσουμε γιατί γύρισε.
Δεν πρέπει να φύγω.
Μα πρέπει, επειδή σε επέλεξε...
όπως κάποτε επέλεξε εμένα.
Σαν αποστολή;
Ναι.
Εντάξει.
Μα δεν μπορείς να πάρεις αυτό.
Γιατί;
Όχι.
Δεν είναι καλό.
Είναι για νοσοκομεία.
Ναι, καλύτερα.
Αυτά είναι για αποστολές.
- Εσύ δεν χρειάζεσαι; - Έχω αυτό.
Ναι.
Πάμε.
Ξέρεις...
Αν θες να μου μιλήσεις άσχημα, για να νιώσεις καλύτερα, εντάξει.
Δεν θα το κουβεντιάσω.
Εντάξει. Σε αυτή τη περίπτωση θα πάρεις ένα κήρυγμα.
Τι λες για τον 23ο ψαλμό από το βιβλίο,
"Κόψε την μαλακία της αυτολύπησης και γίνε ηγέτης."
Δεν έφταιγες εσύ, για ό,τι συνέβη στη Λόρεν και στη Μέγκαν.
Ό,τι ο Φρανκ, έβαλε τον εαυτό του στο κουτί δεν ήταν φταίξιμό σου.
Τίποτα από αυτά, δεν αφορά εκείνους, έτσι, Μποιντ;
Θα πρέπει να προσέξεις... πολύ για το τι θα πεις μετά.
Αλλιώς;
Δεν γίνεται να αυτοτιμωρήσαι, Μποιντ.
Δεν θα το ήθελε αυτό.
Ξεπέρασες τα όρια.
Με ακούς; Ξεπέρασες τα όρια!
Πριν έρθεις εδώ,
έθαβα πιο πολλούς σε μια βδομάδα από όσους είδες να πεθαίνουν σε 2 χρόνια.
Μα εσύ βγήκες τα φυλαχτά.
Βρήκες τάξη στο χάος.
Έκανες δυνατό, οι άνθρωποι εδώ να ζήσουν ξανά όχι απλά να επιβιώσουν.
Έσωσες τη πόλη, Μπόιντ!
Μα το κόστος που πλήρωσες...
Βλέπω ακόμη το πρόσωπό της όταν κλείνω τα μάτια μου.
- Κοίτα... - Δεν φαντάζομαι πως είναι για εσένα.
Και μακάρι να είχες τη πολυτέλεια του θρήνου, μα δεν την έχεις, Μπόιντ.
Αυτοί οι άνθρωποι σε χρειάζονται.
Είχαμε τρεις μήνες χωρίς θάνατο
και έγιναν έξι τις τελευταίες 3 μέρες.
Ο κόσμος φοβάται.
Εντάξει; Οι άκρες ξεφτίζουν.
Εσύ θα τους πεις ότι όλα θα πάνε καλά.
Θες να με χρησιμοποιήσεις σαν σάκο πυγμαχίας;
Θες κάπου να βγάλεις όλο το θυμό και τη μεταμέλεια;
Καλώς!
Μα πρέπει να είσαι δυνατός για να κρατήσεις το μέρος ενωμένο.
Είσαι αυτός που θα τους οδηγήσεις σπίτι.
Επειδή αν δεν το κάνεις...
πέθανε για το τίποτα.
Και έτσι τελειώνει το κήρυγμα.
Έλα τώρα...
Πέρασε καιρός από όταν έφυγε.
Άρχισα να σκέφτομαι ότι ήταν όνειρο.
Τη πρώτη φορά που τον είδα, ήταν πριν φτάσουν τα δυο αμάξια.
Όχι τα δικά σας. Τα πρώτα δυο αμάξια.
Πότε ήταν αυτό;
Πέρασε καιρός.
Δεν ήμουν μεγαλύτερος σου όταν έφθασαν.
Αλήθεια;
- Είσαι εδώ, πολύ καιρό, έτσι; - Είμαι ο παλιότερος εδώ.
Για πολύ καιρό, δεν ήταν εδώ άλλος εκτός από εμένα.
Πώς έφτασες εδώ;
Δεν πρέπει να μιλάμε για αυτό.
Τι συνέβη στους γονείς σου;
Είπα δεν πρέπει να μιλάμε για αυτό!
Συγγνώμη.
Είχα κάποτε έναν αδελφό.
Τον έλεγαν Τόμας.
Πέθανε όταν ήταν μωρό.
Γιατί μου το λες αυτό;
Επειδή είμαστε φίλοι.
Δεν θέλω να τα ξέρω αυτά.
Γιατί όχι;
Τί τρέχει;
Κοίτα.
Εκεί είναι.
Πρέπει να φύγουμε...
- Τάμπι, να το συζητήσουμε; - Όχι!...
Δεν μπορώ να το κάνω τώρα.
Δεν μπορώ, ξέρεις κάτι;
Θα πάω τον Ίθαν, να δει την Τζούλι, εντάξει;
Θα μιλήσουμε μετά. Ίθαν!
Ίθαν!
Ίθαν, γλυκέ μου που είσαι;
Ίθαν!
Θεέ μου, Τζιμ!
Ίθαν;
Ίθαν!
Ίθαν;
Πού πήγε;
Κοίτα, ένα μεγάλο δέντρο.
Τί ήταν αυτό;
Κοίτα.
Τι υποτίθεται θα συμβεί;
Μπορεί να είναι τίποτα ή μπορεί να είναι...
Πώς το κάνει αυτό;
Δεν ξέρω, αλλά μάντεψε.
- Τί; - Πιάνει και σε ανθρώπους.
Αλήθεια;
Το πρόβλημα είναι, ότι δεν ξέρεις που θα καταλήξεις.
Μπορεί να είναι κάπου κοντά ή κάπου μακριά.
Ή μπορεί να κολλήσεις... μέσα σε ένα βουνό κάπου.
Είναι τέτοια η ιδιοσυγκρασία.
- Υπάρχουν κι άλλα; - Είναι πολλά.
Δεν το έχω δει ξανά αυτό.
Και τώρα τι κάνουμε;
Όχι.
Τί συμβαίνει;
Δεν το ακούς αυτό;
Όχι.
Έλα, πρέπει να φύγουμε... έλα.
Ίθαν!
Τζιμ.
Τζιμ;
Τί συμβαίνει;
Θεέ μου... Ίθαν!
Μαμά! Μπαμπά!
Ίθαν, έλα!...
Γλυκέ μου, έλα... Ποιος είναι αυτός;
Γιατί είσαι μαζί του; Είσαι καλά;
Να σε δω. Θεέ μου...
- Σε προειδοποίησα. - Πώς είναι το πόδι σου; Είναι καλά;
- Σε προειδοποίησα. - Παρακαλώ.
Σε προειδοποίησα, γαμώτο.
Δεν είμαι κακό άτομο. Δεν θα έβλαπτα κάποιον.
Μπαμπά, άστον ήσυχο!
Τζιμ! Τζιμ, έχει όπλο.
- Συγγνώμη. - Τζιμ, πάμε! Πάμε.
Τζιμ.
Τζιμ, πάμε, έχει όπλο.
Μη φύγεις ξανά από το σπίτι.
Εντάξει; Μη φύγεις ξανά από το σπίτι.
Σερίφη;
Όχι Σερίφη, απλά Μπόιντ.
Τί είναι;
Δεν ήθελα να είμαι...
Έχω ένα πρόβλημα.
Αυτός ο Βίκτωρ, είναι από το αποικιακό σπίτι;
Σωστά. Ο Βίκτωρ είναι ένας από τα άτομα της Ντόνα.
Ο τρόπος που πάει εδώ, με τα άτομα από τη πόλη και την αποικία...
Όχι, δεν μιλάω για το τρόπο που λειτουργεί εδώ.
Μιλάω για τον τύπο. Πήρε το παιδί μου,
στο δάσος, του έφτιαξε ζωγραφιές...
Σωστά, λυπάμαι για αυτό.
Θα μιλήσω στη Ντόνα.
Θα βεβαιωθούμε πως δεν θα συμβεί ξανά.
Ξέρεις ότι κουβαλά όπλο στο κουτί φαγητού του;
Χριστέ μου.
Ίσως θες να της το αναφέρεις.
Ναι.
Τέλος πάντων, σε αφήνω να επιστρέψεις σε αυτό.
Τζιμ, στάσου.
Άκουσε... κοίτα...
τα πράγματα εδώ ήταν λίγο...
τρελά από όταν έφθασε η οικογένειά σου.
Δεν είχαμε ευκαιρία να γνωριστούμε.
Ας το αλλάξουμε.
Τί έχετε για δείπνο;
Εντάξει. Πρόσεξε.
- Δεν μπορώ... - Από εδώ.
Εντάξει, Θεέ μου.
- Φοβάμαι πολύ. - Λίγα ακόμη βήματα.
Προσεκτικά...
Μπορώ να δω;
- Μια στιγμή. - Εντάξει.
Εντάξει. Θεέ μου.
Τώρα, πριν πάρω τα χέρια μου, υπάρχει κάτι που θέλω να ξέρεις.
Εντάξει.
Εντάξει. Τζούλι, δεν υπάρχουν λάθη, μόνο επιλογές
και επέλεξες την σωστή
και αυτό σημαίνει... πολλά.
Εντάξει.
Μαντάμ Τζούλι,
ιδού... το νέο σου κρεββάτι,
εξοπλισμένο με άνετη κουβέρτα και με το δικό σου μαξιλάρι.
- Θεέ... - Δικαιώματα ονομασίας είναι προαιρετικό.
- Αλλά περίμενε! Υπάρχει και άλλο! - Σωστά.
Για να δούμε.
- Κουρτίνες για ιδιωτικότητα! - Τι να πω...
- Είναι όλο δικό σου. - Σ' ευχαριστώ.
- Έλα. - Σ' ευχαριστώ.
Έλα, δοκίμασε το!
Θεέ μου!
- Είναι καλό; - Το αγαπώ!
Σοβαρά, σ' ευχαριστώ πολύ.
Δεν χρειάζεται να μας ευχαριστείς. Ανήκεις εδώ.
Όντως.
Και...
και αυτό.
Γλυκιά μου...
Τα χάμπουργκερ είναι καλά;
- Nαι! - Σωστά.
Και η Τζούλι; Πως είναι...
Πώς είναι;
Nαι... είναι καλά.
Σίγουρα ο Έλις, θα την φροντίζει.
Ήθελα να σε ευχαριστήσω για ό,τι έκανες τις προάλλες.
Μάλιστα.
- Ευχαριστούμε πολυ. - Παρακαλώ.
Ξέρετε, οι κάτοικοι στην πόλη, εμείς...
ξέρετε, προσέχουμε ο έναν τον άλλον.
Είμαστε σαν οικογένεια.
Και, δεδομένου των περιστάσεων...
τα πάτε περίφημα.
- Ναι. - Ορίστε.
Ιδιαίτερη παράδοση για τους νεοφερμένους.
Σ' ευχαριστούμε.
Είμαστε επίσημοι καλεσμένοι.
Δεν ήμουν ποτέ επίσημη καλεσμένη.
Πολύ κυριλέ!
Θα με βοηθήσεις να φέρω το υπόλοιπο φαγητό;
Nαι!
Περπατάς καλύτερα.
Μάλιστα...
Το κάνουν αυτό κάποιες φορές...
Σερίφη, μπορώ...
Με συγχωρείτε για λίγο; Πρέπει να μιλήσω με το βοηθό μου.
Φυσικά.
Εκείνο το καλοκαίρι στο Τέξας.
Συγγνώμη.
Συγγνώμη αν σε κάνω να νιώθεις σαν...
Δεν ξέρω απλά τι κάνω...
και δεν ξέρω πως να το κάνω αυτό.
Αλλά ποτέ δεν ήθελα να σε κάνω να νιώσεις...
Νιώθω τόσο...
καταρρακωμένος.
- Και εγώ... - Όχι...
Θα βρούμε λύση.
Θα βρούμε λύση μαζί.
Μην ανησυχείς.
Τί φέραμε;
Γλυκοπατάτες!
Ωραία οικογένεια.
Τώρα, ορίστε.
Έλα. Είναι όντως καλές. Δοκίμασε.
Πιστεύεις πως είναι καλές;
ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟ ΑΓΟΡΙ
Σάρα!
Όχι...!
Πιάσε το χέρι της! Κρατήσου!
Έλα. Κρατήσου. Κουκλίτσα μου.
Εντάξει, Σάρα.
Βίκτωρ!
Τι κάνεις! Τρομάζεις τον κόσμο!
Eγώ απλά, προσπαθούσα να τους προλάβω αυτήν την φορά.
ΑΠΟΔΟΣΗ ΔΙΑΛΟΓΩΝ: The J&J Team === jho - jimijim ===
jimijimjho@gmail.com
Mπορείτε να μας βρείτε στο: tenies-online.best ***Και σύντομα και στο σάιτ μας***